ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Με την Ευρώπη

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2015

Γιώργος Προκοπάκης: Κόκκινα στεγαστικά, πλειστηριασμοί και άλλα σχετικά


από τη σελίδα του στο facebοοκ

Η επιλογή της κυβέρνησης για πολιτικό αγώνα για την προστασία της πρώτης κατοικίας είναι αδιέξοδη. Δεν υπάρχουν λύσεις χωρίς κόστος. Γι αυτό και οι διαπραγματεύσεις δεν πάνε πουθενά ή μάλλον πηγαίνουν προς όλο και χειρότερο πλαίσιο. Αν θέλαμε πραγματικά να αποφευχθούν εικόνες Ισπανίας με τις εξώσεις, έπρεπε να αποφευχθεί πάση θυσία η διαπραγμάτευση για τους πλειστηριασμούς και να διερευνηθεί άλλη λύση.

Ο πλειστηριασμός είναι επί της αρχής μια δίκαιη λύση σε μια διμερή (δανειστής-δανειολήπτης) σύμβαση που στράβωσε. Δίκαιη εάν υπάρχει το νομικό πλαίσιο που προστατεύει αξίες και όχι "πίστη" - κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει στην Ελλάδα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δίκαιη εάν υπάρχει λειτουργούσα αγορά οπότε το αποτέλεσμα του πλειστηριασμού θα προστάτευε την αξία του ακινήτου - κάθε άλλο παρά λειτουργεί η αγορά, λόγω της κρίσης.
Εφ' όσον η κυβέρνηση έχει εμπλακεί στη διαπραγμάτευση επί των πλειστηριασμών, πρέπει ως πρώτιστη προτεραιότητα να αλλάξει το πλαίσιο διεξαγωγής τους. Αν υπήρχε πιθανότητα προστασίας του 90% των δανειοληπτών, με "πολιτική απόφαση", το ζήτημα του πλαισίου δεν θα ήταν σημαντικό. Σε χαμηλότερα ποσοστά όμως, είναι η απόλυτη καταστροφή. Οικονομική και κοινωνική.

Είναι εγκληματική η διαπραγμάτευση χωρίς αλλαγή του πλαισίου πλειστηριασμών εξ αρχής. Η κατάληξη θα είναι καταστροφική τόσο για τους δανειολήπτες όσο και για το σύνολο των φορολογουμένων - καταστροφική για τις τράπεζες αρχικά με τη ζημία να περνάει στους φορολογουμένους. Κοινωνική και οικονομική αποσάθρωση, δηλαδή. Προδιαγεγραμμένη!
Τρέμω με την ελαφρότητα της επικοινωνιακής διαχείρισης - τίποτε άλλο δε γίνεται. Η προστασία της πρώτης κατοικίας (και όλων των κόκκινων δανειοληπτών που αφελώς, αμετροεπώς ή συνειδητώς ψευδόμενος διεκήρυσσε ο πρωθυπουργός στις προγραμματικές) έγινε "προστασία των αδυνάμων". Να δούμε πώς τους βρίσκει ΑΥΤΟ το κράτος σε μερικές εβδομάδες και τους προστατεύει νομοθετικά! Όποια νομοθετική ρύθμιση θα οδηγήσει σε πολυπολλαπλασιασμό των "αδυνάμων" και διαιώνιση του προβλήματος - βεβαίως με τα κοράκια του κυκλώματος των πλειστηριασμών και τους τοκογλύφους - τους πραγματικούς, όχι τους Βησιγότθους - να τρίβουν τα χέρια τους.
Αλλαγή του πλαισίου πλειστηριασμών, λοιπόν, ΤΩΡΑ - πριν ή μαζί με την ενδεχόμενη συμφωνία με τους θεσμούς. Όχι για προστασία γενικώς και αορίστως, αλλά για δίκαιη κατανομή του κόστους της προστασίας που θα επιλεγεί.

Η λύση θα ήταν τα κουρέματα. Οι τράπεζες, ακόμη και εάν το ήθελαν, δεν μπορούν να το κάνουν γιατί βάζει μπουρλότο στο σύνολο των δανείων - και των καλών. Οι τραπεζίτες προτιμούν τη διαιώνιση του προβλήματος, για να σωθεί η θέση τους στην μη-τραπεζική δραστηριότητα της επόμενης μέρας. Πάνω από το μισό του ΑΕΠ που χάθηκε κατά την κρίση ήταν από τις κατασκευές - το νόμιμο και καταγεγραμμένο, όχι τα μαύρα της οικοδομής και της ασφάλισης! Η διαιώνιση του προβλήματος ή η παραπομπή του στις καλένδες καταδικάζει και το τραπεζικό σύστημα (όχι τραπεζίτες!) και την ανάπτυξη.

Πώς μπορεί να προσφερθούν κουρέματα στους δανειολήπτες; Καλώς ή κακώς, μόνο μέσω της πώλησης των δανείων στα επάρατα funds. Όσο κι αν ακούγεται παράταιρο στη φιλολογία περί κερδοσκόπων, είναι και η λύση που μπορεί να προσεγγίσει μια κάποια κοινωνική δικαιοσύνη. Ο κοιλαράς διαχειριστής με το πούρο, δεν έχει κανένα λόγο να βουρλίζεται με τον άνεργο που χρωστάει το σπίτι του στα δυτικά προάστεια - του περνάει το κούρεμα που πήρε από την τράπεζα κατά την αγορά και ησυχάζει. Ο κοιλαράς διαχειριστής με το πούρο θα ξεσκίσει όμως τον "αναξιοπαθούντα" στα χαρτιά, ελεύθερο επαγγελματία ας πούμε, που φοροδιέφευγε και φοροδιαφεύγει - ή το λαμόγιο δημόσιο υπάλληλο που συμπλήρωσε τα μαύρα του με τραπεζικό δανεισμό για την προίκα της κόρης.

Η "άλλη" λύση, πέρα από την ατελέσφορη διαπραγμάτευση με τη Ντέλια για τους πλειστηριασμούς είναι η προσέλκυση (γιατί όχι και η δημιουργία) "φιλικών" funds. Φιλικών υπό την έννοια πως συμφωνούν με βασικές επιλογές για την εκκαθάριση των κόκκινων δανείων και συνεργάζονται με την κυβέρνηση και τις τράπεζες - όχι στο επίπεδο των δανείων αλλά σ' αυτό των πολιτικών εκκαθάρισης. Προφανώς θα βγάλουν κέρδη, προφανώς η ζημία θα καταγραφεί από τις τράπεζες (και θα γίνει δημόσιο χρέος). Η ζημία όμως θα είναι πολύ μικρότερη από τη διαιώνιση του προβλήματος. Ακόμη και οι κοινωνικές επιπτώσεις θα είναι μικρότερες. Τέτοιες λύσεις μπορεί να υπάρξουν (βλ. πχ την πρόταση για τη δεινοτράπεζα του Ανδρέα Κούτρα). Μπορεί κανείς εύκολα να φέρει στο μυαλό του ποιοί μπορεί να μη θέλουν ούτε καν να μπουν στο τραπέζι τέτοιες λύσεις. Το δυστύχημα είναι πως και η υποτιθέμενη αριστερή κυβέρνησή μας δεν ενδιαφέρεται (ή δεν καταλαβαίνει) για τίποτε άλλο πέρα από φθηνό μεν καταστροφικό όμως, φιλολαϊκισμό. Καταστροφικό και γι αυτούς που υποτίθεται πως προστατεύει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου