ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

Άννα Δαμαντοπούλου: Δυό χρόνια ανακωχή. Που είμαστε:


Άννα Δαμαντοπούλου
Επτά χρόνια μετά το ξέσπασμα παγκόσμιας και ευρωπαϊκής κρίσης η Ελλάδα έχει τις χειρότερες επιδόσεις ανάμεσα στις χώρες που την υφίστανται.
Η μεσαία τάξη διαλύθηκε και η χώρα φτωχοποιείται μήνα με το μήνα.
Η προβληματική ελληνική δημόσια διοίκηση δέχτηκε το τελειωτικό χτύπημα και την πλήρη διάλυση από την κυβέρνηση Τσίπρα.
Το προσφυγικό ζήτημα γίνεται κυρίαρχο για τα επόμενα πολλά χρόνια, ενώ οι κοινωνικές υποδομές καταρρέουν μέρα με τη μέρα.
Η απάντηση στα παραπάνω είναι η προσφυγή στις κάλπες για 6η φορά από το 2009 και μετά. Διαπιστώσεις μεν πραγματικότητα δε…
Η πορεία προς τις εκλογές
Η ουσιαστική διαφορά σ΄αυτές τις εκλογές είναι η κατάρρευση όλων των διαχωριστικών γραμμών που μας δίχασαν, εμποδίζοντας ή και ανατρέποντας  κάθε θετική προσπάθεια για έξοδο από την κρίση. Όλα τα κόμματα που υπάρχει περίπτωση να συμμετέχουν εφεξής σε κυβέρνηση έχουν υπερψηφίσει μνημόνιο.
Παρ΄όλα αυτά ο δημόσιος προεκλογικός λόγος των πολιτικών δεν αφορά την ουσία. Υπάρχει ανάγκη λεπτομερούς επεξήγησης των δεσμεύσεων για μεταρρυθμίσεις και αλλαγές που όλοι ξέρουν ότι πρέπει να υλοποιήσουν και να υποστηρίξουν.
Αντί όμως, να ομονοούμε ως προς το δέον γενέσθαι, συνεχίζουμε όπως μάθαμε… εμφύλιοι και διχασμοί. Πικρός παραλληλισμός με τους δύο εμφύλιους πολέμους (Ιανουάριος-Ιούνιος, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1824) των επαναστατημένων Ελλήνων,  που ενώ αγωνίζονταν για ανεξαρτησία, κατέληξαν στον εθνικό διχασμό, στη διάσπαση της ηγεσίας και σε οικονομικές καταστροφές.
Το δίδαγμα εκείνης της περιόδου μας δείχνει τη συνέχεια… Οι εμφύλιοι, οι διασπάσεις δυνάμεων και οι εγωισμοί προκαλούν αγεφύρωτα ρήγματα, ανεπούλωτα τραύματα, μη αναστρέψιμες καταστάσεις, κόστος ανυπολόγιστο.
Σήμερα βιώνουμε διχασμούς σε πολλά επίπεδα και στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και του προοδευτικού κέντρου, αλλά και στο  ΣΥΡΙΖΑ ως γνήσιο τέκνο της αριστεράς των διασπάσεων. Έχει ενδιαφέρον ότι η διαπίστωση αυτή αφορά λιγότερο την ΝΔ που μετά από όσα διχαστικά έκανε στη χώρα και ύστερα από τους δικούς της «εμφυλίους», δείχνει να μαθαίνει από τα παθήματα της.  Κυρίως, όμως, έχουμε τον μεγάλο «εμφύλιο» μεταξύ των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων: μίσος και πάθος, με τον μέχρι προχθές Πρωθυπουργό να αρνείται κάθε προοπτική συνεργασίας με όσους δεν ταυτίζονται με την πορεία του ακόμη και αν αυτοί «λέρωσαν και τα δικά τους χέρια» αποδεχόμενοι το προϊόν της αποκλειστικά δικής του διαπραγμάτευσης, για να αποφευχθεί η εθνική καταστροφή στο χείλος της οποίας ο ίδιος μας έφερε…
Τι κάνουμε:
Η ανάγκη για την ανόρθωση της χώρας και η ιστορική εμπειρία, απαιτεί αλήθεια, συναινέσεις και τέλος στην υποκρισία.
Η χώρα δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητη και ως εκ τούτου δεν είναι πολιτικά ανεξάρτητη. Για να αποκτήσουμε, λοιπόν, την πολιτική και οικονομική μας ανεξαρτησία έχουμε δύο επιλογές:
α) Μία πραγματική επανάσταση με εγκαθίδρυση καθεστώτος και κλείσιμο των συνόρων, με πιθανότερη εξέλιξη την εθνική τραγωδία.
β) Εφαρμογή των συμφωνηθέντων πολιτικών από το 70% των κομμάτων της βουλής με «ανακωχή» για δύο χρόνια διασφαλίζοντας και θωρακίζοντας την παραμονή στην ΕΕ και στη ζώνη του ευρώ.
Για να πετύχουμε το δεύτερο, όπως θέλει η πλειοψηφία των Ελλήνων άλλωστε, θέλουμε συμφωνία επί του μείζονος πολιτικού διακυβεύματος και μερική ανακωχή που σημαίνει:
1) Αφού παραδεχτούν όλοι την ανάγκη τήρησης των δεσμεύσεων και εφαρμογής των εθνικά αναγκαίων μεταρρυθμίσεων και τις επεξηγήσουν στους πολίτες, κατόπιν να εξηγήσουν τι επιπλέον προτείνουν , πως θα το εφαρμόσουν και πως θα πετύχουν δικαιοσύνη και προστασία των αδύναμων πολιτών.
2) Ανακωχή και απόσυρση από τα κομματικά οδοφράγματα εσωτερικά και εξωτερικά.
Μία απελευθερωτική από τις παρωπίδες ανακωχή για δύο χρόνια, ώστε η χώρα να ξαναμπεί σε τροχιά ανάπτυξης και να υπάρξει ύστερα η δυνατότητα πολιτικών διαφοροποιήσεων και εναλλακτικών προγραμμάτων, αφού η χώρα σταθεροποιηθεί και αναπνεύσει πάλι ασφαλής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου