ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Με την Ευρώπη

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

Παναγιώτης Γκλαβίνης: Δύο τολμηρά άρθρα για τη Δεξιά



40 χρόνια μετά, η καραμανλική ΝΔ επιστρέφει στις ρίζες της και συναντά ιδεολογικά τον Σύριζα, που μεταλλάσσεται ιλιγγιωδώς σε ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80. Κάπου ανάμεσα τα βρίσκουν οι δυο τους, γιατί τους ενώνει ένα πράγμα: η συνδιοίκηση του δημόσιου τομέα˙ την οποία ήδη ασκούν χωρίς να τ’ ομολογούν. Ο κόσμος τόχει τούμπανο...

του Παναγιώτη Γκλαβίνη

Από το Books' Journal

H ώρα της Δεξιάς. Εμείς χάσαμε
Η Κεντροαριστερά απέτυχε να εμποδίσει την ιδεολογική νίκη των αριστεριστών. Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ επικράτησε και, με δεκανίκια το βαθύ ΠΑΣΟΚ και την άκρα Δεξιά, κατέστρεψε τη χώρα.
Οι ευθύνες μας είναι μεγάλες, διότι εμείς τους ξέραμε, ο λαός δεν τους ήξερε. Τους ξέραμεκαι ποιοι ήταν και τι ακριβώς θα κάνανε αν γίνονταν κυβέρνηση. Κι όμως, αποτύχαμε να προειδοποιήσουμε τον κόσμο γι’ αυτό που ερχόταν· γι’ αυτό που ψήφιζε.
Προηγουμένως, δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας. Και πολλοί από μας ψηφίσανε Δεξιά για να μη βγει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τρεις φορές, ωστόσο, είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε την ανατροπή, τα τρία κρίσιμα χρόνια πριν από τις ευρωεκλογές. Και τρεις φορές είναι πολλές. Στις τρεις, όμως, καίγεσαι…
Την πρώτη με τη ΔΗΜΑΡ, τη δεύτερη με τους 58 και την Ελιά και την τρίτη με το Ποτάμι. Και οι τρεις απέτυχαν, γιατί όσοι ανέλαβαν τις σχετικές πρωτοβουλίες συμπεριφέρθηκαν ιδιοκτησιακά, αν όχι ιδιοτελώς, ωσάν να είχαμε απεριόριστο χρόνο κι απεριόριστες προσπάθειες μπροστά μας. Κανείς τους δεν είχε επίγνωση ότι το εγχείρημά του συγκέντρωνε ευρύτερες προσδοκίες και, αν αποτύγχανε, θα βρισκόμασταν όλοι πιο κοντά στην ήττα, όπου κανείς δεν θα πιανόταν αιχμάλωτος. Κανείς τους δεν είχε συναίσθηση του επείγοντος και του καθήκοντος, που σημαίνει ατομική θυσία υπέρ του γενικού καλού.
Όλοι εμείς που δεν παίξαμε κεντρικό ρόλο σε καμιά κίνηση, ήμασταν τα callgirlsτης επόμενης προσπάθειας. Κάθε φορά που μας καλούσαν, σπεύδαμε να στοιχηθούμε πίσω απ’ το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ, τους 58, την Ελιά, το Ποτάμι... Όπως το ’74, μικρός στο Βόλο, θυμάμαι τα ίδια παιδιά από τη Νέα Ιωνία να σηκώνουνε πανώ για την ΕΔΑ, την Ένωση Κέντρου και το ΠΑΣΟΚ, φωνάζοντας τα ίδια πάντα συνθήματα, «δώστε τη Χούντα στο Λαό».
Το Ποτάμι ήταν στην πραγματικότητα η τελευταία σφαίρα στη θαλάμη μας. Όμως, πάτησε νάρκη τη μέρα κιόλας που γεννήθηκε. Στην πρώτη του συνέντευξη, όταν όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω του, βγήκε κάποιος για λογαριασμό του, που δεν ήταν ο Ιησούς, και ζήτησε να του κάνουν ερωτήσεις! Ο Χριστός ο ίδιος, όταν κατέβηκε στη Γη, είπε πρώτα το Λόγο του Θεού (το Μανιφέστο του, με επαναστατικούς όρους) και μετά Τού κάναν’ ερωτήσεις οι Μαθητές Του.
Έτσι οδηγηθήκαμε στις ευρωεκλογές, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βγήκε απλά πρώτο κόμμα. Κυριάρχησε στ’ αριστερά του πολιτικού φάσματος. Από ’κεί και πέρα, μπήκαμε στην τελική ευθεία καταστροφής της χώρας. Έκτοτε, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τρεις ακόμη αναμετρήσεις σ’ ένα εκλογικό σώμα που αντιπροσωπεύει πλέον τη νέα διαστρωμάτωση της ελληνικής κοινωνίας, την οποία στο μεταξύ εμείς αποτύχαμε να αντιληφθούμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ τη γνωρίζει καλύτερα και τη χειρίζεται όπως κανείς άλλος.
Χάσαμε, λοιπόν, σύντροφοι, όχι απλά επειδή δεν πείσαμε ιδεολογικά τη στιγμή που έπρεπε και δεν καταφέραμε να κινητοποιήσουμε τις κρίσιμες κοινωνικές δυνάμεις γύρω από μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση όταν έπρεπε, αλλά κυρίως γιατί στο μεταξύ ο χώρος στον οποίο απευθυνόμασταν έγινε κοινωνική μειοψηφία.
Τώρα, ελλείψει αντίδρασης από μέσα, ευχόμαστε η λύση να ‘ρθει απ’ έξω. Τι να σου κάνουν κι οι απ’ έξω; Πόσες ευκαιρίες σού δώσανε και τις σπατάλησες; Κανένας λαός δεν πρόκειται να σωθεί αν δεν το θέλει ο ίδιος.
ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Η απαλλαγή θα επέλθει τώρα με όρους διασυρμού της κυβερνώσας Αριστεράς. Όπως ακριβώς διασύρθηκε, και για τους ίδιους λόγους που κατέρρευσε, ο υπαρκτός σοσιαλισμός. Τον θυμάστε αυτόν; Τάχα, για τους αριστερούς, δεν ήταν Αριστερά ο υπαρκτός σοσιαλισμός. Άλλη ήταν η αριστερά των ονείρων τους. Είχε, όμως, πεθάνει κάπου μεταξύ Λένιν και Στάλιν, όταν κανένας μας δεν είχε γεννηθεί για να θυμάται.
Κι αν ξεχάσατε τον υπαρκτό, δεν μπορεί να μη θυμάστε το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και το λαό στην εξουσία! Οι αριστεροί λέγανε και πάλι πως ούτε αυτό ήταν Αριστερά. Άλλη ήταν η Αριστερά. Σήμερα, τα ίδια δεν λένε οι Λαετζήδες για τον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν είναι, λένε, Αριστερά αυτό! Μπα, και τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, σύντροφοι; Δεξιά;
Η Ελλάδα ζει με τ’ όνειρο μιας Αριστεράς που όταν κυβερνά απογοητεύει, μέχρι η απογοήτευση να ξεχαστεί, ώσπου να γεννηθεί η επόμενη αριστερή αυταπάτη. Στην Ελλάδα, η Αριστερά απέδειξε ότι δεν πρόκειται ποτέ να κυβερνήσει αριστερά. Ιδεολογικά, είναι σήμερα υπεύθυνη για την κατάντια στην οποία οδηγήθηκε ο τόπος, λόγος για τον οποίο, όπως έλεγε κι ένας παλιός «αριστερός», δεν δικαιούται και διά να ομιλεί.
Τώρα είν’ η ώρα της Δεξιάς να περισώσει ό,τι μπορεί ακόμη να σωθεί. Ίσως να μην καταφέρει να σώσει ούτε τον εαυτό της. Η Αριστερά κυβερνά, πάντως, και δεν υπάρχει περίπτωση να τη διαδεχθεί κάποιος από τ’ αριστερά. Η Αριστερά είχε τις ευκαιρίες της και τις σπατάλησε. Τώρα είν’ η ώρα της Δεξιάς. Και ή θα γεννήσει μια ελπίδα λύτρωσης για τη χώρα, ή θ’ αφήσει την Αριστερά ν’ αποτελειώσει το έργο της.
Όσοι δεν έχετε κόμπλεξ, στηρίξτε Κυριάκο την επόμενη Κυριακή. Δεν είναι βέβαιο ότι θα καταφέρει να διαπαιδαγωγήσει τη νέα διαστρωμάτωση της ελληνικής κοινωνίας, όπως αποδεδειγμένα ήταν σε θέση να το κάνει ο Άδωνις. Δεν απέμεινε, όμως, άλλη πολιτική επιλογή στον ορίζοντα.
Και όσοι τώρα διαπιστώσετε πως δεν μπορείτε να ψηφίσετε την επόμενη Κυριακή επειδή δεν ψηφίσατε την πρώτη φορά, καθίστε στην άκρη και χαρείτε την αγνότητά σας. Αφήστε εμάς τους αμαρτωλούς να λερώσουμε και πάλι τα χέρια μας.

Η αληθινή Δεξιά μίλησε

από το Liberal

του Παναγιώτη Γκλαβίνη

Πέρασε στα ψιλά, κι όμως αποτελεί ιστορικής σημασίας παρέμβαση. Διότι, επιτέλους, η καραμανλική δεξιά μίλησε, έστω και διά στόματος Ευριπίδη Στυλιανίδη. Για πρώτη φορά, αποκάλυψε την ιδεολογική της θέση απέναντι στον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης της χώρας (διότι περί αυτού πρόκειται). Διερωτάται ο κ. Στυλιανίδης αν θέλουμε την Ελλάδα που η ηγεσία της ξέχασε να διαπραγματεύεται, την Ελλάδα που ξέχασε τα «μεγάλα ΟΧΙ»!
Γιατί μας κολάζετε, κύριε Στυλιανίδη, και βάζετε κακές σκέψεις στο μυαλό μας; Τι να ψηφίσατε, άραγε, στο δημοψήφισμα πίσω απ’ το παραβάν; Μήπως ένα «μεγάλο ΟΧΙ» με bold, σαν αυτό του Βουκουρεστίου, που λέτε ότι ξεχάσαμε;
Πώς να το ξεχάσουμε, κύριε Στυλιανίδη; Ξεχνιέται μια καταδίκη της χώρας στη Χάγη; Φανταστείτε όταν βγήκε η απόφαση να μην είχαμε αλλάξει πολιτική απέναντι στη Ρωσία, την οποία ζήλεψε στη συνέχεια ο κ. Τσίπρας, λόγος για τον οποίο τον συμπαθείτε ακόμη περισσότερο.
Διότι, τώρα εξηγείται με ιδεολογικούς όρους η σύμπλευση της καραμανλικής δεξιάς με τον Σύριζα. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε τα Ζάππεια. Αυτά, όμως, ήταν της αμαρτωλής σαμαρικής δεξιάς που μετανόησε στο Βερολίνο, όχι της καραμανλικής δεξιάς που δεν μετάνιωσε ποτέ και για τίποτε. Τώρα μαθαίνουμε γιατί η καραμανλική δεξιά ήταν απέναντι στη σαμαρική δεξιά όταν κυβερνούσε τη χώρα. Διότι έκανε, λέει, νεοφιλελεύθερη πολιτική! (Η αλήθεια είναι ότι το είχαμε υποψιαστεί ότι ήταν απέναντι, δεν ξέραμε όμως τον λόγο... Τώρα, τον μάθαμε κι αυτόν!)
Τα ίδια, όμως, λέει κι ο Σύριζα. Το νοικοκύρεμα της οικονομίας, που η διακυβέρνηση Καραμανλή έφερε στο χείλος της καταστροφής, εκτινάσσοντας (με αυτή τη σειρά) δαπάνες, έλλειμμα και χρέος, αποκαλείται τώρα «νεοφιλελεύθερη πρόταση» τόσο από τον Σύριζα, όσο και από την καραμανλική δεξιά.
Τώρα μαθαίνουμε επίσης πως η κρίση στην Ελλάδα ήρθε από την … Λίμαν Μπράδερς (sic). Και πως δεν γεννήθηκε εδώ. Εδώ κυβερνούσε ο Κώστας Καραμανλής «με την ελληνική εκδοχή της Κοινωνικής Οικονομίας της Αγοράς, που δεν είναι άλλη από τον Ριζοσπαστικό Κοινωνικό Φιλελευθερισμό».

Ήδη, η καραμανλική δεξιά επαναδιεκδικεί την κυριότητα της παράταξής της με ευρωπαϊκές ιδεολογικές πλατφόρμες της «μικτής» οικονομίας του ’60 και του ’70! Αυτές που ενέπνευσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και εμπότισαν το Σύνταγμα του 1975. Αυτές που επέτρεψαν, ωστόσο, και την «ελληνική εκδοχή» της γιγάντωσης του δημόσιου τομέα με πολιτικές από μπλε και πράσινους κόκκους. Ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ…
40 χρόνια μετά, η καραμανλική ΝΔ επιστρέφει στις ρίζες της και συναντά ιδεολογικά τον Σύριζα, που μεταλλάσσεται ιλιγγιωδώς σε ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80. Κάπου ανάμεσα τα βρίσκουν οι δυο τους, γιατί τους ενώνει ένα πράγμα: η συνδιοίκηση του δημόσιου τομέα˙ την οποία ήδη ασκούν χωρίς να τ’ ομολογούν. Ο κόσμος τόχει τούμπανο...
Κύριε Στυλιανίδη, αλήθεια, πού διαφωνείτε με τον κύριο Κουρουμπλή; Πείτε το και σ’ εμάς τους «περαστικούς» που μάς έκανε ο Τσίπρας δεξιούς, να μη διατηρούμε φρούδες ελπίδες ότι μπορείτε (ή και θέλετε) να μας απαλλάξετε από τον Σύριζα.

* Ο κ. Γκλαβίνης είναι αν. καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου