ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Γιάννης Αναστασάκος: Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακατάλληλος να κυβερνήσει



από την Καθημερινή

Ευρώπη δεν είναι μόνο το κοινό νόμισμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί σε απόκλιση από την Ευρώπη. Δεν είναι μια μικρή παρένθεση ή μεγάλη παράκαμψη. Είναι ανώφελη περιδίνηση σε εποχή όπου γεωπολιτικά επιβάλλεται ο απόλυτος συντονισμός με την ΕΕ.

Η σχισματική λογική του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στο γενετικό του υλικό, στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης. Η σχισματική του υπόσταση αποδείχθηκε στην επτάμηνη εφιαλτική διακυβέρνηση και στην «διαπραγμάτευση». Την εικονογράφησαν πρόσωπα όπως ο Βαρουφάκης, η Κωνσταντοπούλου (Ζωή), ο Κατρούγκαλος και η Χριστοδουλοπούλου (Τασία).

Απότοκο της γενετικής του «ανωμαλίας» είναι η ασάφεια στο θέμα των κυβερνητικών συμμαχιών. Ζητά αυτοδυναμία, δηλαδή να είναι μόνος , στην εποχή που η κρίση, εθνική, ευρωπαϊκή και παγκόσμια, οδηγεί στο «μαζί». Θεωρεί ότι ξεφεύγει -, με την αυτοδυναμία- από την υποχρέωση να δηλώσει πως και με ποιον θα συνεργασθεί. Δεν μπορεί και δεν θέλει, γιατί στο θέμα της διακυβέρνησης και των συμμαχιών ο ΣΥΡΙΖΑ θα διασπασθεί εκ νέου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί σε ουσιώδη απομάκρυνση από την Ευρώπη, γι αυτό και δεν μπορεί, ούτε πρόκειται να εφαρμόσει την συμφωνία, με τρόπους που να ευνοούν τους πολίτες και τη χώρα. Θα εξηγήσω τα γιατί.

Η Ε.Ε  δίνει περιεχόμενο στην «ένωση» με πολιτικές ή οδηγίες σύγκλισης σε επιμέρους τομείς. Η ουσία όλων των πολιτικών είναι η δημιουργία ενιαίου Ευρωπαϊκού χώρου στον κάθε τομέα δραστηριοτήτων: Παιδεία, υγεία, επικοινωνίες, παραγωγή, τραπεζικό σύστημα, μεταφορές, κλπ.

Ενιαίος χώρος σημαίνει: κοινές κατευθύνσεις και μακροπρόθεσμοι στόχοι, πολιτικές για να επιτευχθούν, αξιολόγηση και αποτίμηση των δράσεων για την επίτευξη των πολιτικών ώστε να χρηματοδοτούνται ανάλογα από τον κοινό ευρωπαϊκό κουμπαρά.

Αυτός ο «ενιαίος χώρος» χρειάζεται λοιπόν τελικά να περιγραφεί με προδιαγραφές, ποσοτικά, μετρήσιμα κριτήρια και να παρατηρείται η πρόοδος επίτευξής τους.

Είτε πρόκειται για αγροτική παραγωγή, είτε για ψηφιακή τηλεόραση, είτε για ανώτατη παιδεία, είτε για κατάργηση του διαβατηρίου στα ταξίδια, είτε για κοινό νόμισμα, η λογική είναι μία, ίδια και η μέθοδος απαρέγκλιτη: Να υπάρχουν στόχοι που σημαίνει κριτήρια, πολιτικές που σημαίνει χρονοδιάγραμμα και αποτελέσματα, σύστημα αξιολόγησης των πολιτικών που σημαίνει μετρησιμότητα των αποτελεσμάτων και διαφάνεια/ιχνηλασιμότητα των διαδικασιών διαχείρισης.

Η Ένωση είναι λοιπόν μια σειρά από συμφωνίες, δηλαδή διακρατικά, υπερεθνικά μνημόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται κάθετα αντίθετος στη σύλληψη και εφαρμογή αυτής της ιδέας, γι αυτό είναι βαθιά αντι-ευρωπαικός και επικίνδυνα σχισματικός. Δεν διαπραγματεύεται δεν αντιμετωπίζει τις συμφωνίες ως πεδίο αντιπαράθεσης, άρα τακτικής συμμαχιών και προτάσεων. Αρνείται  καθολικά το πλαίσιο,  με αποτέλεσμα να συνοδοιπορεί σε αυτό με τις φαιοκόκκινες αντιευρωπαϊκές δυνάμεις που ονομάζει «αντίσταση», από τον Π. Γκρίλο και την Μαρί Λε Πεν ως τους Ποδέμος.

Όπου σύγκλιση βλέπει επικίνδυνη ομογενοποίηση, όπου κοινό βλέπει κατάργηση της διαφορετικότητας, όπου μετρήσιμο βλέπει επιδρομή των τεχνοκρατών, όπου αξιολόγηση απάνθρωπους αριθμούς της αδικίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει στην Ένωση την σύνθλιψη που αποδίδει στην παγκοσμιοποίηση και γι αυτό αποκλίνει.

Στην παιδεία καταγγέλλει την «συνθήκη της Μπολώνια» (Ιούνιος 1999) δηλαδή την προσπάθεια τα πτυχία των Ανωτάτων ιδρυμάτων να εξισωθούν στον κοινό Ευρωπαϊκό χώρο. Με αιώνιους φοιτητές όμως, χωρίς κοινό εκπαιδευτικό νόμισμα ( τις μονάδες που αντιστοιχούν στο κάθε μάθημα) εξίσωση πτυχίων δεν υπάρχει. Υπάρχει Μπαλτάς.

Στην ψηφιακή τηλεόραση καταγγέλλει το «μονοπώλιο» της ιδιωτικής τηλεόρασης ενώ στην πραγματικότητα  η Ελλάδα , απλά προσαρμόζεται καθυστερημένα και ασθμαίνοντας στον κοινό ευρωπαϊκό τηλεοπτικό χώρο.

Στην δημόσια διοίκηση, στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, παντού  αρνείται την αξιολόγηση του προσωπικού, άρα τη δυνατότητα δημιουργίας κοινών ευρωπαϊκών πολιτικών και χώρου εργαζομένων.

Το περίφημο μνημόνιο, δεν είναι στην δαιμονοποιημένη του έκφραση τίποτε περισσότερο από την καθολική άρνηση συμμόρφωσης στην ευρωπαϊκή λογική: για την αγορά εργασίας, για τις μεταφορές, για την υγεία, για την φορολογία.

Στο μεταναστευτικό, την νέα μεγάλη δοκιμασία της Ευρώπης για τις επόμενες δεκαετίες είτε καταγγέλλει είτε εγκληματικά αδρανεί. Τα «νησιά πλουτίζουν» κι οι «μετανάστες λιάζονται» , η «Ευρώπη να  φτιάξει πολιτικές» είναι οι φράσεις που συμπυκνώνουν την ολική του ανικανότητα να δράσει ευρωπαϊκά, δηλαδή να προτείνει πολιτικές όπου το εθνικό και το ευρωπαϊκό όφελος θα συνυπάρχουν αντί να αντιδιαστέλλονται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εμποδίζει την Ευρώπη να έρθει στην Ελλάδα. Γι αυτό μιλά για εισβολή και τσολιάδες. Φυλάει σύνορα που δεν υπάρχουν και υψώνει τείχη που δεν χρειάζονται. Ο λόγος του είναι βαθιά αναχρονιστικός.

Ο κόσμος βρίσκεται σε κρίση , γιατί η τεχνολογική έκρηξη επέτρεψε την κατάργηση συνόρων, ανέτρεψε τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς με την ανάδειξη της Κίνας, Ινδίας και αναδυόμενων χωρών όπως η Βραζιλία. Κρίση σημαίνει κίνηση, , έκπληξη, μειωμένη προβλεψιμότητα. Για τους πολίτες των ανεπτυγμένων χωρών σημαίνει μεγαλύτερη ανασφάλεια στον προγραμματισμό και αγωνία για το μέλλον. Σημαίνει και βαθύτερες ανισότητες, κοινωνικές και οικονομικές.

Οι Ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούν να διασωθούν  με την Ένωση και τον συντονισμό τους. Συνειδητοποιούν πως μαζί μπορούν περισσότερα απ’ ότι ο καθένας μόνος. Το μαζί θέλει διαπραγμάτευση, πικρές αλήθειες κι υποχωρήσεις. Κυρίως θέλει μια νέα συνείδηση του τι είναι εθνικό, πατριωτικό, δημοκρατικό, ευγενικό και ανθρώπινο. Πρόκειται για αναζήτηση, όπου μονοπώλια και αυθεντίες δεν χωρούν. Το «μαζί» προστατεύει τους αδύναμους εξ ορισμού. Είτε χώρες είτε κοινωνικές ομάδες. Που αλλιώς μόνες τους μπορούν μόνο να θυσιασθούν αλλά όχι να κερδίσουν ή έστω να χάσουν τα, κατά το δυνατόν, λιγότερα.

Δεν υπάρχει χώρα,  ιδεολογία, πολιτικό κόμμα, άποψη που να έχει λύσεις και μαγικό ραβδί για τα παραπάνω. Πάμε ψάχνοντας, με λάθη, γραφειοκρατίες της υπερβολής, σχήματα που πολλές φορές ισοπεδώνουν, απουσία αισθητικής και ευαισθησιών που δικαίως τρομάζουν. Πάμε με ανεργία, ξεβόλεμα, άστεγους, ομίχλη αντί για ελπίδα.

Πάμε όμως όλη η Ευρώπη μαζί, με διαφωνίες και αντιπαλότητες γιατί δεν ξέρουμε τίποτε καλύτερο. Μαζί και τολμάμε. Μαζί σημαίνει αποδοχή της ιδέας και της μεθόδου δημιουργίας του «κοινού χώρου» σε κάθε τομέα. Τολμάμε σημαίνει εφαρμογή των νέων, κοινών πολιτικών, αλλαγή, εξέλιξη, προσαρμογή των παλιών μας συστημάτων. Η τόλμη είναι η υπομονή του να ακούσεις, να αποδεχθείς, να σχεδιάσεις, να εφαρμόσεις, να μαζέψεις τα αποτελέσματα, να συζητήσεις τα συμπεράσματα, να συναποφασίσεις, να διορθώσεις και να ξαναρχίσεις τον κύκλο. Εκεί στις αλλαγές και στις αποφάσεις, στην εφαρμογή και στην πράξη συντελούνται οι «μάχες με τα συμφέροντα και το κομματικό ή πελατειακό κατεστημένο».

Εάν επικρατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως έντονα διαφαίνεται, η κρίση θα βαθύνει. Δεν είναι θέμα της όποιας γοητείας του Τσίπρα είτε των αδυναμιών των αδιόρθωτων αντιπάλων του. Ο πυρήνας της συλλογικής του σκέψης είναι αλλού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απλά ακατάλληλος για την περίσταση.

* Ο κ. Γιάννης Αναστασάκος είναι μηχανικός και κοινωνικός επιστήμονας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου