ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

γιατί έτσι γουστάρουν

γιατί έτσι γουστάρουν

Παρατηρητήριο

Εκπαιδεύοντας του πολίτες

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αρνήθηκε να κοινωνήσει την αλήθεια και να εκπαιδεύσει τους πολίτες του στις νέες συνθήκες, δηλαδή στην «τεχνολογία των μνημονίων». Τώρα, μετά από επτά χρόνια ύφεσης αυτό φαντάζει ακόμα πιο δύσκολο. Το γεγονός ότι ο ορθολογισμός και οι φιλοευρωπαϊκές ιδέες δεν δημιουργούν κοινωνικό ρεύμα, παρόλη την κυβερνητική αποτυχία των λαϊκιστών, έγκειται στην αδυναμία των αντίστοιχων ταγών να πείσουν για τα προφανή. Και δεν πείθουν, γιατί ακόμα και σήμερα δεν θέτουν ως προτεραιότητα τη διακίνηση της αλήθειας, απεναντίας την αποφεύγουν. Καταφεύγουν και αυτοί στην ευκολία της καταγγελίας των μόνιμα κακών κυβερνητικών πρακτικών αναμένοντας την πτώση του ώριμου φρούτου.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

Γιάννης Θεοδωρίδης: Ο πόνος του αιμομικτικού αποχωρισμού





Ακούμε συχνά ιδιαίτερα στις μέρες μας, πολιτικούς να εκφράζουν με βάθος ψυχής και γνήσιο συναισθηματικό σπαραγμό, τον πόνο που νοιώθουν από τον αποχωρισμό κρατικής περιουσίας της οποίας κάθε τρόπος παραχώρησης συνιστά “ξεπούλημα”.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι ειλικρινείς ως προς τα συναισθήματα που εκφράζουν και ως προς την αντίληψη του “ξεπουλήματος”. Οφείλουμε να τους πιστέψουμε παρότι είναι αδύνατον να συμμεριστούμε μία τόσο πρωτόγονη αντίληψη της ζωής και της σχέσης με τον κόσμο.

Ο σπαραγμός τους μπορεί να μην έχει ουδεμία αντιστοιχία με την συνολική αποτίμηση της πράξης, έχει όμως ευθεία “σωματική” και συναισθηματική αντιστοιχία με το σπαραγμό του βρέφους που χάνει την αγκαλιά την μάνας του. Στην περίπτωση του βρέφους όπου ο εαυτός του είναι το σύμπαν, η απώλεια της “αγκαλιάς είναι απώλεια δικού του “σώματος” και ψυχής. Κανένα τίμημα, ούτε όλη η περιουσία του κόσμου δεν μπορεί ούτε στοιχειωδώς να αναπληρώσει το ναρκισσιστικό τραύμα της απομείωσης της ύπαρξης.

Στα βρέφη βέβαια μια τέτοια αντίληψη δεν συνιστά κανενός είδους πρόβλημα. Στην περίπτωση των ενηλίκων όμως, όπως τυπικά είναι το πολιτικό προσωπικό που “πονάει”, η ίδια αντίληψη του κράτους εφόσον διατηρήσει τη δυναμική της, αποκτά μια δαιμονιώδη διάσταση. Η αγκαλιά μεταξύ του πολιτικού και της μητρικής “κρατικής ύλης” έχει μολυνθεί σεξουαλικάΗ μονοπωλιακή ιδιοκτησιακή ηδονή που αναπτύσσεται είναι ασυναγώνιστη και αιμομικτική. Κάθε παρενόχληση της αιμομικτικήςσχέσης με την “κρατική ύλη”, συνιστά βρωμερό παράσιτο της ωραιότητας που γίνεται μοιραία αντιληπτό ως “ξεπούλημα”. Ο “τρίτος”, ο εξωτερικός παράγοντας που έρχεται να “αγοράσει”, να γονιμοποιήσει, να αναπτύξει τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τους σιδηροδρόμους, είναι ο εισβολέας που φέρνει τον αληθινό κόσμο της ματαίωσης δια του “αιμομικτικού αποχωρισμού”.

Ο “πόνος” αυτών των ανθρώπων είναι γνήσιος. Γνήσιος και τραγικός. Αποτελεί την έκφραση ενός αρρωστημένου ιδεολογήματος που οδήγησε τη χώρα στον ευνουχισμό. Είναι το ιδεολόγημα του Οιδίποδα που ευνουχίστηκε επειδή φαντάστηκε την υπέρτατη ηδονή στην σύνδεση με τη μητρική σάρκα της οποιας η παραμικρή απώλεια συνιστά "ξεπούλημα". Πολίτες και πολιτικοί πορεύτηκαν στην Ελλάδα για δεκαετίες με αυτή την θνησιγενή φαντασίωση της σύνδεσης με το αναντικατάστατο κράτος.

1 σχόλιο:

  1. μια ακόμα λύση υπάρχει και αυτή δεν είναι άλλη απο την εκποίηση και εκπόρνευση της ¨μάνας κράτους¨ με την ¨εκτέλεση¨ της, για να πάμε βόλτα ώς κοινωνία και ως άτομα ¨βόλτα με το ορφανοτροφείο¨.
    Ζήτω! τα εκποιημένα κράτη βορά στις ¨πουτάνες παγκοσμιοποιημένες αγορές¨

    ΑπάντησηΔιαγραφή