ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Ο Δημήτρης Κουμάνταρος, ένας γνήσιος οραματιστής και ανιδιοτελής αγωνιστής έφυγε από κοντά μας. Η τελευταία του ανάρτηση, στις 5 Μαρτίου:
ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ
Ονειρεύομαι ένα ξεσηκωμό. Ενάντια στην αδιαφάνεια, στη διαφθορά, στην κομματοκρατία, στην αναξιοκρατία. Ενάντια στη διχαστική λογική, στο φανατισμό, στην προχειρότητα και στην τσαπατσουλιά. Ενάντια στη μετάθεση ευθυνών, την ατομοκρατία, την έλλειψη συνεργατικού-ομαδικού πνεύματος.
Ένα ξεσηκωμό συμμετοχής, έρευνας, διαλόγου, για το πως μπορούμε καλύτερα να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες και τους ντόπιους που βρίσκονται σε ανθρωπιστική κρίση. Για το πως θα σχεδιάσουμε σε κάθε δημόσιο τομέα, από το Σύνταγμα μέχρι την Παιδεία κι από τη Δικαιοσύνη μέχρι τη Φοροδιαφυγή, ένα πλάνο της καλύτερης δυνατής απόδοσης που υπηρετεί τον πολίτη.
Για να γίνει κάθε χώρος υποδοχής προσφύγων, κάθε σχολείο, κάθε νοσοκομείο, κάθε δικαστήριο, κάθε δημόσια υπηρεσία, τώρα με τις υπάρχουσες δυνατότητες πρότυπο λειτουργίας. Μιλάμε για τη σταδιακή συνειδητή επιλογή ενός άλλου, νέου, συνθετικού πολιτισμού. Δεν απαγορεύεται.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

«Τελευταία έξοδος, Ρόζα Λούξεμπουργκ»


του Άρη Τόλιου από το Protagon
Ο Έλληνας πρωθυπουργός, όσο ο χρόνος τελειώνει απελπιστικά και φτάνουμε κοντά στην… αυλαία, φέρνει σε κινηματογραφικό ήρωα. Ήταν εντυπωσιακή και θεατρικά εξαιρετική η ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι δηλώσεις του την επομένη, πλάι στον αυστριακό καγκελάριο Βέρνερ Φάιμαν, που επισκέφτηκε την Αθήνα ως διαμεσολαβητής. Είμαι έτοιμος να αναλάβω το κόστος μιας συμφωνίας ή μιας ρήξης, τόνισε ο κ. Τσίπρας. Τι πιο δραματικό για τον πρωταγωνιστή των ημερών σε όλον τον πλανήτη. Σασπένς που σε «καθηλώνει». Είναι άραγε ηρωικός τρόπος μιας μεγαλειώδους κωλοτούμπας και προσγείωσης στη σκληρή πραγματικότητα, προετοιμασία για ένα «γκραντ φινάλε», που έγραψε ο κ. Σταύρος Τσακυράκης, ή το εννοεί. Ακόμη το ερώτημα αιωρείται. Υπ' αυτήν την έννοια δικαιώνει την πεποίθηση (ή ψευδαίσθηση) της πλειοψηφίας των νεοελλήνων ότι αυτή η κυβέρνηση διαπραγματεύεται και δεν παραδίδεται όπως οι άλλοι.
Στο μυαλό μου ήρθε μια αγαπημένη κινηματογραφική ταινία, από τις καλύτερες όλων των εποχών: «Τελευταία έξοδος, Ρίτα Χέιγουορθ», όπου ο πρωταγωνιστής περιφέρεται στο εχθρικό προαύλιο των φυλακών με φαινομενική ψυχραιμία, ενώ πίσω από την αφίσα της Χέιγουορθ στο κελί του έσκαβε τούνελ απόδρασης. Στη δική μας βερσιόν η αφίσα θα μπορούσε να είναι της Ρόζας Λούξεμπουργκ αλλά το σενάριο δεν απέχει πολύ. 
Νομίζω ότι αυτή είναι η τραγωδία του Έλληνα πρωθυπουργού. Η διαφυγή του προς την ευρωπαϊκή προοπτική μπορεί να γίνει μόνο με μια υπόγεια απόδραση από τις αριστερές ιδεοληψίες και όσους -κόντρα στις διαθέσεις της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού- ονειρεύονται σενάρια ρήξης. Έστω με την αφίσα της μεγάλης Ρόζας, δηλαδή την αριστερή ρητορική. Πίσω, άλλωστε, από τις πολεμικές προειδοποιήσεις και τις επιθέσεις προς τους πιστωτές διέκρινες την έκκληση για συμφωνία που δεν θα τον συνθλίψει πολιτικά… Ακόμη και ο υποτιθέμενος πόλεμος κατά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είχε ένα δραματικό «αλλά»… Την αγωνία του για την αναδιάρθρωση του χρέους. Δεν μπορεί, είπε, οι απαιτήσεις του Νομισματικου Ταμείου να ισχύουν α λα καρτ, τα σκληρά μετρά μόνο, χωρίς ρυθμίσεις για το χρέος. Αν κερδίσει μια τέτοια υπόσχεση μπορεί να του δώσει τουλάχιστον τη δυνατότητα να μιλήσει για συμφωνία μακράς πνοής, ότι κάτι κατάφερε…
Η αλήθεια πάντως είναι ότι στην πεντάμηνη ΣΥΡΙΖΑΝΕΛική δραματουργία έγιναν πολλά λάθη, σχεδόν φθηνά, θεατρινισμοί, αδεξιότητες και αντιπαράθεση που έφτασε τα πράγματα σε ένα «καίριο αδιέξοδο», όπως έγραψαν οι Financial Times. Σε τέτοιον βαθμό, που δύσκολα θα φέρουν… όσκαρ. Ακόμη και η υπόσχεση για το χρέος θα είναι η συμφωνία του μισητού Γιάννη Στουρνάρα το 2012 (αυτή συζητούν Ντράγκι και Γιούνκερ στις Βρυξέλλες ) και όχι το επικό (και κωμικό)  «αέρααα» της κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου για το επαχθές, που διαγράφουμε ή μονομερώς αποφασίζουμε να αναστείλουμε την αποπληρωμή του, όπως δήλωσε χθες.
Η αριστερή διακυβέρνηση σπαταλώντας ανελέητα τον χρόνο δημιούργησε τις χειρότερες δημοσιονομικές συνθήκες διαπραγμάτευσης. Όλα είναι στο χειρότερο και οι προοπτικές τρομακτικές. Είναι καταδικασμένη να καταπιεί το πικρό χάπι της σύγκρισης με το μέιλ του κ. Χαρδούβελη. Διέπραξε όμως ένα ακόμη τραγικό λάθος σπρώχνοντας τη μεγάλη συμφωνία προς τον Σεπτέμβριο. Κανείς δεν θα είναι γενναίος πλέον με τον ΣΥΡΙΖΑ παραμονές ισπανικών εκλογών το Φθινόπωρο. Η ευρωπαϊκή κρίση είναι πολιτική άλλωστε, και αν η Ελλάδα φοβίζει, η Ισπανία μπορεί να είναι η ταφόπλακα του ευρώ.

Ο κ. Τσίπρας είναι όντως τραγική μορφή τούτη την ώρα με την ευθύνη όλη δική του. Όπου κι αν στραφεί γνωρίζει ότι αντιμετωπίζοντας μια δυσκολία θα φορτωθεί άλλες μεγαλύτερες. Συμφωνία με τους εταίρους προϋποθέτει άλλη διακυβέρνηση, άρα πολιτικό κόστος και απώλειες, αλλά αν παραμείνει εγκλωβισμένος στην αισθητική της αριστερής μυθοπλασίας μπορεί να είναι στους δυο-τρεις πολιτικούς που θα περιγράφονται στην ελληνική ιστορία ως «μοιραίοι». Αντέχει το βάρος της δεύτερης εκδοχής; Ας ελπίσουμε όχι και πίσω από την αφίσα της Ρόζας Λούξεμπουργκ έχει ήδη σκάψει την απόδρασή του. Είναι μόλις 40 χρονών για να σηκώσει τόσο μεγάλο ιστορικό φορτίο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου