ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Προτίμησα να συμπαρασταθώ σε όλους αυτούς, δουλεύοντας.


Ασάφειες
Να κάνεις απεργία και διαδήλωση, Οk.
Για ποιο λόγο; Ο καθένας για το δικό του λόγο;
Συνισταμένη υπάρχει;
Ο ΣΥΡΙΖΑ καλούσε σε απεργία. Οι περισσότερου Συριζαίοι ή ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ  έκαναν απεργία Γιατί; Γιατί υπόγραψε μνημόνιο; Γιατί οι Ευρωπαίοι δεν πληρώνουν τα ελλείμματά μας; Γιατί έχει αδικίες ο νόμος Κατρούγκαλου; Γιατί δεν φύγαμε από το Ευρό να τρώμε με χρυσά κουτάλια; Γιατί δεν μπορεί το κόμμα τους να διαχειριστεί την κατάσταση; Γιατί είναι προοδευτικοί και απεργούν πάντα;

Οι αντιπολιτευόμενοι έκαναν απεργία. Γιατί; Γιατί θέλουν να πέσει απλά ο ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί δεν θέλουν αυτό το ασφαλιστικό; Κι αν δεν το θέλουν, ποιο είναι αυτό που θέλουν; Γιατί συμπαρίστανται στους αγρότες που δεν θέλουν να πληρώνουν εισφορές; Γιατί είναι κατά των δανειστών; Γιατί θέλουν να επωμιστούν όλοι αναλογικά τα βάρη; Γιατί θίγονται ατομικά;

Μπλέξιμο.

Δεν βρήκα απάντηση και έτσι πήγα στο σχολείο και δούλεψα. Δεν θέλησα να ταυτιστώ με κανέναν. Ούτε με το ΚΚΕ που πάντοτε απεργεί, ούτε με το ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να διαδηλώσει κατά των δανειστών ούτε με όσους θέλουν επιστροφή στην επίπλαστη ευημερία και νιώθουν ότι ο Τσίπρας τους πρόδωσε.
Δεν ανήκω σε καμιά από αυτές τις κατηγορίες.
Και αν θεωρώ ότι η κυβέρνηση αυτή είναι καταστροφή, δεν θεωρώ ότι μια άλλη μπορεί να μου δώσει πίσω ότι έχασα. Στο φινάλε είμαι δημόσιος υπάλληλος και δεν πρέπει να κλαίγομαι. Χιλιάδες συμπολίτες μου δουλεύουν περισσότερο από μένα και αμείβονται λιγότερο. Χιλιάδες δεν έχουν δουλειά και είναι ικανότεροι από μένα. Χιλιάδες ζουν με την ανασφάλεια της απόλυσης, του κλεισίματος, της ανεργίας.


Προτίμησα να συμπαρασταθώ σε όλους αυτούς, δουλεύοντας.     

5 σχόλια:

  1. Και εγώ ακριβώς το ίδιο έκανα....με κάλυψες στο έπακρο Λεώ.....

    Δ.Φ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. «...δεν θεωρώ ότι μια άλλη κυβέρνηση μπορεί να μου δώσει πίσω ότι έχασα. Στο φινάλε είμαι δημόσιος υπάλληλος και δεν πρέπει να κλαίγομαι. Χιλιάδες συμπολίτες μου δουλεύουν περισσότερο από μένα και αμείβονται λιγότερο. Χιλιάδες δεν έχουν δουλειά και είναι ικανότεροι από μένα. Χιλιάδες ζουν με την ανασφάλεια της απόλυσης, του κλεισίματος, της ανεργίας».
    Αυτά είναι αλήθειες, γι αυτό δύσκολα λέγονται.
    Και μην περιμένεις να τις ακούσουν τώρα κάποιοι από το πολιτικό προσωπικό. Κυβερνώντες ή αντιπολιτευόμενοι, οποιουδήποτε χρώματος, μέχρι να χωνέψουν την πραγματικότητα που αυτοί, όλοι μαζί, δημιούργησαν, έχουν δυστυχώς μπροστά τους δρόμο.
    Το επάγγελμα της πολιτικής στην Ελλάδα της κρίσης:
    «Δεν βλέπω καθόλου, δεν ακούω καλά, μιλάω πολύ»
    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/p/1.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ζούμε σε μια χώρα που τα αυτονόητα δύσκολα λέγονται και,σχεδόν ποτέ, δεν υλοποιούνται (είτε αυτό αφορά το πολιτικό προσωπικό που έχει και την μεγαλύτερη ευθύνη, είτε τον κάθε πολίτη στο επίπεδο της ατομικής ευθύνης).
    Σας διαβάζω συχνά, σας κατατάσσω στις μικρές οάσεις της έρημης σε όλα σχεδόν τα επίπεδα πατρίδας, σας ευχαριστώ που γράφετε τα αυτονόητα.
    Ι. Τσαγγαρίδου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σας ευχαριστώ. Φαίνεται ότι η κοινή λογική σπανίζει σε αυτήν τη χώρα.Χρόνια τώρα πιστεύουμε ότι το προφανές είναι απάτη και όλο και κάτι άλλο συμβαίνει στην πραγματικότητα.

      Διαγραφή
  4. Να είσαι καλά συνάδελφε... Κουράστηκα να απεργώ χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Κι όταν αναφέρω στους συνδικαλιστές μας αυτή την αίσθηση ματαιότητας μου απαντούν ότι είναι το μόνο μας όπλο! Μα με άσφαιρα κάνεις τίποτε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή