ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

γιατί έτσι γουστάρουν

γιατί έτσι γουστάρουν

Παρατηρητήριο

Επιχείρηση Zamora

Μέρα των πραξικοπηματιών σήμερα. Ας ανακαλέσουμε στη μνήμη μας μερικές άχρηστες (;) πληροφορίες.

Ο αγαπημένος μας Ούγκο Τσάβες, στρατιωτικός ο άνθρωπος, είχε φτιάξει από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 το MBR-200, μια μυστική οργάνωση επίδοξων πραξικοπηματιών στρατιωτικών. Το 1992 αποπειράθηκε πραξικόπημα - βαθειά δημοκράτης ο άνθρωπος. Οπερέτα το πραξικόπημα, με καμιά 15αριά νεκρούς το βράδυ μέχρι να παραδοθεί ο ίδιος και καμιά 200αριά ακόμη σε συγκρούσεις που ακολούθησαν τους επόμενους μήνες.

Το ιστορικώς ενδιαφέρον είναι πως η κωδική ονομασία (επινόησης του ιδίου του Τσάβες) του πραξικοπήματος του 1992 ήταν "Επιχείρηση Zamora". Ο σύντροφος Νικολάς Μαδούρο έδωσε την ίδια κωδική ονομασία, "Επιχείρηση Zamora", στην εμφυλιοπολεμική διανομή 500.000 όπλων στους οπαδούς του για να αντιμετωπίσουν τις λαοθάλασσες των διαδηλωτών. Κολεκτίβες του τρόμου.

Γιώργος Προκοπάκης

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

Παναγιώτης Γκλαβίνης: Ο κύριος Ντράγκι παίζει τα ρέστα του


Από το Liberal

Το εντυπωσιακό νέο πακέτο της ΕΚΤ που ανακοινώθηκε χθες περιλαμβάνει, εκτός από την ιστορική μείωση του βασικού επιτοκίου στο 0%, και μια πρωτοφανή επιθετική παροχή ρευστότητας στην ευρωπαϊκή οικονομία προς τρεις κατευθύνσεις:
· προς τη χρηματοδότηση των κρατών (επεκτείνεται),
· προς τη χρηματοδότηση των εταιριών (εισάγεται) και
· προς τη χρηματοδότηση των τραπεζών (ανανεώνεται).
Πρόκειται για μια συνεκτική και ολική δέσμη μέτρων, που έχει ένα ξεκάθαρο οικονομικό στόχο: να τονώσει την ασθενική ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας σε περιβάλλον προϊούσας παγκόσμιας ύφεσης λόγω των επιπτώσεων που επέφεραν στο μεταξύ στην πραγματική οικονομία η πτώση της τιμής του πετρελαίου, αφενός, και η αναπτυξιακή κόπωση των αναδυομένων οικονομιών, κυρίως δε της Κίνας, αφετέρου.
Ο κύριος Ντράγκι ήταν άτυχος. Το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης ήταν γι’ αυτόν ένα διπλό στοίχημα: αφενός οικονομικό, αφετέρου θεσμικό. Σε αντίθεση με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η μονεταριστική επιθετικότητα δεν ήταν ποτέ ένα γνήσιο εργαλείο ανάκαμψης στην Ευρωζώνη. Το έκανε για πρώτη φορά ο κ. Ντράγκι, λαμβάνοντας αφορμή όταν λάνσαρε το πρόγραμμά του από τον χαμηλό πληθωρισμό που συντηρούσε μια ισχνή ανάκαμψη στην Ευρώπη.
Κι όμως. Παρά τις επιφυλάξεις, κυρίως της Γερμανίας, το πρόγραμμά του φάνηκε στην αρχή να αποδίδει καρπούς. Πλην όμως ο κ. Ντράγκι ήταν άτυχος. Αμέσως μόλις σήκωσε το αεροπλάνο της ποσοτικής χαλάρωσης από το ευρωπαϊκό έδαφος, και μαζί του τον πληθωρισμό με τα αναιμικά ποσοστά μεγέθυνσης της ευρωπαϊκής οικονομίας, χτυπήθηκε από δυο ρουκέτες. Η μια έγραφε πάνω «πετρέλαιο» και η άλλη «Κίνα».
 Όταν ξεκίνησε πράγματι να λειτουργεί το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, ούτε το πετρέλαιο, ούτε οι αναδυόμενες οικονομίες φαινόταν ότι θα εξελίσσονταν με τρόπο τέτοιο, ώστε να ακύρωναν την προωθητική δύναμη που ασκούσε στην ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας. Άλλωστε, ο ίδιος ο κ. Ντράγκι δεν πιστεύει ότι από μόνη της η νομισματική πολιτική μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη. Δεν είναι, λοιπόν, πούρος μονεταριστής, αν και η δουλειά του είν’ αυτή, πλην όμως για να δαμάζει τον πληθωρισμό. Όχι, όμως, και να τον προκαλεί.
Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το οικονομικό του στοίχημα. Το πρόγραμμά του καλούνταν πλέον να δοκιμαστεί σε δυσμενές αναπτυξιακό περιβάλλον. Και ή θα το άφηνε στην τύχη του, ή θα αύξαινε την δόση του φαρμάκου. Έκανε το δεύτερο. Έπαιξε κυριολεκτικά τα ρέστα του. Και μας λέει ότι έχει κι άλλα να παίξει και θα παίζει μέχρι να κερδίσει το στοίχημα που έβαλε. Όπως είπε κάποτε ότι θα το έκανε “whatever it takes” κι έπιασε. Τώρα, όμως, το χόντρυνε, καθώς το παιγνίδι χόντρυνε από μόνο του.
Η βασική του παραδοχή είναι ο κίνδυνος να οδηγηθεί η Ευρωζώνη σε ακόμη χαμηλότερα αναπτυξιακά επίπεδα. Αυτόν τον κίνδυνο έρχεται να αντιμετωπίσει με τις χθεσινές του ανακοινώσεις. Το στοίχημά του είναι μεγάλο. Η παρέμβασή του ξεφεύγει από τα όρια του μονεταριστικού και καθίσταται κυρίως οικονομική. Λόγος για τον οποίο αυξάνει το θεσμικό του βάρος στη λειτουργία της Ευρωζώνης, σε πείσμα της παρουσίας του κ. Dombrovskis στο χθεσινό συμβούλιο της ΕΚΤ.
Θα τον αδικούσαμε και πάλι αν δεν επισημαίναμε την έμφαση που έδωσε στο τέλος της παρέμβασής του στην αναγκαιότητα της συνδρομής όλων των κρίσιμων παραγόντων για να βγει η Ευρωζώνη σε μια βιώσιμη ανάκαμψη. Η μονεταριστική πολιτική, είπε, θα πρέπει να συνοδευτεί από την υιοθέτηση των απαραίτητων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, από τη μια μεριά, και την συνέχιση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, από την άλλη.
Κάτι τέτοιο θα ίσχυε με βεβαιότητα αν τα μέτρα ποσοτικής χαλάρωσης που ανακοινώθηκαν δεν ήταν τόσο εκτεταμένα και ικανά να κοιμίσουν τις Κυβερνήσεις που είναι διστακτικές στο να προχωρήσουν επιθετικά τις μεταρρυθμίσεις στις χώρες τους. Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, πως τα δικά μας ομόλογα καθίσταντο επιλέξιμα το καλοκαίρι για ανταλλαγή στο πλαίσιο του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπει στον πειρασμό να σταματήσει τις μεταρρυθμίσεις ενόψει πρόσκαιρων ωφελημάτων που μπορεί να επιφέρει μια τέτοια προοπτική;
Η πραγματική οικονομία, την οποία επιθυμεί να υπηρετήσει, όπως λέει, ο κ. Ντράγκι, και δεν έχουμε καμιά αμφιβολία για τις καλές προθέσεις του, ποτέ δεν ωφελήθηκε μεσο-μακροπρόθεσμα από τεχνητές εκ των άνω παρεμβάσεις, είτε πρόκειται για προστατευτικές πολιτικές, είτε για μονεταριστικές. Αυτές είχαν πάντοτε, αν είχαν, αποτέλεσμα, όταν εφαρμόζονταν στοχευμένα και βραχυπρόθεσμα. Εδώ ο κ. Ντράγκι μάς λέει ότι τα μέτρα του ήρθαν για να μείνουν. Αντέχει, άραγε, τόσο πολύ φούσκωμα ακόμη η ευρωπαϊκή οικονομία;
Ορισμένες αποφάσεις λαμβάνονται βάσει δεδομένων κι όχι βάσει απόψεων. Μπορεί τα δεδομένα που έχει στη διάθεσή του ο κ. Ντράγκι να του επιτρέπουν τα ρίσκα που πήρε χθες να βάλει κι άλλο κάρβουνο στη φωτιά. Είν’ αλήθεια πως το αεροπλάνο της Ευρωζώνης έχει πάρει την κατιούσα και, ως γνωστόν, για να σηκώσει κανείς ένα αεροπλάνο που πέφτει, θα πρέπει πρώτα να το επιταχύνει κι άλλο προς τα κάτω για ν’ αποκτήσει ισχύ, ώστε να το σταθεροποιήσει πριν το ανεβάσει και πάλι.
Αυτό φαίνεται να κάνει τώρα ο κ. Ντράγκι. Με πολύ μεγάλη αποφασιστικότητα, είν’ αλήθεια. Ελπίζουμε και ευχόμαστε να ξέρει τι κάνει. Προσδεθείτε, λοιπόν!

* Ο κ. Γκλαβίνης είναι αν. καθηγητής διεθνούς οικονομικού δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ

1 σχόλιο:

  1. Απέτυχε η «ποσοτική χαλάρωση» και το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων της ΕΚΤ; Επισημάνσεις του καθηγητή Ρούντολφ Χίκελ (παν. Βρέμης)
    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/2016/03/blog-post_3.html

    Η γνώμη ενός φιλελεύθερου, αλλά ορθολογιστή: Ποσοτική χαλάρωση και δημόσιες επενδύσεις
    - Πάουλ Ντε Γκράουε (LSE)
    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/2016/03/blog-post_7.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή