ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Ευθύμης Δημόπουλος: Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο χρόνος


Από την αρχή της κρίσης το ελληνικό πολιτικό σύστημα επιδίωξε να διαστείλει το χρόνο εφαρμογής των μέτρων του μνημονίου. Να καθυστερήσει τις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις, επιδιώκοντας απανωτές παρατάσεις.

Καμιά όμως κυβέρνηση δεν εκμεταλλεύτηκε το χρόνο με τρόπο τόσο οδυνηρό για τη χώρα και τόσο παραπλανητικό για την κοινή γνώμη όσο η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Από την υπερήφανη διαπραγμάτευση του 2015 ως το κλείσιμο της αξιολόγησης «στις αρχές του 2016» και από τον εξορθολογισμό του ασφαλιστικού ως την Ειδομένη η κυβέρνηση αφήνει τη χώρα να σαπίσει μέσα σε ένα περιβάλλον στασιμότητας και προκλητικής αδράνειας. 

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το χειρότερο όλων είναι ότι με πολιτικαντισμούς και απίστευτες ίντριγκες (όπως η συζήτηση στη Βουλή για τη διαφθορά και το πρόσφατο με το ΔΝΤ) βαφτίζει τη στασιμοχρεωκοπία (ο όρος του Ε. Βενιζέλου είναι ο πλέον εύστοχος) αντίσταση για τη χώρα και το λαό της. Εθνοκαπηλεία και άγιος ο Θεός. Αφήνει να πλανάται στην ατμόσφαιρα ότι κάτι θα γίνει στο τέλος, κάτι καλύτερο. «Κάτι θα γίνει, θα δεις» που λέει και μια συλλογή διηγημάτων του Οικονόμου όπου περιγράφονται οι δραματικές ψευδαισθήσεις απελπισμένων ανθρώπων. Εμπόριο ελπίδας. «Μη βιάζεστε, θα δείτε τα αποτελέσματα» μας έλεγαν το 2015, τα ίδια μας λένε και σήμερα. Έφτασαν πέρσι τη χώρα στο αμήν, εκεί την οδηγούν και σήμερα. Κάνουν πολιτική της εβδομάδας μόνο για να κρατάνε ζωντανή την προπαγάνδα τους, τη συνοχή της κοινοβουλευτικής τους ομάδας, τα προσωπεία της αριστεροφροσύνης στο κόμμα και κυρίως τις θέσεις των υπουργείων όπου στήνουν τη νέα διαπλοκή. Στα παλιά τους τα παπούτσια οι άνεργοι, στα παλιά τους τα παπούτσια και η επανεκκίνηση της οικονομίας. 

Ο χρόνος μπορεί να είναι χρήμα για όλο τον κόσμο, αλλά για αυτούς είναι μόνο προπαγάνδα και παρόλες της δεκάρας. Άλλωστε, για όσους τους ξέρουμε λίγο παραπάνω, έτσι τον γέμιζαν πάντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου