ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

Λεωνίδας Καστανάς:Ξαναζεσταμένο κεντροαριστερό φαγητούλι



Υπάρχει τέτοια κούραση και απογοήτευση στην Κεντροαριστερά (ΚΑ) που απορώ που βρίσκουν το κουράγιο κάποιες και κάποιοι να γράφουν συνταγές,  διακηρύξεις, προσκλητήρια γάμου.

Αλλά η ανάγκη, κάποια πολιτικά στελέχη, παλιά και δοκιμασμένα, να διασώσουν την πολιτική τους καριέρα είναι μια καλή αιτία κινητοποίησης. Θεμιτό. Το κακό είναι ότι θέλουν να τη διασώσουν με προσωπικούς όρους και αυτό είναι κομμάτι δύσκολο.

Η ανασύσταση της (ΚΑ) υπονοεί δημιουργία ενός μεγάλου κόμματος αυτής της πολιτικής περιοχής, κάτι σαν ΠΑΣΟΚ των 80s, που θα μπει σφήνα στη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ, θα αποδείξει την ανωτερότητα των θέσεών του και θα κυριαρχήσει. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζονται πρώτα οι ΘΕΣΕΙΣ. Δεν τις βλέπω. Κάτι ακούω για Αριστερή Ιδεοληψία από τη μια και Νεοφιλελευθερισμό από την άλλη. Η (ΚΑ) τι λέει για τα μεγάλα προβλήματα του τόπου; Συγκεκριμένα πάνω σε όσα τουλάχιστον κρίνονται αυτήν την εποχή.

Και ποια πολιτικά πρόσωπα και με τι μούτρα θα διακονήσουν τις υποτιθέμενες θέσεις και θα πείσουν τους πολίτες; Μια βόλτα στα πέριξ θα πείσει τους επίδοξους δημιουργούς ότι ο κόσμος δεν έχει και τόσο καλή άποψη για αυτούς. Τα ποσοστά κάτι λένε. Αλλά και πέρα από αυτά είναι κομμάτι δύσκολο να διαγραφούν πορείες, στάσεις, πρακτικές που έχουν καταδικαστεί στην πράξη. Εκτός και αν θέλουν να κρυφτούν πίσω από αυτούς που θα προστρέξουν. Αλλά ούτε αυτό θέλόυν. Μπροστά θέλουν να είναι και να αποφασίζουν. Γίνεται;

Η ανασύσταση αφορά το χώρο πέριξ του ΠΑΣΟΚ και όσων της ΔΗΜΑΡ δεν επέστρεψαν στο ΣΥΡΙΖΑ. Λίγα σπίτια πια. Το ΠΟΤΑΜΙ δεν το αφορά μιας και κατά δήλωσή του δεν είναι (ΚΑ) και δεν επιθυμεί συνεργασία με το παλιό πολιτικό προσωπικό. Το φθαρμένο. Και αν συνομιλεί με κάποιους είναι γιατί στέρεψαν «οι άνθρωποι του βασιλιά» και πρέπει να αντικατασταθούν.

Πριν 2 χρόνια οι «58» έκαναν το μεγάλο βήμα. Οι περισσότεροι από αυτούς που τώρα αγωνιούν για την τύχη της (ΚΑ) τότε τους πολέμησαν. Τότε που ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ αριθμούσαν ένα 15% και βάλε, καλή συρμαγιά για να γίνει το εγχείρημα. Τότε οι μεν ήθελαν να ανασυστήσουν το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, οι δε δεν συνομιλούσαν με το ΠΑΣΟΚ. Τι άλλαξε τώρα ξαφνικά πέρα από την αλματώδη απαξίωση του χώρου και την εμφάνιση του Κυριάκου Μητσοτάκη;

Θα μου πείτε τότε δεν ήταν φθαρμένοι;  ¨Ηταν.  Αλλά το στοίχημα, ήταν να μην είναι οι φθαρμένοι στη θέση του οδηγού. Πολύ αισιόδοξο βεβαίως, αλλά αυτό πίστευαν τότε οι «58». Αλλά δεν τους άφησαν να προχωρήσουν. Γιατί οι μεν τους ήθελαν απλώς βιτρίνα οι δε είχαν άλλα σχέδια, να επιστρέψουν στο αριστερό τους σπίτι.

Ένα ξαναζεσταμένο κεντροαριστερό φαγητούλι, και άνοστο και λίγο και μπαγιάτικο είναι κρίμα να φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως γκουρμέ. Δεν τρώγεται ούτε με παρέα. Πόσο μάλλον όταν η παρέα είναι του στυλ ο καθένας μόνος του και όλοι εναντίον όλων και κουρασμένη.

Ο πολιτικός καλόν είναι να μην είναι βολονταριστής. Να βλέπει και να αφουγκράζεται την κοινωνία της οποίας θέλει να ηγηθεί. Από κόμματα - παρίες έχει γεμίσει ο τόπος. Κόμματα της κρίσης που ήδη εξαχνώνονται.  Κόμματα προσωπικών φιλοδοξιών, θεμιτών βεβαίως, που παρέμειναν ως τέτοια, που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα παραπάνω από το νέο δικομματισμό. Θα μπορούσαν να προσφέρουν. Αλλά δεν μπορούν. Το ένα γιατί η λατρεία του στον παλιό καλό κρατισμό δεν κρύβεται. Το άλλο γιατί δεν είναι κόμμα, με μέλη, διαδικασίες, ταυτότητα, αιχμές. Και ούτε θέλει να γίνει.

Γι’ αυτό οι δήθεν προτάσεις και σκέψεις και διακηρύξεις δεν ενδιαφέρουν κανέναν επί της ουσίας, πέραν των ενδιαφερομένων ναυαγών της πολιτικής. Απλά μια βαριεστημένη μπαταριά για την τιμή των όπλων. Ποιων όπλων δηλαδή…. 

3 σχόλια:

  1. Πολύ απογοήτευση βλέπω και δεν μ' αρέσει. Τι θα κάνουμε δηλαδή, θα θάψουμε τις ελπίδες, τα όνειρα, την ιστορία μας; Ακόμη χειρότερα θα αφήσουμε όλο το γήπεδο στα λαμόγια;
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή


  2. Βέλτσος Γιώργος

    Στο μουσείο...
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 05:00

    emailεκτύπωση

    Στην διεύθυνση της Ενιαίας Κεντροαριστεράς που ονειρεύεται η Φώφη Γεννηματά, θα έβλεπα τον Ολιβιέ Ντεκότ, όπως ορθά έπραξαν στο μουσείο Μπενάκη, στα εστιατόρια μάλιστα του οποίου, ο Σταύρος Θεοδωράκης θα προμήθευε ντελικατέσεν, ο Θεοχάρης θα ήταν στα ταμεία, και στην πόρτα, ο Σκανδαλίδης.

    http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=769866

    ΑπάντησηΔιαγραφή