ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Βροχούλα

Βροχούλα

Παρατηρητήριο

Στην πρώιμη μεταπολίτευση τραγουδούσαμε αντάρτικα στις ταβέρνες και κατηγορούσαμε το ΚΚΕ ως προδοτικό για τη Βάρκιζα και την εν γένει αποτυχία του να μας κάνει Σοβιετία. Οι της ανανέωσης και του δόγματος βεβαίως. Σήμερα κάποιοι αριστεροί καλλιτέχνες δηλώνουν προδομένοι από το ΣΥΡΙΖΑ για τη δεξιά στροφή του, γιατί δεν έφυγε από την ΕΕ, γιατί δεν τίναξε τη χώρα στον αέρα. Γιατί ξέρουν ότι με τον αριστερισμό κανείς καλλιτέχνης δεν πείνασε. Ακόμα και δεξιός.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Μπορεί ο Κυριάκος να κάνει κάτι ανάλογο; Όχι το ίδιο βέβαια, απλά ανάλογο. Μπορεί να κάνει άνοιγμα στον όποιο αφρό της κεντρώας ή και ακομμάτιστης διανόησης και να την καλέσει να πάρουν μαζί την τύχη της τρύπιας βάρκας - χώρας στα χέρια τους; Να φωνάξει και τους απόδημους να βάλουν ένα χεράκι; Να βρει και να δώσει γήπεδο σε νεολαία; Αφήνοντας τα σκληρά κολάρα του γερασμένου κόμματος στον πάγκο; Μετά από την αριστεροδέξια καταιγίδα που μας κούρασε; \Leo Kastanas Athens Voice

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

Άννα Ελευθεριάδου: Ποιο Παίδων; Βάλε να δω το γάμο Μενεγάκη…




της Άννας Ελευθεριάδου

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν το Ακτινοθεραπευτικό Τμήμα του Νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού». Έτσι θα λέμε πολύ σύντομα. Η μοναδική μόνιμη γιατρός παραιτήθηκε, αφού ήταν μόνη, είναι προφανές το γιατί. Το τμήμα δουλεύει με επικουρικούς γιατρούς, γιατρούς δηλαδή με ετήσια σύμβαση, που συχνά δεν ανανεώνεται καν, που δεν προλαβαίνουν να εκπαιδευτούν και φεύγουν. Τώρα κοντεύει να κλείσει. Ούτε κι επικουρικοί διορίστηκαν έγκαιρα. Το αντικείμενο είναι ιδιαίτερα δύσκολο, οι ασθενείς με ηλικιακές κι άλλες ιδιαιτερότητες. Πριν καταφέρει λοιπόν ο επικουρικός γιατρός να συσσωρεύσει εμπειρία, φεύγει και στη θέση του έρχεται άλλος, μη εκπαιδευμένος, και φτου κι από την αρχή.

Τον καρκίνο σαν κλινικός γιατρός τον γνώρισα από νωρίς, ήταν το αντικείμενο της διατριβής μου. Παρακολούθησα καρκινοπαθείς και έζησα το Γολγοθά τους από κοντά. Είναι ένα μαρτύριο αβεβαιότητας, μια μάχη με κάτι αβάσταχτα ρευστό, ένας εχθρός που σαν το φάντασμα, υπάρχει, χάνεται, ξανάρχεται, σε σβήνει. Περίμενα, ανέλπιδα όπως φάνηκε, ο Υφυπουργός Υγείας και βουλευτής Ρεθύμνου, γιατρός ο ίδιος, με γνώση του τι σημαίνει Ακτινοθεραπευτικό Παίδων, να δείξει την απαιτούμενη ευαισθησία, ταχύτητα και τόλμη. Να παρακάμψει τη γραφειοκρατία και «Με ένα νόμο με ένα άρθρο», που τόσο εύκολα υπόσχονταν προεκλογικά, να διορίσει γιατρούς, γιατί παιδιά θα πεθάνουν. Φευ. Διάβασα μια ανακοίνωση του Υπουργείου με αόριστες υποσχέσεις. Και μέχρι τότε τι; Σκέψου να είσαι εσύ ο γονιός που αγωνιά, σκέψου να είσαι δέσμιος μιας καθυστέρησης Καρεκλοκένταυρων, κι ο χρόνος να κυλά ανάποδα για το παιδί σου, το φάντασμα να βγαίνει από τις σκιές και να χιμά.

Ανατριχιάζω στη σκέψη ότι σαν κοινωνία πιάσαμε τόσο πάτο, που πέρασε η είδηση αυτή στα ψηλά. Ανατριχιάζω που για την ΕΡΤ γίνονταν επικά συλλαλητήρια και για το Παίδων δεν άκουσα λέξη! Πόσο πολύ πια μας πότισαν καφέ με τη Μενεγάκη που τώρα φτύνουμε «μαϊμού» ζωές;



1 σχόλιο:

  1. Δυστυχώς μας ενδιαφέρει η εφήμερη προβολή και όχι η δημιουργία του κράτους πρόνοιας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή