ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

Ευθύμης Δημόπουλος: Η συνέλευση



Αυτό τον καιρό διεξάγονται εκλογοαπολογιστικές γενικές συνελεύσεις εκπαιδευτικών σε κάθε εκπαιδευτική περιφέρεια. Παρατηρώντας στο μικροσκόπιο το εθιμικό και νομικό καθεστώς των δημοσιοϋπαλληλικών συνελεύσεων μπορούμε να συμπεράνουμε αρκετά για τις νοοτροπίες, τα συμφέροντα και τις προτεραιότητες του χώρου. 


Η Γ. Σ. έχει τα εξής βασικά χαρακτηριστικά


1. Διεξάγεται πάντα πρωί, την ώρα που θα έπρεπε το σχολείο να δουλεύει. Γιατί συμβαίνει αυτό; Για να έχουν ισχυρό κίνητρο οι εκπαιδευτικοί να παραστούν στη συνέλευση. Αν διεξαγόταν το απόγευμα δε θα πατούσε ψυχή. Ποιος θα σπαταλούσε τον προσωπικό του χρόνο, για να τρέχει σε προκάτ και αδιάφορες συνελεύσεις. Ενώ από το ωράριο και το χώρο της εργασίας τους οι περισσότεροι θέλουν να δραπετεύσουν. Μέρες πριν τη διεξαγωγή της συνέλευσης πολλοί την αναμένουν ως μέρα αργίας, ως «μάννα εξ ουρανού». Οι γονείς που εργάζονται και έχουν μικρά παιδιά, ας κόψουν το λαιμό τους τη συγκεκριμένη μέρα να βρουν λύση.


2. Οι εκπαιδευτικοί, αν και δεν εργάζονται τη συγκεκριμένη μέρα, θα πληρωθούν. Κανείς δε χάνει το μεροκάματο παρόλο που το σχολείο παραμένει κλειστό και δεν παρέχει υπηρεσίες προς τους φορολογούμενους πολίτες.


3. Ωστόσο παρά τις διευκολύνσεις ο αριθμός των συμμετεχόντων στη Γ.Σ. (γενική συνέλευση) είναι δραματικά μικρός. Για απαρτία ούτε συζήτηση. Άλλωστε με βάση τα ισχύοντα την 3η φορά που συγκαλείται μια συνέλευση μπορεί να διεξαχθεί χωρίς απαρτία. Η ατμόσφαιρα των συνελεύσεων διανοητική, συναισθηματική, κοινωνική είναι αποπνικτική. Μιλούν σχεδόν αποκλειστικά οι συνδικαλιστές των παρατάξεων και οι εκπρόσωποι του προεδρείου με αφόρητες στερεοτυπίες. Ο διάλογος που διεξάγεται δε διαφέρει ως προς την υστερία και την ποιότητα από τα χειρότερα τηλεπαράθυρα. Οι όροι της συζήτησης είναι αποκλειστικά συντεχνιακοί ή σχετίζονται με κυβερνητικά μέτρα και ποτέ μα ποτέ εκπαιδευτικοί. Το θέμα εκπαίδευση απουσιάζει, το αντικείμενο «κλάδος» καλύπτει τα πάντα. 


4. Προς το τέλος της συνέλευσης, το μεσημέρι, ο αριθμός των εκπαιδευτικών πολλαπλασιάζεται ξαφνικά. Αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους. Καταρχήν, πολλοί πιστεύουν ότι πρέπει να υπογράψουν σε μια λίστα που υπάρχει για να δείξουν ότι παρέστησαν στη συνέλευση, γιατί με βάση τους τύπους, αν δε συμμετέχουν θα έπρεπε να βρίσκονται σχολείο και να εργάζονται. Περιττεύει να πούμε ότι κανείς και ποτέ δεν το έχει ελέγξει αυτό. Επίσης οι περισσότεροι γύρω στο μεσημέρι έχουν τελειώσει τις «δουλειές» τους αγορές, μαγείρεμα, κομμωτήρια, σφραγίσματα δοντιών, ψώνια ή καφέ και περνούν να δουν κάνα γνωστό. Τέλος η προσέλευση αυξάνεται ως αποτέλεσμα της κινητοποίησης του μηχανισμού των παρατάξεων για να εξασφαλίσουν ψήφους. Ακόμη όμως και έτσι οι όποιες αποφάσεις λαμβάνονται είναι προϊόν μειοψηφίας. 


5. Μπορεί κάποιος τη συγκεκριμένη ημέρα να μείνει σχολείο και να εργαστεί ; Τυπικά ναι. Όμως τα εμπόδια που θα αντιμετωπίσει είναι πάρα πολλά. Πρώτα θα δεχθεί τις επικρίσεις των συναδέλφων του, στη συνέχεια τις παρακλήσεις του Διευθυντή «να μη διαφοροποιηθεί, γιατί η στάση αυτή διχάζει το σύλλογο διδασκόντων και εκθέτει τους συναδέλφους που συμμετέχουν» και τέλος αν ξεπεράσει αυτά τα εμπόδια θα πρέπει να διαχειριστεί μόνος του μια ολόκληρη ημέρα με τα παιδιά που θα γκρινιάζουν. Πρέπει να κάνει 7ωρο ή 6ωρο μάθημα και παράλληλα πρέπει να εφημερεύει σε όλα τα διαλείμματα, επιβλέποντας τους μαθητές. Αν είναι σε δημοτικό και κάποιο ατύχημα συμβεί (φαινόμενο καθόλου σπάνιο) δε θα μπορέσει εύκολα να το διαχειριστεί μόνος του. Να είναι δύο αυτοί που δε θα πάνε στη συνέλευση και θα εργαστούν είναι κάτι εντελώς απίθανο.


Όλος ο συνδικαλιστικός αρνητισμός δεκαετιών στήθηκε πάνω σε αυτές τις συνελεύσεις. Σε αυτές τις συνελεύσεις πάρθηκαν οι αποφάσεις εναντίον του ΑΣΕΠ, σε αυτές τις συνελεύσεις αποφασίστηκε η συνολική καταδίκη των νέων βιβλίων, σε αυτές τις συνελεύσεις αποφασίστηκαν οι απεργίες για την αύξηση στο μισθό, τη μείωση των ωρών εργασίας, τους μαζικούς διορισμούς, σε αυτές τις συνελεύσεις βγήκαν τα ψηφίσματα κατά της αξιολόγησης και κατά του σχολείου που «παραδίδεται βορά στις ορέξεις των επιχειρήσεων και των μονοπωλίων». Σε αυτές τις συνελεύσεις δεν κατατέθηκε ποτέ καμία πρόταση για τη βελτίωση της ελληνικής εκπαίδευσης. 


Λυπάμαι που δε βρέθηκε όλα αυτά τα χρόνια ένας έλληνας κινηματογραφιστής να καταγράψει μια ημέρα δημοσιοϋπαλληλικής γενικής συνέλευσης. Θα είχαμε ένα ντοκουμέντο της χρεοκοπίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου