ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

Αχιλλέας Γραβάνης: Έγκλημα στο Πανεπιστήμιο


από την Athens Voice
Συμμετείχαμε πολλοί συνάδελφοι πριν 5 χρόνια στη προσπάθεια αναβάθμισης των ελληνικών πανεπιστημίων, με τη μεταφορά της διεθνούς εμπειρίας στη χώρα μας μέσα από τον Νόμο 4009/2011 της Άννας Διαμαντοπούλου. Ώρες ατέλειωτες διαβάσματος σχετικών διεθνών βιβλίων και άρθρων, συζητήσεις με συναδέλφους στα πανεπιστήμια, με την τότε φωτισμένη πολιτική ηγεσία της Ανώτατης Παιδείας, τον αείμνηστο Καθηγητή του ΜΙΤ και του ΕΜΠ Βασίλη Παπάζογλου (Ειδικό Γραμματέα ΑΕΙ), το στενό του συνεργάτη, εκπαιδευτικό Αποστόλη Δημητρόπουλο, και βέβαια την υπουργό. Συγγραφή δεκάδων άρθρων στις εφημερίδες για την ενημέρωση της ακαδημαϊκής κοινότητας, των μαθητών, των φοιτητών και των οικογενειών τους για τις πρόνοιες του νέου Νόμου σε σχέση με τα διεθνώς ακαδημαικά κείμενα. Δύο χρόνια εξαντλητικής ακαδημαϊκής και δημόσιας διαβούλευσης μέσα κι έξω από την Ελλάδα με κορυφαίους Έλληνες και ξένους Καθηγητές κορυφαίων πανεπιστημίων (Harvard, MIT, Oxford, Cambridge, Tufts, Stanford κ.ά.). Τελικά ο Νόμος Διαμαντοπούλου ψηφίστηκε από 255 από τους 300 Έλληνες Βουλευτές. Ίσως είναι το μόνο νομοθέτημα που ψηφίζεται με τέτοια πλειοψηφία στην Έλληνική Βουλή. Ο νέος Νόμος κινητοποίησε πολλούς κορυφαίους Έλληνες και όχι μόνο καθηγητές της οικουμένης που συμμετέχουν αφιλοκερδώς στα Συμβούλια Ιδρύματος των πανεπιστημίων μας και υποστηρίζουν με την εξαιρετική διεθνή τους εμπειρία την αναβάθμισή τους. 

Μετά από 4 χρόνια μια ομάδα κυβερνητικών ιδεοληπτικών, ακαδημαϊκών μετριοτήτων στην πλειοψηφία τους, μερικοί πρώην συντρόφοι στην πρώην Ανανεωτική Αριστερά, ετοιμάζεται να διαλύσει τον Νόμο 4009/2011, τα ελληνικά πανεπιστήμια, και όλη αυτή τη διετή προσπάθεια αναβάθμισης και συντονισμού των ΑΕΙ μας με τη διεθνή ακαδημαϊκή πρακτική. Δεν συγκινείται από όλη αυτή την τεράστια και πλειοψηφική προσπάθεια. Καρφάκι δεν της καίγεται, εξάλλου δεν είναι κομματικά δική της. Την πολέμησε λυσσαλέα, βάζοντας μπροστά τους κομματικούς της στρατούς στα πανεπιστήμια. Η συντριπτική πλειοψηφία όμως των ακαδημαϊκών δασκάλων δεν πτοηθήκε και αντιστάθηκε, συμμετέχοντας στην εφαρμογή του Νόμου 4009/2011 και στις εκλογές για τα Συμβούλια Ιδρύματος, σε ποσοστό που πλησίασε το 85%.
Το χτύπημα της κατάργησης της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του Νόμου 4009/2011, αν πετύχει, θα είναι στην καρδιά της όποιας τύχης έχουμε να γίνουμε επιτέλους μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα, να εκσυγχρονίσουμε δηλαδή την οικονομία, τη δημόσια διοίκηση, τη δικαιοσύνη, την εκπαίδευσή μας μέσα από μια ποιοτική, σύγχρονη, εξωστρεφή ανώτατη εκπαίδευση. Οι ανερμάτιστοι σημερινοί κυβερνώντες θέλουν να γυρίσουν τα πανεπιστήμια 30 χρόνια πίσω, να απομονώσουν τη χώρα ακαδημαϊκά, να τη φέρουν στα μικρά δικά τους κομματικά, ιδεοληπτικά μέτρα. Θέλουν τα πανεπιστήμια κομματικά φέουδα που αναδεικνύουν όχι τους άριστους στην επιστήμη αλλά τους κομματικά αρεστούς. Στο πανεπιστήμιό τους οραματίζονται να επικρατεί η κομματική δημοκρατία και όχι η αξιοκρατική δημοκρατία. Εξάλλου οι περισσότεροι εξ αυτών είναι ακριβώς ακαδημαικά προϊόντα του κομματικού πανεπιστημιού.
Η μόνη ελπίδα για τη διάσωση των πανεπιστημίων μας εναποτίθεται πλέον στους Θεσμούς, στην Τρόικα, όπως τέλος πάντων θέλουν οι πολιτικοί ψευδολόγοι που μας κυβερνούν να τους ονομάζουν. Οι Θεσμοί είναι οι μόνοι που μπορούν να αναστείλουν την καταστροφή που προγραμματίζεται. Εκτός κι αν οι πολίτες και η εκπαιδευτική κοινότητα ανατρέψουν αυτή την άθλια πολιτική τους. Όσοι συνηγορούν ή συνεισφέρουν σε αυτή την καταστροφή είναι επικίνδυνοι για την πατρίδα, εγκληματούν κατά του μέλλοντός της και κατά των επόμενων γενιών. Περισσότερο κι από αυτούς που έφεραν τα capital controls. Σύντομα θα λογοδοτήσουν στον ελληνικό λαό.

2 σχόλια:

  1. Πως να υπάρξουν σχόλια, βρε μεγάλε? Μήπως λογοκρίνονται?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν θες να σχολιάσεις επί του κειμένου. Αν πάλι δε γουστάρεις δεν υπάρχει λόγος να μας βρίζεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή