ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Να μην ξεχάσουμε να πούμε ένα ευχαριστώ στο ΣΥΡΙΖΑ




του Λεωνίδα Καστανά από τη Μεταρρύθμιση

Δεν χρειάζονται ανώτερα μαθηματικά. Απλή λογική χρειάζεται. Και αυτή οδηγεί στη Συνεργασία. Οι εξελίξεις τρέχουν η χώρα και η αντιμνημονιακή  της κυβέρνηση είναι στο καναβάτσο. ¨Οπου νάναι θα ακουστεί το “abandon”. Την Τετάρτη 6 ώρα το πρωί υπήρχαν ουρές εκατοντάδων ηλικιωμένων έξω από τα ΑΤΜ των τραπεζών. Η ανησυχία δεν είναι απλά μια ιδέα, εγκαθίσταται. Στη χώρα των συνταξιούχων και των δημοσίων υπαλλήλων μια εσωτερική στάση πληρωμών του Δημοσίου θα ανάψει τα καζάνια της κόλασης.

Καμιά κυβέρνηση του πελατειακού συστήματος δεν μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση με κόλπα, ψέματα και πατέντες του παρελθόντος. Όποια συμφωνία και να υπογράψει δεν θα την τηρήσει αφού δεν βλέπει ή αρνείται να δει την πραγματικότητα. Και οι εταίροι είναι πια τελείως ενήμεροι για το τι παίζεται στο εσωτερικό και δεν έχουν καμιά διάθεση να εξαπατηθούν. Θα ανοίξουν το πουγκί μόνο σε μια κυβέρνηση που θα πιστεύει και θα θέλει να κάνει μεταρρυθμίσεις, να υλοποιήσει κάποιο σοβαρό πρόγραμμα ανάταξης της οικονομίας και πάνω απ΄ όλα να μειώσει τα έξοδα του δημοσίου. Γιατί αυτό είναι το πρόβλημα. Η οριζόντια φοροκαταιγίδα για να συντηρείται το πελατειακό και αναποτελεσματικό κράτος δεν είναι λύση, όλοι το ξέρουν. Ειδικά σε μια εποχή μεταναστευτικών ροών τεραστίων διαστάσεων τις οποίες κανείς δεν μπορεί να ανακόψει.  Η χώρα χρειάζεται ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας. Χρειάζεται μισθούς και όχι συμβασιούχους Το κράτος χρειάζεται αύξηση εσόδων αλλά και μείωση εξόδων. Η Ελλάδα χρειάζεται δικαιοσύνη.

Οι μέρες που έρχονται θα φέρουν πολιτική κρίση. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Από τη μια η σθεναρή στάση των δανειστών και από την άλλη τα εσωτερικά προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα επιτρέψουν σε αυτήν την κυβέρνηση να μακροημερεύσει. Η κάθοδος του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις είναι ραγδαία. Η οικονομική ασφυξία θα παράγει γεγονότα. Η δεδηλωμένη στη Βουλή κινδυνεύει. Οι σταλινικοί ετοιμάζονται. Καταλαβαίνω ότι η αντιπολίτευση έχει σημαντικό πρόβλημα ηγεσιών και πολιτικής νομιμοποίησης αλλά αυτό δεν είναι κακό. Μπορεί να αποτελέσει στοιχείο ενός καλού σεναρίου. Γιατί κανένας Σαμαράς ή Βενιζέλος δεν θα μπορέσουν να πάρουν το παιχνίδι πάνω τους και να επαναλάβουν τα λάθη και τα παραμύθια του παρελθόντος.

Η κρίση που έρχεται εμπεριέχει και τη λύση. Μεταρρυθμιστική κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας που στήνει την Ελλάδα σχεδόν από την αρχή. Υπογράφει τη συμφωνία, αποκαθιστά τη ρευστότητα, κάνει τις ιδιωτικοποιήσεις, εγκαθιστά ήρεμο πολιτικό κλίμα και το πράγμα μπαίνει σένα δρόμο. Βάζει όλους να πληρώσουν το αντίτιμο που τους αναλογεί. Γίνεται. Αρκεί να πει την αλήθεια στον εργάτη, το μετανάστη, το συνταξιούχο, τον δημόσιο υπάλληλο, τον επιχειρηματία. Αρκεί να είναι αποφασιστική και ανοικτή στις προκλήσεις. Να δώσει δύναμη στους εργαζόμενους, όχι σε αυτούς που κάνουν ότι δουλεύουν.

Μέσα στην Κυβέρνηση και ένα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ, αν υπάρχει τμήμα που μπορεί να εργαστεί για τη διάσωση της χώρας σε ευρωπαϊκό και καπιταλιστικό περιβάλλον. Ξέρω Συριζαίους εκπαιδευτικούς που έχουν φρίξει με τις μεθοδεύσεις του Υπουργείου Παιδείας. Μπορούμε να συνεργαστούμε. Απλά μια τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί να περιλαμβάνει ακροδεξιούς, δεξιούς και αριστερούς λαϊκιστές, εγχώρια λαμόγια και ανίκανους. Υπάρχει έλλειψη ικανού πολιτικού προσωπικού αλλά υπάρχουν αρκετοί σοβαροί άνθρωποι για να στελεχώσουν μια τέτοια κυβέρνηση. Και δεν εννοώ καθηγητές πανεπιστημίου. Εννοώ πολιτικούς. Υπάρχουν αρκετά στελέχη της ιεραρχίας για να στελεχώσουν τους οργανισμούς και τις διευθύνσεις αφού βέβαια πολλές από αυτές διαλυθούν επί τόπου και οι εργαζόμενοι μετακινηθούν σε πόστα που έχουν πραγματική δουλειά.


Καταλαβαίνω ότι τα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου είναι δυσκοίλια σε μια τέτοια Συνεργασία. Δεν πειράζει. ¨Όταν θα έρθει η ώρα θα αναγκαστούν να τα βρουν. Αρκεί να μην αφεθούν οι γνωστοί επιβήτορες της εξουσίας να χειραγωγήσουν τις εξελίξεις. Και πρωθυπουργός θα βρεθεί. Η χώρα χρειάζεται μια επανάσταση για να διασωθεί. Την επανάσταση της λογικής. Δεν θα την κάνουν τάξεις, ομάδες, κόμματα. Θα την προκαλέσουν τα γεγονότα από μόνα τους. Η πρώτη επανάσταση χωρίς υποκείμενο. Υπό την υψηλή εποπτεία των εταίρων και των δανειστών. Κάπως έτσι πεθαίνει το παλιό πολιτικό σύστημα. Κάπως έτσι σώζεται η πατρίδα. Από τις εξελίξεις που φέρνει η καταστροφή. Μετά από χρόνια να μην ξεχάσουμε να πούμε ένα ευχαριστώ στο ΣΥΡΙΖΑ.  

2 σχόλια:

  1. Πολύ αισιόδοξο σε βρίσκω! Μην ξεχνάς το κόστος που θα πληρωθεί για την ύβρη των επιλογών... Δεν θα είναι μικρό!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Leo συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, όπως συνήθως. Νομίζω πως ακριβώς επειδή οι Ευρωπαίοι έχουν καταλάβει με ποιους έχουν να κάνουν δεν δέχονται τμηματική συμφωνία. Η κυβέρνηση πασχίζει να πάρει λεφτά με μια μια συμφωνία "ελάχιστου πολιτικού κόστους" που στην πράξη περιλαμβάνει αποκλειστικά φορολογικά και εισπρακτικά μέτρα ενώ οι Ευρωπαίοι απαιτούν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και μείωση κόστους. Είναι σίγουρο επίσης πως λεφτά θα δοθούν με το σταγονόμετρο. Ο Τσίπρας νομίζει πως η συμφωνία είναι το τέλος του δρόμου αλλά κάνει λάθος: είναι η αρχή. Έχουν το κλειδί του ταμείου και θα του κάτσουν στο σβέρκο μέχρι να αποφασίσει να αλλάξει ή να πάρει δρόμο. Αυτό βέβαια θα το πληρώσουμε όλοι μας αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ο θάνατος του αντιμνημονιακού μύθου θα πονέσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή