ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2015

Αντρέας Ζαμπούκας: Πόσα σχολεία θα ανοίξουν από Σεπτέμβριο;

από το protagon
Η Ελλάδα είναι μια χώρα που πάντα προσπαθεί να σώσει το παρελθόν της για να συντηρήσει το μέλλον της. Είναι κουλτούρα, είναι συνήθεια που δεν αλλάζει και το βλέπεις παντού. Στην προγονοπληξία, στη θρησκεία, στον φονταμενταλισμό της, στις ομηρικές μάχες που γίνονται για να μην πειραχτεί το ασφαλιστικό. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός ξεστόμισε το απίστευτο επιχείρημα στον Γιούνκερ: «Απ' αυτές τις συντάξεις που θέλετε να κόψουμε ζουν οι ελληνικές οικογένειες»! Αντί να σκεφτεί τους νέους που θα παράγουν για να συντηρούν τους γέρους, αυτός προτιμά ένα καταχρεωμένο κράτος που συντηρεί τους γέρους, οδηγώντας στην παθητική καταδίκη τους νέους.
Καλός μέχρι στιγμής ο Αύγουστος, αλλά για σκέψου τον Σεπτέμβριο. Αναμένεται «συναρπαστικός» σε όλα. Με τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τους παιδικούς σταθμούς τι θα γίνει; Πραγματικά, δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του υπουργού Παιδείας. Φαντάζομαι πως δεν είναι και τόσο ευχάριστο να διαχειρίζεσαι ένα σύστημα χωρίς χρήματα. Χωρίς κονδύλια, πόρους και χρηματοδότηση. Με ουσιαστική άγνοια για τις ανάγκες του προσωπικού, τα κενά στα προγράμματα, τις υποχρεώσεις των επιστημονικών κέντρων και την αδυναμία εκπόνησης οποιουδήποτε σχεδίου για την επόμενη σεζόν.
Έχουμε καταλάβει πού ακριβώς βρίσκεται η χώρα; Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει τεράστιο πρόβλημα για τη λειτουργία των βασικών της θεσμών; Αν δεν έχουμε συμφωνία ως το τέλος Αυγούστου και αν δεν αποφασιστεί άλλη μία γέφυρα χρηματοδότησης, δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε το κράτος. Και μολονότι γίνεται αγώνας για να διασωθούν οι γνωστές συντεχνίες των ΔΕΚΟ, στην παιδεία επικρατεί πανικός, με τον Μπαλτά να συγκρατεί μετά βίας την ψυχραιμία του. Άλλωστε, ο Αλέξης προτίμησε να φωτογραφηθεί με τις καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ παρά με τους  επαναπροσληφθέντες καθηγητές των ΕΠΑΛ. Να φωνάξει, δηλαδή, σε όλους πως τον ενδιαφέρουν κυρίως τα σχολεία, οι μαθητές, οι νέοι, το μέλλον της χώρας και μετά τα υπόλοιπα.
Μέχρι στιγμής, τα ΑΕΙ έχουν πάρει μόλις 2 από τα συνολικά 112 εκατ. ευρώ της κρατικής επιχορήγησης και προσανατολίζονται πλέον σε αυτοχρηματοδότηση από τα έσοδα των επιστημονικών τους προγραμμάτων - όσα διαθέτουν βέβαια. Σε πολλούς δήμους θα λειτουργήσουν μόνον οι μισοί παιδικοί σταθμοί και οι υπόλοιποι χωρίς το απαραίτητο προσωπικό. Από το ΕΣΠΑ χρηματοδοτούνται τόσα χρόνια..! Και για τα σχολεία δεν υπάρχει κανένα ταμείο να καλύψει τις νέες προσλήψεις για να συμπληρωθούν τα κενά.
Το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας διαλύεται σε όλες του τις βαθμίδες και δεν μπορεί να υποστηριχθεί χωρίς χρήματα. Και είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για να καταλάβουμε ποιος παθαίνει τη μεγάλη ζημιά, όταν τα κράτη χρεοκοπούν. Τα παιδιά των φτωχών και των χαμηλόμισθων θα πονέσουν και όχι των ευκατάστατων. Αυτών που οι «επαναστάτες» ονομάζουν «λαό» και τον καλούν στις πλατείες. Τα παιδιά  των μεσαίων Ελλήνων θα μείνουν χωρίς δασκάλους στο δημόσιο σχολείο, χωρίς καθηγητές  στα πανεπιστήμια, χωρίς νηπιαγωγούς στους παιδικούς σταθμούς. Οι άλλοι, οι πλούσιοι, αυτοί που είναι πάντα ο στόχος των «σοσιαλιστών» θα απολαύσουν τις ανέσεις της ιδιωτικής εκπαίδευσης, χωρίς ελλείψεις καθηγητών και προσωπικού.
Και κάπως έτσι πορευόμαστε σε έναν κόσμο που φοβόμαστε να τον καταλάβουμε. Με άγνοια κινδύνου για τις επόμενες  γενιές και αδιαφορία για τον μέσο Έλληνα που δίνει αγώνα να επιβιώσει σε ένα άδικο κοινωνικό σύστημα. Αυτό ακριβώς που διοικείται από «κήνσορες» και «θεράποντες». Από καιροσκόπους που αγωνίζονται να συντηρήσουν το κράτος των προνομιούχων πουλώντας «προστασία» στις ευάλωτες συνειδήσεις των αδυνάτων.
Όπως και να 'χει, από Σεπτέμβριο δεν πρόκειται να ανοίξουν όλα τα σχολεία της χώρας. Αγιασμό θα κάνουν γιατί είναι τζάμπα, αλλά από προγράμματα, δασκάλους και καθηγητές μάλλον θα φτάσουμε μέχρι τον Νοέμβριο.
Αλίμονο λοιπόν στους νέους. Αλίμονο στις γενιές των Ελλήνων που παραμένουν ανυποψίαστοι, γελαστοί και γελασμένοι στη ραστώνη της ανευθυνότητας και της ύπουλης χειραγώγησης.
Αλλά ποιος νοιάζεται πια για τους νέους, όταν περιμένουμε με αγωνία το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου