ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Τι θα λύσουν οι εκλογές;



του Λεωνίδα Καστανά

Στην Ελλάδα όταν δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα καταφεύγουμε σε εκλογές και τα ξαναβρίσκουμε απλά μπροστά μας πιο δυσεπίλυτα.

Τι θα λύσουν στην παρούσα φάση οι εκλογές;

Πριν 4 μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ  πήρε μια ξεκάθαρη λαϊκή εντολή να διαπραγματευτεί με τους 3 θεσμούς  τη παραμονή της χώρας στο ευρό. Αν διαπραγματεύτηκε και θεωρεί ότι του είναι αδύνατον να πετύχει μια έντιμη γι αυτόν συμφωνία, μπορεί να το δηλώσει ευθαρσώς και να ζητήσει τη μεταβολή αυτής της εντολής. Να πάει σε εκλογές με το ήδη υπάρχον εκλογικό σύστημα και να ζητήσει ισχυρή πολιτική νομιμοποίηση για έξοδο από το κοινό νόμισμα. Αυτό θα είναι μια πολιτικά έντιμη στάση που θα λειτουργήσει και απόλυτα εκβιαστικά προς τους  θεσμούς. Αν αυτοί τελικά θέλουν με κάθε θυσία τη παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη,  τότε θα υποχωρήσουν. Αν όχι, τα πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους.  

Διαφορετικά, οι εκλογές πρέπει να γίνουν χωρίς το μπόνους των 50 εδρών. Τότε αναγκαστικά θα προκύψει μια κυβέρνηση ευρείας συνεργασίας που θα διαπραγματευτεί εκ νέου, θα συμφωνήσει σε ένα πλαίσιο πάνω κάτω σαν αυτό που προτάθηκε από τους θεσμούς και πάλι τα πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους. Το δύσκολο δρόμο αλλά και το μόνο που μας απέμεινε, μετά από τέσσερα χρόνια θεάτρου σκιών.

Στην κατάσταση που βρισκόμαστε κάθε λύση είναι δύσκολη και επώδυνη. Απλά η έξοδος θα είναι απόλυτα καταστροφική και θα μετατρέψει τη χώρα σε παρία της Ευρώπης, σε τριτοκοσμικό παζάρι. Κάποιοι στο ΣΥΡΙΖΑ το θέλουν, κάποιοι όχι. Κάποιοι απλά το φοβούνται.  Η δεύτερη λύση μπορεί να μην είναι συμφέρουσα για το πελατειακό σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα είναι λυτρωτική για τη χώρα. Εξ΄άλλου αυτός θα είναι και πάλι πρώτο κόμμα και ως εκ τούτου θα έχει και τον πρώτο λόγο στη νομή της εξουσίας.

Το ζήτημα είναι αν μια τέτοια κυβέρνηση συνεργασίας μπορεί να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις και να διαχειριστεί τη λιτότητα που θα επιβάλλει η συμφωνία. Να καταστρέψει το πελατειακό κράτος κατά ένα μεγάλο μέρος, να ανοίξει την οικονομία, να προχωρήσει σε μεγάλες αποκρατικοποιήσεις, να προσελκύσει επενδυτές και κεφάλαια.  Να θέσει τις προϋποθέσεις για μια πιθανή Ανάπτυξη.

Το ερώτημα είναι αν υπάρχουν στην Ελλάδα πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να τρέξουν μια τέτοια ή κάποια ανάλογη συμφωνία. Αν μπορούν να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Αν μπορούν να συνεργαστούν σε ένα πυρακτωμένο εσωτερικό περιβάλλον. Αν μπορούν να συμφωνήσουν σε πέντε αναγκαία πράγματα για την παραμονή της χώρας στον πολιτισμένο κόσμο.

Αν υπάρχουν (γράφω αν) και τα καταφέρουν  σώζουν τη χώρα και ταυτόχρονα την αλλάζουν. Κάπως έτσι σώζονται οι χώρες και όχι τα κόμματα. Μια τέτοια εξέλιξη προφανώς και αλλάζει παράλληλα και τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Ο Τσίπρας θα χάσει το 30% του κόμματός του αλλά θα μείνει στην ιστορία ως ο ηγέτης που οδήγησε την Ελλάδα στη νέα εποχή. Γιατί όταν δεν μπορούν οι άνθρωποι, τότε μπορούν τα αδιέξοδα που αυτοί οι ίδιοι προκαλούν.

Κάποια στιγμή θα το καταλάβουν όλοι, ακόμα και οι μικρονοϊκοί. Έτσι όπως είναι αυτό το μαγαζί - χώρα  δεν σώζεται. Πρέπει να πάει για άλλα.       

4 σχόλια:

  1. Εινα καιρος πια να αρχισουμε να πιστευουμε στα θαυματα....

    Ευχαριστουμε για τις κρυογατες με τα κουδουνακια τους. Μ+Μ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σύντροφε τα θάματα έγιναν πια πράματα. Εμείς οι φυσικοί τα ξέρουμε αυτά καλύτερα από τους πολιτικούς. Θέλουμε λεφτά για να περπατήσουμε και μας τα δίνουν υπό όρους. Ή τα παίρνουμε και υπογράφουμε τους όρους ή όχι και μένουμε από καύσιμα. Αεικίνητο τέλος. Τα αδιέξοδα θα φέρουν και τις πολιτικές εξελίξεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σχολίασα κι εχθές τη νύχτα αλλά κάπου το μήνυμα χάθηκε. Δυο πράγματα λοιπόν: Το ένα πως με τα σχόλια σου μου θυμίζεις τον Ρηγά της "καλής" εποχής που περιμένει τα πράγματα να εξελιχθούν "σωστά" και σύμφωνα με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Το άλλο είναι να μην φοβάσαι, θα την βρούν τη συμφωνία - άσχετα πώς θα την βαφτίσουν. Δεν βλέπω ο Βούτσης π.χ. να αφήσει την κουτάλα - δεν τον βλέπεις πως έγινε σαν θρεφτάρι τώρα που λιγδώθηκε τ' αντεράκι του; Θα γυρίσει στο ψωροεπίδομα του κομματικού στελέχους του γκρουπούσκουλου του 4%;
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οχι δεν είναι το πιο πιθανό αυτό είναι αλήθεια, Το πιθανότερο είναι να συμφωνήσουν σε ένα νέο μνημόνιο προσπαθώντας να ισορροπήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις με το δικό τους ακροατήριο. Αλλά πόσο θα πάει αυτή η κατάσταση; Τα αδιέξοδα θα είναι σχεδόν άμεσα. Κανείς δεν ξέρει, ούτε οι ίδιοι.

      Διαγραφή