ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Τι θα λύσουν οι εκλογές;



του Λεωνίδα Καστανά

Στην Ελλάδα όταν δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα καταφεύγουμε σε εκλογές και τα ξαναβρίσκουμε απλά μπροστά μας πιο δυσεπίλυτα.

Τι θα λύσουν στην παρούσα φάση οι εκλογές;

Πριν 4 μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ  πήρε μια ξεκάθαρη λαϊκή εντολή να διαπραγματευτεί με τους 3 θεσμούς  τη παραμονή της χώρας στο ευρό. Αν διαπραγματεύτηκε και θεωρεί ότι του είναι αδύνατον να πετύχει μια έντιμη γι αυτόν συμφωνία, μπορεί να το δηλώσει ευθαρσώς και να ζητήσει τη μεταβολή αυτής της εντολής. Να πάει σε εκλογές με το ήδη υπάρχον εκλογικό σύστημα και να ζητήσει ισχυρή πολιτική νομιμοποίηση για έξοδο από το κοινό νόμισμα. Αυτό θα είναι μια πολιτικά έντιμη στάση που θα λειτουργήσει και απόλυτα εκβιαστικά προς τους  θεσμούς. Αν αυτοί τελικά θέλουν με κάθε θυσία τη παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη,  τότε θα υποχωρήσουν. Αν όχι, τα πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους.  

Διαφορετικά, οι εκλογές πρέπει να γίνουν χωρίς το μπόνους των 50 εδρών. Τότε αναγκαστικά θα προκύψει μια κυβέρνηση ευρείας συνεργασίας που θα διαπραγματευτεί εκ νέου, θα συμφωνήσει σε ένα πλαίσιο πάνω κάτω σαν αυτό που προτάθηκε από τους θεσμούς και πάλι τα πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους. Το δύσκολο δρόμο αλλά και το μόνο που μας απέμεινε, μετά από τέσσερα χρόνια θεάτρου σκιών.

Στην κατάσταση που βρισκόμαστε κάθε λύση είναι δύσκολη και επώδυνη. Απλά η έξοδος θα είναι απόλυτα καταστροφική και θα μετατρέψει τη χώρα σε παρία της Ευρώπης, σε τριτοκοσμικό παζάρι. Κάποιοι στο ΣΥΡΙΖΑ το θέλουν, κάποιοι όχι. Κάποιοι απλά το φοβούνται.  Η δεύτερη λύση μπορεί να μην είναι συμφέρουσα για το πελατειακό σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα είναι λυτρωτική για τη χώρα. Εξ΄άλλου αυτός θα είναι και πάλι πρώτο κόμμα και ως εκ τούτου θα έχει και τον πρώτο λόγο στη νομή της εξουσίας.

Το ζήτημα είναι αν μια τέτοια κυβέρνηση συνεργασίας μπορεί να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις και να διαχειριστεί τη λιτότητα που θα επιβάλλει η συμφωνία. Να καταστρέψει το πελατειακό κράτος κατά ένα μεγάλο μέρος, να ανοίξει την οικονομία, να προχωρήσει σε μεγάλες αποκρατικοποιήσεις, να προσελκύσει επενδυτές και κεφάλαια.  Να θέσει τις προϋποθέσεις για μια πιθανή Ανάπτυξη.

Το ερώτημα είναι αν υπάρχουν στην Ελλάδα πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να τρέξουν μια τέτοια ή κάποια ανάλογη συμφωνία. Αν μπορούν να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Αν μπορούν να συνεργαστούν σε ένα πυρακτωμένο εσωτερικό περιβάλλον. Αν μπορούν να συμφωνήσουν σε πέντε αναγκαία πράγματα για την παραμονή της χώρας στον πολιτισμένο κόσμο.

Αν υπάρχουν (γράφω αν) και τα καταφέρουν  σώζουν τη χώρα και ταυτόχρονα την αλλάζουν. Κάπως έτσι σώζονται οι χώρες και όχι τα κόμματα. Μια τέτοια εξέλιξη προφανώς και αλλάζει παράλληλα και τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Ο Τσίπρας θα χάσει το 30% του κόμματός του αλλά θα μείνει στην ιστορία ως ο ηγέτης που οδήγησε την Ελλάδα στη νέα εποχή. Γιατί όταν δεν μπορούν οι άνθρωποι, τότε μπορούν τα αδιέξοδα που αυτοί οι ίδιοι προκαλούν.

Κάποια στιγμή θα το καταλάβουν όλοι, ακόμα και οι μικρονοϊκοί. Έτσι όπως είναι αυτό το μαγαζί - χώρα  δεν σώζεται. Πρέπει να πάει για άλλα.       

4 σχόλια:

  1. Εινα καιρος πια να αρχισουμε να πιστευουμε στα θαυματα....

    Ευχαριστουμε για τις κρυογατες με τα κουδουνακια τους. Μ+Μ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σύντροφε τα θάματα έγιναν πια πράματα. Εμείς οι φυσικοί τα ξέρουμε αυτά καλύτερα από τους πολιτικούς. Θέλουμε λεφτά για να περπατήσουμε και μας τα δίνουν υπό όρους. Ή τα παίρνουμε και υπογράφουμε τους όρους ή όχι και μένουμε από καύσιμα. Αεικίνητο τέλος. Τα αδιέξοδα θα φέρουν και τις πολιτικές εξελίξεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σχολίασα κι εχθές τη νύχτα αλλά κάπου το μήνυμα χάθηκε. Δυο πράγματα λοιπόν: Το ένα πως με τα σχόλια σου μου θυμίζεις τον Ρηγά της "καλής" εποχής που περιμένει τα πράγματα να εξελιχθούν "σωστά" και σύμφωνα με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Το άλλο είναι να μην φοβάσαι, θα την βρούν τη συμφωνία - άσχετα πώς θα την βαφτίσουν. Δεν βλέπω ο Βούτσης π.χ. να αφήσει την κουτάλα - δεν τον βλέπεις πως έγινε σαν θρεφτάρι τώρα που λιγδώθηκε τ' αντεράκι του; Θα γυρίσει στο ψωροεπίδομα του κομματικού στελέχους του γκρουπούσκουλου του 4%;
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οχι δεν είναι το πιο πιθανό αυτό είναι αλήθεια, Το πιθανότερο είναι να συμφωνήσουν σε ένα νέο μνημόνιο προσπαθώντας να ισορροπήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις με το δικό τους ακροατήριο. Αλλά πόσο θα πάει αυτή η κατάσταση; Τα αδιέξοδα θα είναι σχεδόν άμεσα. Κανείς δεν ξέρει, ούτε οι ίδιοι.

      Διαγραφή