ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Εκπαιδευτικά Μπαλώματα


της Βάσως Κιντή από το Protagon
O Υπουργός Παιδείας κ. Α. Μπαλτάς δήλωσε ότι από τα 80 άρθρα του νόμου Διαμαντοπούλου «πειράζουν» μόνο τα 10 οπότε είναι υπερβολικό να λέγεται ότι τον κατεδαφίζουν. Θυμίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Μπαλτάς και ο κ. Κουράκης απέρριπταν μετά βδελυγμίας (υποστηρίζοντας απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, κ.λπ.) το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου θεωρώντας πως ούτε κατά διάνοια μπορεί να αποτελέσει βάση συζήτησης. Τώρα που έχουν την ευκαιρία να τον καταργήσουν, διατηρούν τον νόμο κατά το μεγαλύτερο μέρος του και για έναν τουλάχιστον χρόνο διότι, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, δεν έχουν τίποτε μελετήσει και θα αρχίσουν, μας λένε, τώρα να σκέφτονται «ποια είναι τα κεφάλαια τα οποία πρέπει να μελετήσουμε διεξοδικά» (βλ. συνέντευξη Υπ. Παιδείας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ).
Θυμίζω επίσης ότι η ρύθμιση για ψήφο όλων των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές περιλαμβανόταν στη μεταρρύθμιση Γιαννάκου την οποία πάλι απέρριπτε διαρρήδην και μετά βδελυγμίας ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ η πρόβλεψη για στάθμιση της ψήφου των φοιτητών ήταν τότε βελτιωτική πρόταση των μεταρρυθμιστών καθηγητών τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούσε για πρόθυμη συνεργασία με την αντίδραση. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, κατεδαφίζει ό,τι έχει χτιστεί και, καθώς δεν διαθέτει ούτε μία δική του πρόταση, αναζητεί απεγνωσμένα μπαλώματα υιοθετώντας λύσεις άλλων που είχε προηγουμένως αποκηρύξει.
Στο νομοσχέδιό του ο ΣΥΡΙΖΑ:
  • Υποκαθιστά το Συμβούλιο της Επικρατείας και, ενάντια σε πρόσφατη απόφασή του Ανώτατου Δικαστηρίου, αποφαίνεται τι από τον νόμο είναι αντισυνταγματικό (βλ. αιτιολογική έκθεση).
  • Καταπολεμώντας τον εχθρό που κατασκεύασε, τον «τεχνοφασισμό», καταργεί την ηλεκτρονική ψηφοφορία γιατί δεν εμπιστεύεται τη μαζική συμμετοχή των πανεπιστημιακών και θέλει να ελέγχει με ισχνές μειοψηφίες τις εξελίξεις.
  • Επαναφέρει τους αιώνιους φοιτητές διότι τάχα ενδιαφέρεται για τη μόρφωση ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αντιτάχθηκε πολύ πριν και από τον νόμο Διαμαντοπούλου σε κάθε προσπάθεια για προγράμματα Δια Βίου Μάθησης. Το πρόβλημα με τους αιώνιους φοιτητές δεν είναι ότι επιβαρύνουν οικονομικά τα ιδρύματα. Είναι ότι αντιλαμβανόμαστε τα ιδρύματα ως διαμετακομιστικούς σταθμούς, ως αποθήκες ανθρώπων, στις οποίες μπορείς να μείνεις εγκαταλελειμμένος όσο καιρό ξεχαστείς. Τα ιδρύματα έχουν υποχρέωση να μορφώνουν ανθρώπους, να στέκονται δίπλα τους, να τους καθοδηγούν και να τους παρακινούν να ολοκληρώσουν σε εύλογο χρόνο τις σπουδές τους, τότε που έχει νόημα. Το να περνάς ένα μάθημα κάθε πέντε χρόνια, με την ανοχή ή τη βαρεμάρα των καθηγητών να ασχοληθούν με την περίπτωσή σου για άλλη μια φορά, δεν συμβάλει στη μόρφωση ούτε στον ρόλο των πανεπιστημίων. Όποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει τους ενδεδειγμένους ρυθμούς σπουδών θα πρέπει να μπορεί να διακόπτει και να επανέρχεται ή να περνά σε άλλη κατηγορία, π.χ., της Δια βίου Μάθησης, με αναγνώριση και όσων είχε ολοκληρώσει. Η πρόταση του Υπουργείου Παιδείας δείχνει απλώς ότι δεν ενδιαφέρεται για τη μόρφωση ούτε για τους φοιτητές. Δεν περιμένει τίποτε από το Πανεπιστήμιο. Το θέλει ένα κουφάρι, μία σκεπή για να υπάρχει συνδιοίκηση, ακτιβισμός και σχεδόν προσχηματικά, κάποιο ακαδημαϊκό έργο.
  • Επαναφέρει εκπροσώπους των φοιτητικών παρατάξεων στα συλλογικά όργανα αφού πλέον δεν θα εκλέγονται οι εκπρόσωποι από όλους τους φοιτητές (όπως προβλέπει ο ν. Διαμαντοπούλου), ενδίδοντας και επιβραβεύοντας την κομματοκρατία και τις αθέμιτες συναλλαγές.
  • Δέχεται ότι η ρύθμιση για το άσυλο του νόμου Διαμαντοπούλου είναι καθ’ όλα σωστή, παρά τα όσα δημαγωγικά διακήρυττε τόσα χρόνια, γι’ αυτό και δεν την αγγίζει. Θα βάλει απλώς έναν διακοσμητικό ορισμό για να ικανοποιήσει το κομματικό ακροατήριο.
  • Καταργεί τα Συμβούλια τα οποία, λέει στη συνέντευξή του ο Υπουργός, «δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με την αριστεία». Νόμιζα ότι, κατά τον Υπουργό, η αριστεία είναι ρετσινιά. Αλλά το ότι προσπάθησαν τα Συμβούλια, κόντρα στον αδιέξοδο κομματισμό των καταλήψεων και στις πολιτικάντικες μεθοδεύσεις ορισμένων πρυτάνεων να προασπίσουν την ακαδημαϊκή λειτουργία των Πανεπιστημίων, δεν μετράει για τον Υπουργό. Μετράει το ιδεολογικό γινάτι της κατάργησής τους χωρίς καμία αξιολόγηση του έργου τους. Στη συνάντησή του με τα μέλη των Συμβουλίων επανελάμβανε σταθερά πως πρόκειται για πολιτική απόφαση χωρίς περαιτέρω λόγους.
  • Δεν θέλει καμία εποπτεία στο έργο των πρυτανικών αρχών παραπέμποντας κάθε έγκριση στη Σύγκλητο, όργανο δυσλειτουργικό λόγω μεγέθους και έλλειψης εξειδίκευσης, και κυρίως, όπως δείχνει η εμπειρία, όργανο ελεγχόμενο εν πολλοίς από τις πρυτανικές αρχές.
  • Καταργεί την πρόβλεψη του νόμου Διαμαντοπούλου για ένα ΝΠΙΔ με επαγγελματική διοίκηση που θα αξιοποιεί την περιουσία των Ιδρυμάτων προτιμώντας τον αναποτελεσματικό, συχνά αδιαφανή και πελατειακό σημερινό τρόπο λειτουργίας.
Εν ολίγοις, το Πανεπιστήμιο παραδίδεται και πάλι στην ασυδοσία όσων είχαν μάθει να το νέμονται. Το νομοσχέδιο γκρεμίζει χωρίς καμία προοπτική. Γυρίζει αναχρονιστικά στη θαλπωρή του βαθέος πανεπιστημίου και των μειοψηφιών που το θεωρούν τσιφλίκι τους χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου