ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Εθνική Ενότητα αλλά πως;


του Λεωνίδα Καστανά

Η εθνική ενότητα αν δεν έχει βάθος στην κοινωνία είναι κούφια λέξη. Και στη δική μας δεν έχει. Παλιές νοοτροπίες που ενισχύθηκαν 5 χρόνια τώρα από την ολέθρια αντιμνημονιακή ρητορική στην οποία πρωτοστάτησε ο ΣΥΡΙΖΑ, και σιγόνταραν και άλλοι. Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν θέλει μεταρρυθμίσεις και θα αντισταθεί στα όποια σκληρά μέτρα. Αυτό είναι και το μήνυμα του 62% του δημοψηφίσματος. Ακόμα και αν όλα τα κόμματα συμφωνήσουν, οι συνδικαλιστικές τους παρατάξεις θα αντισταθούν. Οι πολυποίκιλες συντεχνίες θα προσπαθήσουν να ακυρώσουν στην πράξη τις όποιες αλλαγές προτείνονται βρίσκοντας πολυπληθές ακροατήριο.

Από την άλλη, η εμπιστοσύνη έχει εξαφανιστεί. Ποιος θα δώσει 52 δις σε αυτήν την κυβέρνηση για να διαχειριστεί την κρίση που η ίδια προκάλεσε; Ακόμα και αν τα δώσουν για να αποφύγουν ένα Grexit , θα επιβάλλουν πολύ αυστηρούς ελέγχους πράγμα που θα προκαλεί συνεχώς τριβές λόγω των πιέσεων της κοινωνίας.

Ωστόσο κάτι πρέπει να κάνουμε. Η μόνη λύση είναι μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας από όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου με τεχνοκράτες στα επίκαιρα υπουργεία που έχουν πιθανότητα αλλά και τη δυνατότητα να κάνουν το σωστό και να αδιαφορήσουν για το πολιτικό κόστος. Κυβέρνηση που να μπορεί να αποκαταστήσει ένα μέρος της εμπιστοσύνης των δανειστών και να υλοποιήσει τα αναγκαία. Δεν είναι μόνο τα οικονομικά μέτρα, είναι και οι διαρθρωτικές αλλαγές οι οποίες ενοχλούν περισσότερο την πλειοψηφία των πολιτών.

Η επόμενη περίοδος θα έχει πολλές και σκληρές εσωτερικές συγκρούσεις και συνεχείς τριβές με τους εταίρους, μέχρι να ανοίξει αυτός ο μονοδρόμος. Δεν απομένει άλλο τι παρά να το παλέψουμε. Με χαμηλούς τόνους από τους εγχώριους πολιτικούς, τους δανειστές και τα ΜΜΕ. Και κυρίως με λιγότερη συζήτηση και γρήγορη, καθαρή δουλειά. Είναι σημαντικό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι, τουλάχιστον σε επίπεδο ηγετικής ομάδας, από την αποδώ πλευρά. Αλλά η αριστερίστικη ιδεοληψία είναι πια εγκαταστημένη στην ελληνική κοινωνία. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη δυσκολία.

ΥΓ. Ακούω για εκλογές το Σεπτέμβρη λόγω απώλειας της δεδηλωμένης. Γιατί να γίνουν εκλογές; Για να διχαστούμε χειρότερα; Για να λύσει ο ΣΥΡΙΖΑ το εσωτερικό του πρόβλημα. Για να διαλυθούμε τελείως; Η χώρα δεν έχει ανάγκη ούτε από εκλογές ούτε από δημοψηφίσματα. Έχει ανάγκη από σοβαρούς ανθρώπους που μπορούν να κάνουν το σωστό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου