ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

Οι καλφαγιάννηδες ζητούν όσα ακριβώς τους υποσχέθηκαν


του Γιάννη Παντελάκη από το protagon
Στο μικρό επεισόδιο με τον πρόεδρο της ΠΟΣΠΕΡΤ Καλφαγιάννη, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του Τσίπρα στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, ουσιαστικά συμπυκνώνεται και το μεγάλο «κόλπο» του κόμματος για να ξεφύγει από το μίζερο 3% και να φτάσει στην εξουσία. Και, κυρίως, περιγράφεται αυτό που εν μέρει συμβαίνει τώρα και σε μεγαλύτερο βαθμό θα επεκταθεί όσο κυλάει ο χρόνος.
Ο συγκεκριμένος συνδικαλιστής, μετά το πρωτοφανές και αυταρχικό κλείσιμο της ΕΡΤ, έγινε δεκτός στην ανοικτή αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ, παρότι ούτε το κόμμα αυτό στο παρελθόν είχε την καλύτερη αποψη γι' αυτόν ούτε ο ίδιος είχε ιδιαίτερη σχέση με το κόμμα. Στην απορία πολλών γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ τότε δέχτηκε να συγχρωτίζεται μ' ένα πρόσωπο ταυτισμένο και με άλλες κομματικές επιλογές, αλλά και με αρνητικό συμβολισμό από την πορεία του στη δημόσια ραδιοτηλεόραση, οι απαντήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πως τώρα προέχει να φύγει η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και στην προσπάθεια αυτή όλοι είναι χρήσιμοι. Και πράγματι ήταν. Ο συνδικαλιστής είχε επιρροή, είχε την πανίσχυρη ΠΟΣΠΕΡΤ, είχε πολλά να δώσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Όπως και τα έδωσε από τον Ιούνιο του 2013 και μέχρι τις εκλογές.
Αυτά που έδωσε ο Καλφαγιάννης, τα θέλει τώρα πίσω. Τόσο απλά. Και το φαινομενικά οξύμωρο, είναι πως σε αυτά που λέει έχει δίκιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, είχε υποσχεθεί την άμεση επαναλειτουργία της ΕΡΤ, έτσι όπως ακριβώς ήταν. Η ΕΡΤ ακόμα δεν λειτούργησε και σίγουρα δεν θα είναι αυτή του παρελθόντος. Βασίστηκε στο μοντέλο της σημερινής ΝΕΡΙΤ και σίγουρα δεν θα μοιάζει ιδιαίτερα με την παλιά ΕΡΤ. Δεν ισχυρίζομαι ότι εκείνη η ΕΡΤ ήταν η όαση, απλά σημειώνω πως οι ανθρωποι που τώρα διαμαρτύρονται γιατί η κυβέρνηση αθετεί όσα είχε υποσχεθεί, έχουν κατά βάση δίκιο. Αυτά τους είχε υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτά πίστεψαν, αυτά θέλουν.
Η περίπτωση Καλφαγιάννη αποτελεί μια μικρογραφία. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχόταν τα πάντα, σε όλους, αν και γνώριζε πως δεν είχε ούτε τη δυνατότητα να τα κάνει ούτε τη διάθεση. Αυτοί όλοι ωστόσο που τον στήριξαν για να κερδίσει την εξουσία, δεν ζητάνε τώρα τίποτα περισσότερο από αυτά που τους είχε υποσχεθεί για να πάρει τις ψήφους. Αυτό το 3% που έγινε πολλαπλάσιο και κέρδισε την εξουσία.
Και δυστυχώς για την κυβέρνηση, δεν δείχνουν διατεθειμένοι να το ξεχάσουν. Οι Καλφαγιάννηδες, είναι πολλοί και θα τους βρίσκει κάθε μέρα μπροστά της...

1 σχόλιο:

  1. Το προβλημα κλειδι των περισσοτερων συνελληνων.

    Ακομη και οι περισσοτεροι συναδελφοι μου στο ΕΜΠ απο την επαρχια που αποτελουσαν τα »εργατικα χερια» της οικογενειας στις αγροτοκτηνοτροφικες εργασιες, αφου ολοκληρωσαν τις σπουδες τους -σπανιως ασχοληθηκαν στην συνεχεια με την χειρωνακτκη εργασια τα Σαββατοκυριακα και τις διακοπες τους- διοτι ως σπουδασμενοι μηχανικοι ανεβηκαν 2 πιστες. :-)
    Εξ’ αλλου σπουδασαν για να μην σκαβουν και το εννοουν.

    Για τους υπολοιπους (παιδια των πολεων) ας μην το συζητουμε

    Η αποφυγη, δια να μην πω αποστροφη , προς την χειρωνακτικη εργασια (σχετικα ανετη πλεον με γαντια, κρανη, μασκες προστασιας και εργασια με ηλεκτροκινητα μηχανηματα και εργαλεια). Αυτες οι δουλειες ειναι για τους Αλβανους, τους μεταναστες αδελφια μας….

    Στις γ@μ@μενες υπηρεσιες πως να αποκτηθει η ταξικη συνειδηση ;


    Νομιζω οτι εχω βρει την κυριαρχη αντιφαση :-) του μεσου ''αριστερου'' ελληνα (και οχι μονον) , δηλ. την βιβλιογραφικη γνωση για την χειρωνακτικη εργασια, δηλ. για τις σκληρες συνθηκες εργασιας του προλεταριατου απο την εποχη της βιομηχανικης επαναστασης την Αγγλια, τα απανθρωπα ωραρια εργασιας, τους εργατικους αγωνες, το οκταωρο, το πενθημερο για να φτασουμε στο τριωρο μηχανικου ΔΥ επι ΑΓΠ… και την αποστροφη προς την χειρωνακτικη εργασια με χρηση εργαλειων και μηχανηματων που κανει αρκετα ανετη την εργασια αυτη, οπως εξηγησα παραπανω αλλα κανεις «αριστερος» θεωρητικος :-) δεν μου το αναγνωριζει.

    Μεσα σε 40 ετη δεν εχουμε επαρκες εργατικο δυναμικο, οχι λογω της υπογεννητικοτητας αλλα διοτι ενω το 1973 απο τους 100.000 αποφοιτους 6-ταξιου γυμνασιου εισηγονταν 15.000 σε ΑΕΙ/ΚΑΤΕ (15%), βαθμιαιως απο το 15% φθασαμε και ξεπερασαμε το 75%.

    Για το θεμα των «αριστερων» (αλλα και δεξιων και πασοκων ) κρατικοδιαιτων στελεχων θα ανταποκριθω σε καθε ερωτηση , αφου υποστηριζουν -ουσιαστικα- την συλλογικοτητα της διαιωνισης της υπαρξης τους επι 40 + ετη, χωρις να εχουν διευθυνει ουτε ενα μικρο μαγαζι 3-5 ατομων.

    Κατι σαν το στρωμα των διευθυντων κρταικων επιχειρησεων στην ΕΣΣΔ και στις λοιπες χωρες της ΚΟΜΕΚΟΝ, οπως οι αντολικογερμανοι διευθυντες εργοστασιων που ειδα το 1984 να κανουν διακοπες σε πολυτελη ξενοδοχεια στην Βαρνα Βουλγαριας.

    Βιβλιογραφια Σαρλ Μπετελέμ Οι ταξικοί αγώνες στην ΕΣΣΔ

    ΑπάντησηΔιαγραφή