ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Ποια αξιολόγηση όμως; Μήπως αυτή που θα κάνει μια εξωτερική ανεξάρτητη αρχή, ένας ανάλογος ΑΣΕΠ; Ή καλύτερα, μια ιδιωτική εταιρία σε σύμβαση με το δημόσιο; Με μετρήσιμους ποσοτικούς δείκτες; Μια αξιολόγηση συνεχής της οποίας οι μετρήσεις θα επιφέρουν αποτελέσματα ανεξαρτήτως κυβέρνησης; Ή μήπως αυτή που θα λαμβάνει υπόψη και τη γνώμη των πολιτών και των επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με το δημόσιο; Αλλά για να θεσμοθετηθούν όλα αυτά απαιτείται κοινωνική βούληση που δεν υπάρχει. Η κοινωνία δεν καίγεται για τέτοια πράγματα, δεν έχει μάθει να τα ζητά.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Ευθύμης Δημόπουλος: Ραδιενεργά κατάλοιπα


του Ευθύμη Δημόπουλου

Ο πρωθυπουργός δεν «στούκαρε» τη χώρα. Ίσως συναισθάνθηκε τις ευθύνες του, ίσως τρόμαξε, ίσως κατάλαβε τι συμβαίνει. Όποια και αν είναι η αιτία πήρε μια σωτήρια απόφαση. Ωστόσο, θα διακινδυνεύσει ξανά την ασφάλεια και την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, αν δεν αλλάξει σταδιακά (αλλά γρήγορα) το σκελετό του πολιτικού του αφηγήματος. 

Αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς μια στοιχειώδη πολιτική ειλικρίνεια και αυτοκριτική. Δεν μπορεί να γίνει, αν ο πρωθυπουργός επιδιώξει να διαχειριστεί τη συμφωνία επικαλούμενος κυρίως την απειλή του «πολιτικού Grexit» και τη θεωρία του «πραξικοπήματος». Δεν μπορεί να γίνει, αν αναπαράγει και συντηρεί την ερμηνεία της «εθνικής ταπείνωσης» που ερεθίζει τα εθνικά αντανακλαστικά και στερεότυπα της κοινής γνώμης. Δεν μπορεί να γίνει, αν συνεχίσει ο πρωθυπουργός να φαντασιώνεται ότι είναι ο σπορέας της νέας Ευρώπης και ότι πολύ σύντομα αυτές «οι γκρίζες προτεσταντικές κοινωνίες» θα εξεγερθούν. Δεν μπορεί να γίνει με την τακτική «του αίλουρου που κρύβεται υπομονετικά μες τις φυλλωσιές», για να χυμήξει και πάλι όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, όπως υποστηρίζουν οι διανοούμενοι του ΣΥΡΙΖΑ (Α. Λιάκος). 

Δε φτάνει λοιπόν ο πρωθυπουργός να υποστηριχθεί από τις φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις μόνο με τη σιωπή και την εν λευκώ αποδοχή του, γιατί μόνο αυτός (όπως υποστηρίζεται) είναι ικανός να διαχειριστεί την κρισιμότητα των στιγμών και να φέρει σε πέρας τη «βρώμικη δουλειά». Σίγουρα αυτή η τακτική έχει βάση, αλλά ταυτόχρονα η αντιπολίτευση πρέπει καθημερινά να τον ελέγχει (όχι με οξύτητα αλλά με σταθερότητα και με επιμονή) αν αποδομεί το εθνολαϊκιστικό αφήγημα παλιό (προ συμφωνίας) ή νέο (μετά τη συμφωνία) που υφαίνεται.

Με κύριο υπεύθυνο (αν και όχι μοναδικό) τον Τσίπρα εξερράγη στη διάρκεια των χρόνων της κρίσης ένα δεύτερο εθνικιστικό Τσερνόμπιλ, μετά το σκοπιανό και το μακεδονικό των Σαμαρά – Χριστόδουλου. Τώρα η ελληνική κοινή γνώμη είναι γεμάτη από τα ραδιενεργά κατάλοιπα αυτής της εθνικολαϊκιστικής αφήγησης. Οι ιδέες, τα συνθήματα, οι αναλύσεις, η προπαγάνδα, οι πολιτικές δράσεις, τελικά όλη η πολιτική κουλτούρα των κομμάτων δεν είναι μόνο πολιτικάντικες «παρόλες» όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Αποκτούν χώρο, σώμα και δύναμη μέσα σε μια κοινωνία. Εγκαθίστανται στη δημόσια ζωή και προσφέρουν στέγη σε συμφέροντα και φανατισμούς. 

Επομένως ο Τσίπρας αν θέλει να ανταποκριθεί στην κρισιμότητα της κατάστασης οφείλει όχι μόνο να σεβαστεί τη συμφωνία και το μέλλον της χώρας, όχι μόνο να κόψει τη σύμφυση ανάμεσα σε αυτόν και τους «δραχμόβιους» στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά επιπλέον να λειτουργήσει σαν τους ήρωες - πυροσβέστες που έριχναν τσιμέντο στα ρήγματα του Τσερνόμπιλ. Να πάψει να εκλύει με το δημόσιο λόγο του τη ραδιενέργεια του εθνικισμού. Ακόμη και αν κάποιοι από αυτούς τους πυροσβέστες δεν έζησαν για πολύ, όλοι τους θυμούνται με ευγνωμοσύνη.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου