ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Ο Δημήτρης Κουμάνταρος, ένας γνήσιος οραματιστής και ανιδιοτελής αγωνιστής έφυγε από κοντά μας. Η τελευταία του ανάρτηση, στις 5 Μαρτίου:
ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ
Ονειρεύομαι ένα ξεσηκωμό. Ενάντια στην αδιαφάνεια, στη διαφθορά, στην κομματοκρατία, στην αναξιοκρατία. Ενάντια στη διχαστική λογική, στο φανατισμό, στην προχειρότητα και στην τσαπατσουλιά. Ενάντια στη μετάθεση ευθυνών, την ατομοκρατία, την έλλειψη συνεργατικού-ομαδικού πνεύματος.
Ένα ξεσηκωμό συμμετοχής, έρευνας, διαλόγου, για το πως μπορούμε καλύτερα να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες και τους ντόπιους που βρίσκονται σε ανθρωπιστική κρίση. Για το πως θα σχεδιάσουμε σε κάθε δημόσιο τομέα, από το Σύνταγμα μέχρι την Παιδεία κι από τη Δικαιοσύνη μέχρι τη Φοροδιαφυγή, ένα πλάνο της καλύτερης δυνατής απόδοσης που υπηρετεί τον πολίτη.
Για να γίνει κάθε χώρος υποδοχής προσφύγων, κάθε σχολείο, κάθε νοσοκομείο, κάθε δικαστήριο, κάθε δημόσια υπηρεσία, τώρα με τις υπάρχουσες δυνατότητες πρότυπο λειτουργίας. Μιλάμε για τη σταδιακή συνειδητή επιλογή ενός άλλου, νέου, συνθετικού πολιτισμού. Δεν απαγορεύεται.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Φώτης Γεωργελές: και έπειτα ίσως θα μιλάμε σαν άνθρωποι...

Η φωτο από το ιστολόγιο του καπετάν Χρήστου

Φώτης Γεωργελές από την Athnes Voice
Χρειάζονται συνήθως δεκαετίες για να αξιολογηθούν σωστά τα ιστορικά γεγονότα. Έχουν περάσει τόσα χρόνια κι ακόμα δεν μπορούμε να κάνουμε μια ψύχραιμη αποτίμηση του 1981. Αν υπάρχει κάτι θετικό μέσα στην ατυχία μας αυτή την περίοδο είναι ότι ο χρόνος έχει πυκνώσει τόσο πολύ, ώστε μέσα σε λίγα χρόνια, ακόμα και σε μήνες, όλα δοκιμάζονται, όλα αποκαλύπτονται. Οι προθέσεις, η αξιοπιστία, οι προτάσεις του καθένα. Τώρα ξέρουμε. Γιατί δεν έχουμε ακούσει απλώς διακηρύξεις και ωραία λόγια, έχουμε δει το έργο και στην πράξη, ξέρουμε τι έλεγε και τι έκανε σε κάθε φάση, κάθε πολιτικός, κάθε δημοσιογράφος, κάθε δημόσια φωνή. Και μπορούμε να κρίνουμε.
Ένα μέσον ενημέρωσης είναι χρήσιμο όταν μεταδίδει πληροφορίες, όταν ερμηνεύει σωστά την πραγματικότητα. Η ATHENS VOICE κατηγορήθηκε πολύ αυτά τα χρόνια γιατί δεν ακολούθησε το κυρίαρχο ρεύμα, δεν συμβάδιζε με το κυρίαρχο αφήγημα που οικοδόμησε όλος ο παλιός κόσμος από το ένα ως το άλλο άκρο, με στόχο να διασώσει το χρεοκοπημένο σύστημα, να αποκρούσει τις αλλαγές, να διατηρήσει τα προνόμιά του. Όμως, σήμερα, τετραπλάσιοι πολίτες εμπιστεύονται την ATHENS VOICE για την ενημέρωσή τους κάθε μέρα, απ’ ό,τι στην αρχή αυτής της κρίσης. Υπάρχουν μέρες που πάνω από 400.000 άνθρωποι επιλέγουν την ηλεκτρονική athensvoice, μισό εκατομμύριο είναι η Athens Voice κοινότητα στα social media. Αν συμβαίνει αυτό είναι γιατί στην πορεία αυτών των χρόνων κριθήκαμε όλοι. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μην επαληθεύτηκε από όσα επίμονα υποστηρίζαμε.
Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Μια νεανική και ανεξάρτητη εφημερίδα δεν είχε κανένα λόγο να υπερασπίσει ένα χρεοκοπημένο μοντέλο. Κρατισμός, κομματικές επιχειρήσεις, κρατική γραφειοκρατία, πελατειακές σχέσεις, συντεχνιακά προνόμια, κρατικός συνδικαλισμός, μικρός και μεγάλος παρασιτισμός. Αυτή ήταν η παλιά Ελλάδα, η Ελλάδα που χρεοκόπησε. Κι αυτό το σύστημα προσπαθούν να συντηρήσουν κατηγορώντας την Ευρώπη, τους ξένους, τον πλανήτη ολόκληρο, προκειμένου να μην αλλάξει τίποτα. Μέσα σε 7 μήνες κατέρρευσε μια ακόμη κυβέρνηση. Ήταν γνωστό από την αρχή. Σ’ αυτές τις σελίδες διαβάζατε ότι η πρόσκρουση του Σύριζα με την πραγματικότητα θα είναι ακόμα πιο σφοδρή απ’ ό,τι των άλλων κομμάτων. Γιατί η απόστασή του από το σύγχρονο κόσμο, η υποστήριξή του σε ένα ακόμα πιο παρωχημένο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης το οποίο έρχεται από το 1970, θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερες διαψεύσεις και αποτυχίες.
Στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, το 73% των πολιτών απαντά ότι δεν τους εκφράζει το δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Έπρεπε να χαθούν 5 χρόνια, να περάσουν όλα τα κόμματα από την κυβέρνηση, να επικρατήσει κάθε ανορθολογική φωνή, κάθε καραγκιόζης του περιθωρίου, κάθε συμμορία «επενδυτών της δραχμής» για να αγοράσουν φτηνά τη χώρα, πριν φτάσουμε στο σημείο που οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες με μνημόνια έφτασαν από την πρώτη βδομάδα;
Είναι εύκολο να επιρρίψουμε άλλη μια φορά τις ευθύνες στους καινούργιους που «μας ξεγέλασαν» τώρα κι αυτοί με τη σειρά τους. Είναι εύκολο να καταφύγουμε σε ακόμα πιο ανορθολογικές λύσεις, στην παραίτηση, στις λύσεις του χαβαλέ. Όλοι ίδιοι είναι, όλοι μας κοροϊδεύουν. Δεν είναι ίδιοι και μας κοροϊδεύουν γιατί εμείς θέλουμε να κοροϊδευόμαστε. Αυτή την περίοδο πρέπει όλοι να κοιτάξουμε ξανά γύρω μας και μέσα μας. Τώρα γνωριζόμαστε όλοι. Είμαστε μικρός τόπος. Ξέρουμε τους απατεώνες, ξέρουμε αυτούς που έχτισαν πολιτικές, επιχειρηματικές, μιντιακές καριέρες με όπλο την εξαπάτηση, το εμπόριο μίσους. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να αντικρίσουμε κατάματα και τους εαυτούς μας. Πώς μια κοινωνία τόσο εύκολα παρασύρθηκε στην πνευματική οκνηρία, στην κοινωνική μνησικακία, στο κυνήγι μαγισσών, στη λατρεία του μίσους και της βίας; Αν δεν αντιμετωπίσουμε τους εαυτούς μας θα είναι πάντα ανοιχτό το πρόβλημα, θα είμαστε πάντα μια κοινωνία έτοιμη για εθνική αυτοκτονία.
Ο τυχοδιωκτισμός του πολιτικού συστήματος εξακολουθεί να δημιουργεί αδιέξοδα. Το ολέθριο δημοψήφισμα οδήγησε τη χώρα στην ασφυξία με μόνο σκοπό να καταστήσει το λαό συνένοχο σε αδιέξοδες πολιτικές. Για τρίτη φορά μέσα σε ένα χρόνο θα οδηγηθούμε ξανά στις κάλπες. Από πέρυσι το φθινόπωρο που άρχισαν πάλι οι πολιτικές αναταράξεις, η χώρα πρακτικά δεν λειτουργεί. Τα αποτελέσματα θα τα αντικρίσουμε αυτό το φθινόπωρο οδυνηρά. Χάσαμε ένα χρόνο, γυρίσαμε πίσω 3 χρόνια στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, ξανά στην ύφεση και την ανεργία, απλώς για να προσγειωθεί ο Σύριζα στην πραγματικότητα.
Ακόμα οι πολιτικές δυνάμεις δεν λένε όλη την αλήθεια. Ακόμα εκπέμπουν διφορούμενα μηνύματα, μιλάνε διπλή γλώσσα, προσπαθούν να διασωθούν, αδιαφορούν για την οικονομία που καταστρέφεται καθημερινά, θυσία στα κομματικά παιχνίδια εξουσίας. Μετά από 5 χρόνια αδιέξοδων προσπαθειών, είμαστε ένα μοναδικό παράδειγμα ευρωπαϊκής χώρας του 2015 που στις εκλογές συναγωνίζονται 4 κομμουνιστικά και μετακομμουνιστικά κόμματα, ένα νεοναζιστικό, ένα-δυο ακροδεξιά και ένα της πλάκας. Οι εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου δεν θα είναι οι τελευταίες, σύντομα θα ακολουθήσουν κι άλλες. Νέα αδιέξοδα θα δημιουργηθούν, νέες συνεργασίες θα ακολουθήσουν μέχρι να γίνει η απομυθοποίηση πλήρης και η κατεδάφιση των ψευδαισθήσεων οριστική.
Έπειτα ίσως θα μιλάμε σαν άνθρωποι, θα ξέρουμε πια ότι η αντιμνημονιακή απάτη ήταν το κόλπο του συστήματος για να προστατεύσει τα προνόμια των ισχυρότερων. Ότι το ζητούμενο δεν είναι, δεν ήταν ποτέ, να αρνηθούμε την πραγματικότητα, να αμφισβητήσουμε τη χρεοκοπία μας. Αλλά να αποφασίσουμε τι δαπάνες θα μειώσουμε, ποιους θα προστατέψουμε και ποιοι θα πληρώσουν. Στην πρώτη πενταετία, όλα τα κόμματα προσποιήθηκαν ότι υπάρχει μόνο μια επιλογή: Μνημόνιο ή όχι μνημόνιο. Και κατέληξαν –όλα– στα μνημόνια των φόρων και των μειώσεων μισθών και συντάξεων. Άλλαζε η «ένταση αντίστασης» στην Ευρώπη. Το περιεχόμενο των μνημονίων κανείς δεν το αμφισβήτησε. Λες και δεν υπήρχε άλλη πολιτική μείωσης των ελλειμμάτων εκτός από τους φόρους για τη διατήρηση του πελατειακού κράτους. Οι εκλογές δεν θα φέρουν τη λύση γιατί ακόμα δεν έχει τεθεί κυρίαρχα αυτό το δίλημμα: Ποιο μνημόνιο. Ίσως όμως είναι οι τελευταίες εκλογές που κυριαρχούν τα παλιά διλήμματα και το παλιό πολιτικό προσωπικό.

3 σχόλια:

  1. Φίλε Λεωνίδα, γεια χαρά!

    Ό, τι και να λέει ο Γεωργελές -που αυτά που λέει τώρα, (τώρα όμως, γιατί επί σημιτικού εκσυγχρονισμού έγραφε για τα delivery μηχανάκια ως δείκτες της ισχυρής εκσυγχρονιστικής Ελλάδας!!!) είναι σωστά-, ή και ο Μάνος ο Ματσαγγάνης, του οποίου είναι ακόμη πιο σωστά, αν δεν συνδυαστούν ρητά με κριτική της ολιγαρχίας, το "χαρτί" των φιλοευρωπαϊστών δεν θα μαζευτεί. Αυτό το κείμενο του Ελευθεριάδη http://www.pavloseleftheriadis.com/_to_kratos_twn_ligwn που αποτελεί τη πιο συνεκτική, κατά τη γνώμη μου, κριτική της παρασιτικής ολιγαρχίας στην Ελλάδα, έπρεπε να είναι μια από τις σημαίες του Ποταμιού. Είναι τεράστιο σφάλμα, θεωρώ, που είτε το Ποτάμι είτε οτιδήποτε κεντροαριστερό, δεν βάζει στο ίδιο ακριβώς επίπεδο τις μεταρρυθμίσεις με αυτή την κριτική. Αφήνουν έτσι, το πεδίο ορθάνοιχτο στον λαϊκισμό και τη συνωμοσιολογία των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-ΧΑ. Και το ακόμη πιο παράξενο είναι ότι η κριτική στην ολιγαρχία στέκει και από φιλελεύθερη και από σύγχρονη σοσιαλδημοκρατική σκοπιά...

    Βασίλης Μπογιατζής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η κριτική στην ολιγαρχία στέκει από κάθε άποψη όπως πολύ σωστά αναφέρεις φίλε Βασίλη. Δεμ ξέρω όμως αν σήμερα είναι το πρωτεύον η σύγκρουση με την αναιμική οικονομική ολιγαρχία. Αν σε αυτήν συμπεριλάβουμε την πολιτική μιντιακή, συντεχνιακή συνδικαλιστική είμαι σύμφωνος. Η παθολογία μας οφείλεται σε ένα πολιτικό προσωπικό που αρνείται να μιλήσει για την πραγματικότητα έχοντας πάντα το βλέμμα σε κάθε είδους ολιγαρχίες. Ο λαίκισμός είναι πρωτίστως το καταφύγιο όσων δεν έχουν να πουν τίποτα ουσιαστικό, και όχι απλά δεν θέλουν.

      Διαγραφή
  2. Γεια σου Λεωνίδα, συμφωνώ απόλυτα.
    Αν συμφωνούμε ότι αυτή η συμμαχία, κρατικοδίαιτων ολιγαρχών, κομματικού και συνδικαλιστικού προσωπικού που νοιάζεται πρωτίστως για την αναπαραγωγή του, και ωφελημένες συντεχνίες ελεύθερων επαγγελμάτων οδήγησαν εδώ που οδήγησαν, η κριτική σε όλους πρέπει να είναι στο ίδιο επίπεδο και όχι να διευκολύνει αμοιβαίους συμψηφισμούς. Γι' αυτό, αλλά και επειδή η πολιτική είναι συναίσθημα, ένας αντι-λαϊκιστικός "μύθος" δεν πρέπει να αφήνει ευκαιρίες συναισθηματικής κινητοποίησης, αλλά να επικαλείται έναν άλλο "λαό". Στις προηγούμενες εκλογές και στις ηλικίες 18-30, τον είχε χάσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή