ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Κώστας Γιαννακίδης: Καντίνα, τσίκνα, Πάολα και ο λογαριασμός στο χωριό


Από το protagon

«Ο κ. Αποστόλου πριν από τρία χρόνια ήταν μαζί μας με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στις κινητοποιήσεις κι έλεγαν ότι στηρίζουν τον αγώνα μας, τώρα όμως είναι απέναντί μας και φέρνουν μέτρα που θα διαλύσουν τον αγροτικό τομέα». Η δήλωση ανήκει σε αγροτοσυνδικαλιστή και περιγράφει, με τη σωστή δόση κυνισμού τη μοίρα του πολιτικού που βρίσκεται, γυμνός από προσχήματα, μπροστά στα απομεινάρια των υποσχέσεων του.
Κάπως έτσι, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Βαγγέλης Αποστόλου, βρέθηκε σε κλοιό αγροτών στην Κομοτηνή, μην έχοντας τίποτα να πει, ούτε καν μία υπόσχεση να αφήσει έτσι για να βγει από τη δύσκολη θέση. Και ο Αλέξης Τσίπρας πήγε στο Νταβός της Ελβετίας αφήνοντας πίσω του εικόνες που δεν θα ήθελε να δουν οι συνομιλητές του στο ελβετικό θέρετρο. Τρακτέρ στα οδικά δίκτυα, η χώρα κομμένη σε πολλά κομμάτια, συγκρούσεις αγροτών με την Αστυνομία και αγριεμένα πρόσωπα που εκστομίζουν ύβρεις και απειλές για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Στις καντίνες της εθνικής οδού έχουν και ένα πιάτο που σερβίρεται πάντα κρύο. Πριν από τρία χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας επισκέφθηκε μπλόκα αγροτών, υποσχόμενος κατάργηση των Mνημονίων με παράλληλες παροχές προς τον αγροτικό κόσμο. Βέβαια η κυβέρνηση απέχει ένα σύμπαν από την αντιπολίτευση και τρία χρόνια είναι μία αιωνιότητα για την πολιτική, όμως να που έφτασε η ώρα για τον Πρωθυπουργό και τον ΣΥΡΙΖΑ, να θερίσουν αυτά που έσπειραν στους αγρούς.
Η αλήθεια είναι ότι οι αγρότες ανέκαθεν διατηρούσαν ένα προνομιακό προβάδισμα στην πελατειακή σχέση τους με την εξουσία. Ακόμα και όταν δεν απολάμβαναν παροχές, είχαν καταφέρει να κρατούν την Εφορία έξω από χωράφια τους. Παράλληλα, η ρητορική της Αριστεράς, όπως υιοθετήθηκε και από το ΠΑΣΟΚ, έπεφτε πάντα σε γόνιμο έδαφος στην ελληνική ύπαιθρο. Ο αγροτικός συνδικαλισμός καλλιεργήθηκε επάνω σε στείρα συνθήματα και στην αρπαχτή της επιδότησης. Το «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά» περιγράφει ως αισθητική και διεκδικητικό πλαίσιο τη μορφή του αγροτικού συνδικαλισμού. Και, μεταξύ μας, όλα αυτά ήταν αποδοτικά για την τσέπη του έλληνα αγρότη. Οι αγώνες έφεραν καρπούς. Ο μέσος αγρότης φορολογείται για εισόδημα 2.518 ευρώ και καταβάλει φόρο περίπου 350 ευρώ. Δεν είναι υπέροχο; Το 2014, από το  σύνολο των 532.917 φορολογουμένων με αγροτικό εισόδημα, οι 466.574 δηλαδή ποσοστό 87,55%  δήλωσαν εισόδημα  μέχρι 5.000 ευρώ ενώ 396.383 ή το 74,38% των αγροτών εμφανίζουν ετήσιο εισόδημα έως 2.000 ευρώ. Πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι; Ο συνολικός φόρος εισοδήματος που αναλογεί  για όλα τα αγροτικά εισοδήματα όλου του έτους 2014 ανέρχεται στο ποσό των  186.420.669,65 ευρώ. Ναι, ξέρω, είναι σκληρή η ζωή στο χωράφι, αλλά, εν τέλει, ίσως και να μην αξίζει να τη ζει κανείς για 2.500 τον χρόνο, σωστά;

Η συνέχεια στο Protagon 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου