ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Δημήτρης Παρίσης: Κατ' ασύγνωστη αμέλεια



Γράμμα σε ένα φίλο

Αλ., ιδεολογικώς, ιδίως δε από πολιτική τοποθέτηση, βρίσκομαι στην αντίπερα. Στην αντίπερα όχθη. Όμως Αλ. μου, πονάω για τις γκάφες σου, πονάω. Πονάω και θλίβομαι. Ιδιαίτερα όταν προέρχονται από έλλειψη παιδείας, πολιτική απειρία και. Και τον αστείο βοναπαρτισμό σου. Ακόμη περισσότερο μελαγχολώ, όταν αυτές προέρχονται από θλιβερές απόπειρες μιμήσεως πολιτικών του παρελθόντος. Που, αντίθετα με σένα, και παιδεία διέθεταν κι εν γένει χαρισματικοί ήταν.

Για πολλοστή φορά σου επισημαίνω, Αλ. Πρόσεχε, κάτσε σκέψου. Αν εσύ αδυνατείς, βάλε κάποιον απ' τους μετακλητούς να σκεφτεί. Σκέψου τις επιλογές των προσώπων. Τους εντολοδόχους σου. Την πατάς συνεχώς, Αλ. Κατ' ασύγνωστη αμέλεια, Αλ. Κατ' ασύγνωστη. Γιατί βρε παιδί μου; Γιατί ; Υπάρχει ζήτημα παιδικής ηλικίας ; Εκ πρώτης όψεως φαίνεται να υπάρχει. Μπορεί όμως και να κάνω λάθος. Μπορεί. Οι ειδικοί τα ξέρουν. Οι ειδικοί. Υπάρχουν πολλοί. Στο τέλος θα μ' αναγκάσεις να κατεβάσω λίστα των κατά περίσταση εντολοδόχων. Των κατά περίσταση και περιστασιακών. Θα παρελάσουν οι μισοί απ' τους "ανθρώπους" σου. Για εμπίστους ομιλώ.

Υπουργοί, μέντορες, αυλικοί, αυλάρχες, συνεργαζόμενοι υποτελείς, πανεπιστημιακοί με καλές επιδόσεις στη μαγειρική, παλατιανοί με και χωρίς σακίδιο, βοηθοί, με ξυρισμένη την κεφαλή και όχι, κόλακες και τσιράκια. Όλοι μια τρύπα στο νερό, Αλ. Μια τρύπα. Κλαίω και πονώ. Μια τρύπα. Με νερό, χωρίς, δε θυμάμαι. Πού βάζεις την Καφ., Αλ. μου ; Είναι η Καφ. για γυαλί ; Για το γυαλί ; Αφού δεν το μπορεί. Προσπαθεί, δεν μπορεί. Δεν δύναται, Αλ. μου, δεν δύναται. Σε ποια γλώσσα να στο πω ; (δεν καταλαβαίνεις κιόλας). Πάει, κονταροχτυπιέται η Καφ. εντός κι εκτός Βουλής. Με έμπειρους και άπειρους. Με δημοσιογράφους και όχι. Την κάνουν όλοι τ' αλατιού. Όλοι κι όλες.


Πρόσεχε Αλ. πρόσεχε. Το καλό σου θέλω. Κι εγώ κι οι άλλοι. Πρόσεχε. Υπάρχουν και τα δύσκολα. Και τα βάσανα. Βάσανα κι επινίκια χαμόγελα είναι δίπλα- δίπλα. Έτσι γίνεται στην Ιστορία. Ιδίως στην ελληνική. Υπάρχει επίσης στην ελληνική και στη παγκόσμια Ιστορία το "όπου φύγει, φύγει". Μη φτάσουμε και στο σημείο αυτό, Αλ.. Είπαμε. Να φύγουμε. Όχι όμως κι όπου φύγει, φύγει. Δε φτουράνε οι πέριξ σου. Προσπάθησε να καταλάβεις. Δέ 'ναι δύσκολο. Αδυνατούν Αλ. Πρόσεξε, το καλό, το καλό σου θέλω, Αλ. Δύσκολες θα 'ναι οι υπόλοιπες μέρες. Πολύ δύσκολες, το καλό, για το καλό, αντίπαλος εγώ, λίγες οι μέρες, το καλό σου, λίγες, αλλά, λίγες οι μέρες σου, το καλό, αλλά. Αλλά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου