ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Βάσω Κιντή: Για την Παιδεία, για την Εξουσία


από τα ΝΕΑ
Ενώ υποτίθεται ότι συνεχίζεται ο προσχηματικός εθνικός διάλογος για την Παιδεία, η κυβέρνηση προωθεί το νομοσχέδιο για την έρευνα με πλήθος διατάξεων για την εκπαίδευση και έναν κουβά φωτογραφικές ρυθμίσεις. Δεν είναι μόνο αυτές με ονοματεπώνυμο για τις μετεγγραφές φοιτητών, αλλά επιπλέον διάταξη που παραπέμπει στον Γιάννη Μυλόπουλο (άρθρο 25, παρ. 18) για αναδρομική έγκριση δαπανών Κέντρου του οποίου, όπως έγραψαν οι εφημερίδες, προΐστατο, διάταξη που παραπέμπει στον νυν υφυπουργό Θεοδόση Πελεγρίνη (άρθρο 28, παρ. 10) για να νομιμοποιηθούν αναδρομικά αποφάσεις της Συγκλήτου του ΕΚΠΑ όταν, επί πρυτανείας του, ήταν το μοναδικό ίδρυμα που έκανε ανυπακοή και έβαζε σε κίνδυνο όλες τις εκλογές των καθηγητών του. Υπάρχει ακόμη, όπως έχει γραφτεί, διάταξη για τη σύζυγο του Πρωθυπουργού και διάταξη για κυβερνητικό αξιωματούχο που καταθέτει το νομοσχέδιο. Νομοθέτηση προς εξυπηρέτηση ημετέρων.
Εκτός όμως από αυτά, το νομοσχέδιο κάνει τα εξής δύο βασικά πράγματα:
1. Περιορίζει έτι περαιτέρω τις αρμοδιότητες των Συμβουλίων των ΑΕΙ (αφού δεν τους αφήνει η τρόικα να τα καταργήσουν) καθιστώντας τα όργανα-ζόμπι. Αλλά το πιο διασκεδαστικό και εξοργιστικό ταυτόχρονα είναι ο κυνισμός με τον οποίο στην αιτιολογική έκθεση δικαιολογούν τις διατάξεις που προτείνουν. Ενώ έως τώρα μας είχαν ζαλίσει ότι οι αρμοδιότητες των οργάνων (Συμβούλιο, Πρύτανης, Σύγκλητος) δήθεν συγχέονται και γι' αυτό τα Συμβούλια πρέπει να καταργηθούν, τώρα ισχυρίζονται, εντελώς αντίθετα και χωρίς ίχνος ντροπής, ότι οι αρμοδιότητές τους είναι απολύτως διακριτές, δεν συγκρούονται, δεν υπάρχουν αλληλοεπικαλύψεις. Κι αυτό για να αναθέσουν στη Σύγκλητο - ένα κατώτερο όργανο - αρμοδιότητες των Συμβουλίων όταν αυτά δεν θα αποφασίζουν εντός 30 ημερών. Τα καταργούν έτσι στην πράξη αφού μπορεί να διαλύουν οι φοιτητές τις συνεδριάσεις των Συμβουλίων (ίσως με ειδική παρότρυνση) ώστε πάντα να αποφασίζει η Σύγκλητος χωρίς άλλη εποπτεία.

2. Λένε ωμά, πάλι στην αιτιολογική έκθεση, ότι τα ΝΠΙΔ που προβλέπονται από τον Νόμο 4009 για να διαχειρίζονται διαφανώς και αξιόπιστα την περιουσία των ιδρυμάτων, δεν πρόκειται να ιδρυθούν. Αντ' αυτού, τα αποθεματικά των πανεπιστημίων προβλέπεται να χρησιμοποιούνται, χωρίς εποπτεία, για να πληρώνουν οι πρυτάνεις ευχερέστερα επιδόματα (όταν ξέρουμε ότι έκθεση του Λέανδρου Ρακιντζή για το ΕΚΠΑ ζητάει έλεγχο για πειθαρχικές και ποινικές ευθύνες για τέτοια θέματα) και να καλύπτουν δικές τους ανικανότητες, πληρώνοντας π.χ. για την καθαριότητα όταν πάλι το ΕΚΠΑ, ενώ είχε χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν είχε καθαριότητα διότι, όπως έχει βεβαιώσει η Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων, οι διαγωνισμοί που οργάνωνε είχαν προβλήματα νομιμότητας. Αν ενδιέφερε η ευελιξία για την καλύτερη αξιοποίηση των χρημάτων, θα έφτιαχναν τα ΝΠΙΔ του 4009.
Η βασική ιδέα του νομοσχεδίου είναι παράδοση της εκπαίδευσης στη συντεχνία. Κανένα σχέδιο, καμία πολιτική. Μόνο μέλημα τα προνόμια της εξουσίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου