ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Παναγιώτης Γκλαβίνης: Η δική μας αναφορά στο Γκρέκο


Του Παναγιώτη Γκλαβίνη από το Capital
Μου προξενεί εντύπωση που πολλοί διαπιστώνουν αντιφάσεις και διαφορετικές ερμηνείες στην απόφαση του Λαού να πει ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Νομίζω πως περισσότερο συνεκτική και λογική απάντηση δεν θα μπορούσε να λάβει κανείς, τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων. Διότι, ο Λαός απάντησε κρυστάλλινα και με τρόπο απολύτως συνεκτικό τόσο στο ερώτημα της Κυβέρνησης, όσο και στο ερώτημα των εταίρων μας: Είπε ΟΧΙ στη συμφωνία των εταίρων και ΝΑΙ Ευρώ. Είναι αντιφατικό αυτό; Καθόλου! Γιατί; Διότι απλούστατα, ο Ελληνικός Λαός θέλει να μείνει στο Ευρώ χωρίς τους όρους παραμονής του στο Ευρώ. Θέλει να μείνει στο Ευρώ χωρίς τις υποχρεώσεις του Ευρώ. 
Θέλει να μείνει στο Ευρώ με νέα ελλείμματα, με νέες προσλήψεις στο Δημόσιο, με επαναλειτουργία της ΕΡΤ, με πληρωμένες συντάξεις και καταβεβλημένους μισθούς, με επιστροφή των περικοπών, με νέα ύφεση και ανοικτά ΑΤΜ, με χρηματοδότηση από τους έξω χωρίς καμιά μεταρρύθμιση μέσα, με δημόσιες επενδύσεις και όχι ιδιωτικές, με νέο κούρεμα του χρέους προς τους εταίρους μας, μεταξύ δε αυτών και προς την Κύπρο, κ.ο.κ. 
Αυτά τον δίδαξαν αυτοί που τον ρώτησαν. Με αυτά τον διαπαιδαγώγησαν πέντε χρόνια τώρα όσοι τον ρωτήσανε ποιο Ευρώ θέλει την Κυριακή. Κι αυτός απάντησε. Αυτό το Ευρώ θέλει. Τέτοιο Ευρώ, όμως, δεν υπάρχει! 
Η διαφορά 60-40 δεν αφήνει κανένα περιθώριο άλλης ερμηνείας στους Ευρωπαίους: ο Ελληνικός Λαός δεν θέλει μια συμφωνία που να τον κρατά στο πραγματικό Ευρώ. Και γι’ αυτό δεν εξουσιοδότησε την Κυβέρνησή του να την υπογράψει. Αυτή είναι και η εν στενή εννοία απάντησή του στο δημοψήφισμα. 
Ο Ελληνικός Λαός θέλει να παραμείνει σ’ ένα φαντασιακό Ευρώ. Αυτό του είπανε ότι ήταν εφικτό. Και γι’ αυτό του είπανε να πει ΟΧΙ. Κι αυτός, εφόσον τον διαβεβαίωσαν ότι είναι εφικτό, είπε ΟΧΙ. Και απαγόρευσε στην Κυβέρνησή του να συνάψει μια συμφωνία που του εξασφάλιζε –όταν του προτάθηκε– την παραμονή του στο πραγματικό Ευρώ. Διότι μια τέτοια συμφωνία, όπως αυτή που μας πρότειναν οι εταίροι μας για να μας κρατήσουν στο Ευρώ, την απέρριψε ρητώς και ειδικώς την Κυριακή. 
Αφού ρωτήθηκε, την απέρριψε. Αυτοί που τον ρωτήσανε, ας φροντίσουν τώρα να υλοποιήσουν τη βούλησή του. Όμως, την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο, αποκλείεται να πετύχουν. 
Και ή ο Λαός θα εξαπατηθεί για να μείνει η Ελλάδα στο Ευρώ ή η Ελλάδα θα βγει από το Ευρώ. Από τα δυο, το ένα μόνο μπορεί να συμβεί. 
Και τότε ο καθένας μας θα κάνει την Αναφορά του στον Γκρέκο. 
* Ο κ. Γκλαβίνης είναι αν. καθηγητής Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ

1 σχόλιο:

  1. Λέων, έδωσα αυτό το σημείωμα στον τοπικό τύπο. Στο κοινοποιώ.
    ΝΙΚΗΤΗΣ Ή ΗΤΤΗΜΕΝΟΣ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ;
    Είναι γεγονός πως ο κ. Τσίπρας κατήγαγε μια περιφανή προσωπική νίκη με το 60%. Γι αυτή τη νίκη σχεδόν όλοι τον συγχαίρουν – πολλοί τον έχουν αναγορεύσει σε κυρίαρχο του «παιχνιδιού» κ.λ.π. Ας μου επιτραπεί μια διαφορετική προσέγγιση. Έχω την άποψη πως η θέση του είναι πολύ πιο δύσκολη σήμερα παρά πριν το δημοψήφισμα - προσωπικά σχεδόν τον λυπάμαι.
    Κατά τη γνώμη μου από τη μια αύξησε την δυσπιστία των ξένων ηγετών, άρα μάλλον τα όσα θα του προτείνουν θα είναι - εις βάρος μας βέβαια - πολύ χειρότερα από την πρόταση Γιουνκέρ, την οποία από αυτά που διαβάζουμε την προτείνει σαν βάση για ένα νέο μνημόνιο. Από την άλλη, όταν φτάσει σε μια συμφωνία (επώδυνη χωρίς αμφιβολία), πώς θα πείσει τους Λαφαζάνηδες να την αποδεχθούν, θα του λένε πως ο λαός απέρριψε την προηγούμενη με 60% κλπ, πώς θα μπορέσει να την περάσει λοιπόν;
    Γι αυτό λέω, ούτε ψύλλος στον κόρφο του.
    Μπάμπης
    Υ.Γ. Ο Δελαστίκ αποκάλεσε γερμανοτσολιάδες όσους ψήφισαν ΝΑΙ. Εξήγηση; Ο τύπος είναι ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ. Χρειάζεται τίποτε άλλο για να χαρακτηριστεί; Το να είναι ένας πιτσιρικάς ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ δικαιολογείται. Ένα γεροντοφρικιό όμως;

    ΑπάντησηΔιαγραφή