ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Το Eurogroup φέρνει πολιτικές εξελίξεις



του Παναγιώτη Γκλαβίνη

Σε αντίθεση με την ελληνική Κυβέρνηση, που εξακολουθεί ν’ αυτοσχεδιάζει, οι εταίροι μας πήγαν καλά προετοιμασμένοι στο Eurogroup της 24ης Απριλίου. Είχαν προηγηθεί δύο άτυπες συσκέψεις σε Ουάσιγκτον και Ρίγα, χωρίς την παρουσία του Έλληνα ΥΠΟΙΚ, ο οποίος δεν προσκλήθηκε. Τώρα καταλαβαίνουμε το βάθος και τη σοβαρότητα της προετοιμασίας των δανειστών μας ενόψει ενός Eurogroup, στο οποίο καλούνταν να συνάγουν τις συνέπειες της μη τήρησης της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου από μέρους μας. Τις κρίσιμες δηλώσεις, τις έκανε ο κ. Dijsselbloem: αφού επέρριψε την ευθύνη για την καθυστέρηση στην ελληνική πλευρά, δήλωσε παρόλα αυτά ότι απόφαση της 20ης Φεβρουαρίου «παραμένει το πλαίσιό μας για να φτάσουμε σε μια συμφωνία».

Στις 20 Φεβρουαρίου συμφωνήθηκε πράγματι να κλείσει η αξιολόγηση του προηγούμενου προγράμματος μέχρι το τέλος Απριλίου, προκειμένου να εκταμιευθεί μέχρι τότε και η εναπομείνασα δόση. Το Eurogroup της 24ης Απριλίου θα ήταν η τελευταία ευκαιρία για να γίνει κάτι τέτοιο. Και δεν έγινε. Το πιο λογικό, λοιπόν, ήταν να περάσουμε τώρα στο στάδιο διαπραγμάτευσης ενός Τρίτου Μνημονίου σε αντικατάσταση του Δεύτερου, που αδυνατεί να κλείσει. Όλοι ξέρουμε ότι αυτό επιθυμούν και οι εταίροι μας αν είναι να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη, που είναι και το βασικό τους σενάριο. Διότι, αν είναι να φύγουμε, δε θα το παίδευαν κι αυτοί τόσο πολύ. Θάχαμε τελειώσει προ πολλού εάν βασικό τους σενάριο ήταν ν’ αποχωρήσουμε. Όμως δεν είναι. Στην πραγματικότητα, όλες οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν αυτή τη φορά οι εταίροι μαζί μας, οφείλονται στο γεγονός ότι θέλουν πάση θυσία να κρατήσουν στη ζωή έναν ασθενή, που κάνει τα πάντα για ν’ αυτοκτονήσει. 

Γιατί, λοιπόν, δεν έσπευσαν ν’ αδράξουν την ευκαιρία και να πουν στην ελληνική Κυβέρνηση ότι, αφού παρήλθε άπρακτη η προθεσμία για την επίτευξη μιας ενδιάμεσης συμφωνίας, τώρα πλέον δεν μπορούν να μιλήσουν παρά μόνο για ένα Τρίτο Μνημόνιο; Γιατί δεν το κάνανε, τη στιγμή που γνωρίζουν καλά πως εδώ και πέντε μήνες έχουμε προκαλέσει τέτοια βλάβη στην οικονομία μας, την οποία αδυνατεί να αποκαταστήσει μια ενδιάμεση συμφωνία, καθώς ό,τι πάρουμε τώρα από τη δόση, θα τα δώσουμε αμέσως στην ΕΚΤ, για να βρεθούμε και πάλι σε κατάσταση ασφυξίας; Για τρεις λόγους δεν το κάνανε:

Πρώτον, διότι δεν είναι ακόμα σε θέση ν’ αποκαλύψουν τις πραγματικές προθέσεις τους στα Κοινοβούλιά τους, που δεν θα δεχθούν εύκολα να μας δώσουν κι άλλα χρήματα, τα οποία όμως έχουμε απεγνωσμένα ανάγκη για να παραμείνουμε στο Ευρώ. Για το σκοπό αυτό, όπως έγραψα στις 9 Φλεβάρη εδώ στο Capital, χρειάζονται έναν ελεγχόμενο κλυδωνισμό, αφενός μεν ορατό από τηλεοράσεως στο εξωτερικό, ώστε να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη, αφετέρου δε ικανό να συσπειρώσει τον πολιτικό κόσμο στο εσωτερικό, ώστε ν’ αποτρέψει την ολοκληρωτική καταστροφή. Ήδη, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε ότι θα φτάσει στα όρια των αρμοδιοτήτων του για να κρατήσει τη χώρα στο Ευρώ! Ξέρει κάτι;

Δεύτερον, διότι η κατάργηση του πολιτικού πλαισίου αναζήτησης μιας συμφωνίας για το κλείσιμο του δεύτερου προγράμματος που εισήγαγε η απόφαση της 20ης Φεβρουαρίου θα ισοδυναμούσε με πιστωτικό θάνατο, τον οποίο αναπόφευκτα θα επέφερε η ΕΚΤ στις ελληνικές τράπεζες, καθώς δεν θα είχε άλλη επιλογή απ’ το να συνάγει τις συνέπειες του ναυαγίου για να περισώσει ό,τι μπορεί.

Για έναν τρίτο λόγο, νομικό αυτή τη φορά, αδυνατούσαν οι εταίροι μας ν’ αλλάξουν το πλαίσιο των διαπραγματεύσεων με την ελληνική Κυβέρνηση και να συζητήσουν τώρα ένα νέο Μνημόνιο μαζί της: διότι αυτό έπρεπε να το ζητήσει πρώτη η ελληνική Κυβέρνηση, σε αντικατάσταση του τρέχοντος Μνημονίου, το οποίο αδυνατεί ή αρνείται να κλείσει. 

Η άλλη επιλογή που είχε το Eurogroup αν εφήρμοζε πιστά την απόφαση της 20ης Φεβρουαρίου, θα υποχρέωνε τον Πρωθυπουργό να προκηρύξει δημοψήφισμα ή εκλογές για να λάβει εντολή διαπραγμάτευσης ενός Τρίτου Μνημονίου, την οποία αυτή τη στιγμή πιστεύει πως δεν έχει ή δεν τολμά να την σκεφτεί με τη συγκεκριμένη Κοινοβουλευτική Ομάδα πίσω του. Το νέο Μνημόνιο θα περνούσε και τώρα από τη Βουλή, όμως αυτό θα γινόταν επειδή θα ψηφιζόταν από τη ΝΔ, το Ποτάμι και το Πασόκ, ενώ η Κ.Ο. του Σύριζα μπορεί να οδηγούσε με τις διαρροές της σε απώλεια της δεδηλωμένης, περίπτωση κατά την οποία ο κ. Τσίπρας θα υποχρεωνόταν να σχηματίσει Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, αντί της οποίας προτιμά, ως φαίνεται, να προσφύγει και πάλι στις κάλπες.
Η τελευταία επιλογή φαίνεται ν’ αποτελεί ιδανική υπό τις επικρατούσες συνθήκες διέξοδο για τον εγκλωβισμένο Πρωθυπουργό, τη στιγμή που είναι βέβαιο πως, για να λάβει τώρα τη δόση (που δεν θα του λύσει και το πρόβλημα), θα υποχρεωθεί σε υπερβολικούς κατά τη γνώμη του συμβιβασμούς, τους οποίους θα προτιμούσε να κάνει μετά τις εκλογές υπογράφοντας ένα νέο Μνημόνιο, πλην όμως ισχυρότερος απ’ ό,τι είναι σήμερα, τόσο στη Βουλή (χωρίς τους ΑΝΕΛ που τον δυσφημούν), όσο και στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα (χωρίς τους αριστεριστές που τον κρατούν όμηρο).

Όλα αυτά τελούν, ασφαλώς, υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι ο κ. Μάρδας θα βρει όσα λεφτά χρειάζονται μέχρι τις αρχές Ιουνίου για να διεξαχθούν οι εκλογές χωρίς πιστωτικό γεγονός, με ανοικτές τράπεζες και πληρωμένες συντάξεις. Εάν τα καταφέρει, οι πολιτικές εξελίξεις θα είναι ραγδαίες. Αν δεν τα καταφέρει, θα είναι καταιγιστικές.

* Ο κ. Παναγιώτης Γκλαβίνης είναι αν. καθηγητής Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Α.Π.Θ.


Πηγή:www.capital.gr


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου