ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Κώστας Στούπας: Που πας καήμενε Καραμήτρο ή ο νέος αναπτυξιακός νόμος


Από το capital. gr
Ένα από τα μεγαλύτερα παραμύθια της μεταπολίτευσης ήταν η επιδίωξη της οικονομικής ανάπτυξης μέσω των περίφημων αναπτυξιακών νόμων.
Από τον 1262/82 μέχρι τον 3908/11 έχουν αθροιστεί πέντε αναπτυξιακοί νόμοι οι οποίοι εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, το μόνο που κατάφεραν να επιτύχουν ήταν η διάλυση του μεταπολεμικού παραγωγικού ιστού της χώρας.
Κατ’ αυτήν την έννοια έχουν και οι αναπτυξιακοί νόμοι τη συνεισφορά τους στη χρεοκοπία της χώρας.
Οι  αναπτυξιακοί νόμοι δεν πέτυχαν να αποτρέψουν τα εκατοντάδες λουκέτα τη δεκαετία του ’80 στην κραταιά τότε ελληνική κλωστοϋφαντουργία, δεν απέτρεψαν τα επίσης εκατοντάδες λουκέτα τη δεκαετία του ΄90 σε εταιρείες όπως  η Pirelli, η Goodyear, η NAMKO κλπ. Δεν  απέτρεψαν τα τελευταία χρόνια  το κλείσιμο των χαλυβουργείων και φέτος εταιρειών όπως η ΙΜΑΣ, ή η Σόφτεξ, της τελευταίας χαρτοβιομηχανίας που είχε απομείνει στη χώρα.
Όλοι οι αναπτυξιακοί νόμοι  απέτυχαν να αποτρέψουν τη διάλυση του μεταπολεμικού παραγωγικού ιστού της χώρας, αλλά απέτυχαν επίσης και να αναπληρώσουν την εξαφάνιση των παραδοσιακών παραγωγικών μονάδων με σύγχρονες.
Υπάρχει κάποιος τομέας που πέτυχαν οι αναπτυξιακοί νόμοι;
Βεβαίως! Πέτυχαν να καταστήσουν μερικές εκατοντάδες δημόσιους λειτουργούς διαχειριστές των κονδυλίων πλουσιότερους όπως επίσης αντάμειψαν με το αζημίωτο και μερικές χιλιάδες επιχειρηματίες που είχαν την κατάλληλη πρόσβαση στην κρατική γραφειοκρατία.
Προσοχή! Δεν ήταν διεφθαρμένοι όλοι όσοι ενεπλάκησαν ένθεν κακείθεν με τη διανομή ενισχύσεων, αλλά όπου διαχειρίζονται χρήματα άλλων και ιδίως των φορολογουμένων η διαφθορά ενδημεί όπως τα κουνούπια στους βάλτους.
Αναφέραμε τη γενική εικόνα των αποτελεσμάτων των αναπτυξιακών νόμων από το 1982 μέχρι σήμερα που είναι η εικόνα διάλυσης του παραγωγικού ιστού της χώρας.
Οι δυο τελευταίοι αναπτυξιακοί νόμοι του 2011 και του 2004 συνέβαλαν, σύμφωνα με τα στοιχεία, στη δημιουργία 6.167 και 39.669 θέσεων εργασίας κάθε μια από τις οποίες οι φορολογούμενοι χρηματοδότησαν με 322  και 230 χιλ. ευρώ αντίστοιχα.
Σύμφωνα με μελέτες του καθηγητή Γ. Πετράκου και της Grand Thorton η μέση διάρκεια ζωής των νέων αυτών θέσεων εργασίας δεν ξεπέρασε τα τρία χρόνια.
Πρόκειται για ιδιαίτερα ακριβές θέσεις εργασίας ώστε να μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει την προσφορά των αναπτυξιακών νόμων έστω και κατ’ ελάχιστον θετική.
Η συνεισφορά των αναπτυξιακών νόμων λοιπόν στην ανάπτυξη είναι ένας μύθος. Οι αναπτυξιακοί νόμοι μέχρι σήμερα στο μόνο που έχουν συνεισφέρει είναι η αύξηση της διαφθοράς και η ενδυνάμωση των πελατειακών σχέσεων της εκάστοτε κυβέρνησης με τους ημέτερους της επιχειρηματικής κοινότητας.
Την ίδια συμβολή στην ανάπτυξη αναμένεται να έχει και ο αναπτυξιακός του κ. Σταθάκη, ο οποίος διαφοροποιείται σε κάποια σημεία γιατί δίνει έμφαση σε κάποιες άτολμες φοροαπαλλαγές και εξασφάλιση σταθερότητας του φορολογικού καθεστώτος για νέες επενδύσεις, αλλά επί της ουσίας παραμένει μια από τα ίδια.
Είναι αστείο όμως να περιμένουμε πως η εξασφάλιση σταθερής υψηλής φορολογίας όπως είναι το 29%, όταν ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι περί το 20%, θα αποτελέσει κίνητρο για την προσέλκυση επενδύσεων.
Μεταξύ 2007 και 2015 ο μέσος όρος φορολόγησης των επιχειρήσεων στην Ευρώπη έχει πέσει από το 22,99% στο 20,24% ενώ στην Ελλάδα ανεβαίνει  από το 26% στο 29%.
Αναφέρουμε μόνο το φόρο επί των κερδών γιατί αν υπολογίσουμε και τις λοιπές φορολογικές και ασφαλιστικές επιβαρύνσεις, η Ελλάδα παραμένει μια χώρα για την οποία το ερώτημα είναι γιατί κάποιες ελάχιστες επιχειρήσεις συνεχίζουν να παραμένουν σ’ αυτήν.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια γεωγραφική ζώνη όπου υπάρχουν χώρες της ΕΕ όπως η  Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Κύπρος κλπ όπου η φορολογία των επιχειρήσεων είναι περί το 10-15%.
Και εκτός ΕΕ η ευρύτερη γειτονιά όμως δεν είναι ανταγωνίσιμη.
Σύμφωνα με τα στοιχεία μιας σχετικής έρευνας της Deloitte κίνητρα για νέες σημαντικές  επενδύσεις προσφέρει π.χ. το Ισραήλ που στις κατηγορίες των επενδύσεων που θέλει να προσελκύσει παρέχει μειωμένο φορολογικό συντελεστή 9% από 25%. Αν πρόκειται για μεγάλες επενδύσεις που θα απασχολήσουν πάνω από 250 εργαζόμενους ο συντελεστής μειώνεται στο 5%.
Στην Τουρκία τα κέρδη και τα μερίσματα  των εταιρειών λογισμικού και έρευνας απαλλάσσονται παντελώς από τη φορολογία μέχρι το 2023.
Στη Ρωσία οι εταιρείες τεχνολογίας και καινοτομίας απαλλάσσονται της φορολογίας έναντι 20% των υπολοίπων, έχουν εξαίρεση από ΦΠΑ και καταβάλουν μειωμένο συντελεστή εργοδοτικών εισφορών.
Κατ’ αυτήν την έννοια το μόνο σχόλιο που μπορεί να γίνει για τον νέο υπό διαβούλευση αναπτυξιακό του κ. Σταθάκη είναι το πού πας καημένε Καραμήτρο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου