ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

Σεβαστή Λιοναράκη Χριστίδου: Τα δημοτικά θα σχολάνε πάλι στη 1:15.



Το όνειρο κάθε εκπαιδευτικού που μίσησε το σχόλασμα στις 2, γίνεται πραγματικότητα. Και μάλιστα χωρίς απεργίες και απώλεια του ημερομισθίου. Αυτό είναι άμεση δημοκρατία. Όλη η κυβέρνηση συνωμοτεί και νομοθετεί για το συμφέρον σου χωρίς να κουνήσεις το δαχτυλάκι σου.

Τα δημοτικά θα σχολάνε πάλι στη 1:15. Ξεχάστε τα επιπλέον, τις πληροφορικές, τα θεατρικά παιχνίδια, τα εικαστικά, τις μουσικές, τις ξένες γλώσσες. Όλα πάλι ο δάσκαλος, τα απαραίτητα δηλαδή, γραφή ανάγνωση και λίγη αριθμητική. Θέλατε πολυτέλειες; ορίστε τώρα ξανά το παλιό καλό σχολείο, η αριστερά δε γουστάρει τις πολυτέλειες το έχουμε πει. 


Τώρα ότι θυμίζει και λίγο Θατσερισμό όλο αυτό που δαφωνούσε με την υποχρεωτική προσχολική αγωγή και έλεγε "να επιστρέψουν επιτέλους οι γυναίκες στα σπίτια τους να μεγαλώνουν τα παιδιά τους" ας κάνουμε ότι δεν το καταλαβαίνουμε. 

Οι δικές μας κυβερνήσεις τους επέστρεψαν τους γονείς στα σπίτια τους έτσι και αλλιώς. Τόσοι άνεργοι γονείς, σου λένε, ας κάτσουνε σπίτι τους να ασχοληθούν λίγο με τα παιδιά τους. Όλα από το κράτος τα περιμένουν! Αγγλικά εξάλλου μπορεί να μάθει το παιδί από την τηλεόραση, τάβλι από τον παππού του, θέατρο από τους καυγάδες των γονιών του, να χειρίζεται υπολογιστή κουτσά στραβά όλα τα παιδιά ξέρουν ε! και τα εικαστικά τι να τα κάνει, εδώ δεν άρχισε να λειτουργεί το μουσείο μοντέρνας τέχνης ακόμα, τα εικαστικά στο σχολείο μας μάραναν!

4 σχόλια:

  1. Αν είχαμε σοβαρό αριστερό συνδικαλισμό, βαρβάτο σοσιαλδημοκρατικό, τύπου Σουηδίας, οι πρώτοι που θα διαμαρτύρονταν για την κατάργηση των Ολοήμερων, θα ήταν οι ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών μαζί βέβαια με την κοινωνική τους βάση (και όχι ο Μητσοτάκης!). Και θα πρότειναν τα κενά να καλυφθούν με παραπάνω εργασία, ενώ τα ολοήμερα προγράμματα με προσλήψεις αυστηρά ΑΣΕΠ. Και τα οικονομικά και για τα δύο να καλυφθούν με ανακατανομή των κονδυλίων του μισθολογίου του Δημοσίου και με προσανατολισμό εκεί συγκεκριμένων φόρων. Αλλά, και θα διεκδικούσαν αξιολόγηση, για να είναι ηθικά βιώσιμο το κονδύλι. Είπαμε όμως, αν είχαμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Βασίλη καλησπέρα. Στην Ελλάδα υπάρχει βαρβάτος αριστερός συνδικαλισμός, πρωταθλητής της λούφας και της παραλλαγής, συνυπεύθυνος της κατάντιας των σχολείων μας. Στη Σουηδία δεν ξέρω τι παίζει, υποθέτω κάτι άλλο. Τα υπόλοιπα που λες συμφωνώ. Αλλά να λέμε και κάτι άλλο. Αυτή Αριστερά έχει πρόβλημα με την παιδεία γενικώς. Ιδεολογικά πρώτα.

      Διαγραφή
  2. Λεωνίδα, συμφωνώ απόλυτα.
    Το κείμενο του Κοντογιάννη περιγράφει όλη την παθογένεια. Δεν μπορώ, όμως, και καθόλου συμψηφιστικά δεν το κάνω, να μη σημειώσω και υπογραμμίσω όλες τις παραχωρήσεις που έκανε σε αυτή τη χυδαιότητα ο "εκσυγχρονισμός-ευρωπαϊσμός". Για αυτό και μια πραγματική αριστερή,φιλελεύθερη-αριστερή κυβέρνηση, το πρώτο που θα διεκδικούσε και θα επανέφερε, θα ήταν η ολική επαναφορά του ΑΣΕΠ χωρίς εκπτώσεις, εξαιρέσεις, περικοπές. Είναι όμως, απαράδεκτο, και πια όχι λυπηρό, ότι η αριστερά που υποτίθεται όμνυε στο 114, το 15% κλπ, να πρωταγωνιστεί στην ισοπέδωση και αντί να δει πώς θα αντιμετωπίσει την κατάντια, να διακινεί το δίλημμα, αν είναι δυνατόν, "δημοκρατικός πολίτης ή καλός μαθητής"!!! Αλλά βέβαια, έτσι οι ινστρούχτορες θα φαίνονται Τιτάνες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε μου αυτά είναι αυτονόητα. Η λογική της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης όπως παραμορφώθηκε και φαλκιδεύτηκε από την εγχώρια εναλλακτική δήθεν αριστερά είναι η αιτία. Αυτό το ιδεολόγημα βρήκε και κόλλησε στη λούφα και στην παραλλαγή που ενδημούν στο χώρο της εκπαίδευσης και το αποτέλεσμα είναι η πλήρης διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης.

      Διαγραφή