ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Άννα Ελευθεριάδου - Γκίκα: Σύντροφοι, και τώρα στο δια ταύτα…


Μου λένε φίλοι να σχολιάσω τις κλοτσιές που έφαγε ο υφυπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης στην Ιεράπετρα χθες. Με λύπη διαπιστώνω πως τα τόσο υψηλά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στο Λασίθι δεν έκαναν παρά πιο μεγάλη την έπαρση των υπουργών. Κι έχει περίσσιο θάρρος και θράσος ο κύριος Πολάκης, καθώς έχει τάξει στους ανθρώπους εκεί (και αλλού!) λαγούς με πετραχήλια να μιλάει, ενώ στην πράξη μόνο γκρεμίζει…
Θα έπρεπε να είναι πιο ταπεινός αντί για τσαμπουκάς και υπερφίαλος, όταν πάνω από 220 κρεβάτια σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας είναι κλειστά και η χρηματοδότηση ώς και σήμερα (14 Ιούνη, μέσον της χρονιάς δηλαδή), δεν είναι παρά στο 1/5 της αρχικά προϋπολογισμένης να δοθεί στην Υγεία. Ποιον κοροϊδεύει ο κύριος Πολάκης όταν λέει ότι θα καλύψει την τρύπα με λεφτά από τον ΕΟΠΥΥ! Τον ΕΟΠΥΥ, που είναι ηλίου φαεινότερο ότι έχει αρνητικό ισοζύγιο και δεν υπάρχει περίπτωση να δώσει λεφτά, αφού δεν έχει! Με όλα μα όλα τα νοσοκομεία της χώρας να δουλεύουν με επικίνδυνα λίγο προσωπικό, ο κύριος αυτός λέει ότι θα κάνει «Κοινωνική πολιτική υγείας», ανέξοδη, αφού δεν έχει φράγκο, αλλά και φαιδρή, αφού σε λίγο με τον τεράστιο φόρτο εργασίας, μόνο αν είσαι κυριολεκτικά του θανατά, θα προλαβαίνει να ασχοληθεί μαζί σου γιατρός! Δεν θέλει η κυβέρνηση κι οι τιμητές της να δουν την αλήθεια. Ότι «Υγεία» όπως την θυμόμαστε θα αργήσουμε να ξαναδούμε. Όμως, όσο ακόμα υπάρχει χρόνος, είναι ανάγκη να γίνουν και μάλιστα αν είναι δυνατόν «χθες», τολμηρές και ουσιώδεις διαρθρωτικές αλλαγές του τρόπου λειτουργίας του ΕΣΥ. Δεν γίνεται να κλείνουμε τα μάτια στο ότι τα Νοσοκομεία και τα Κέντρα Υγείας οφείλουν να επαναπροσδιορίσουν τον τρόπο λειτουργίας τους, ώστε να είναι χρήσιμα στον μέγιστο βαθμό, κι όχι απλά να αποτελούν μια «πόρτα ανοιχτή», που από πίσω δεν έχει παρά κενό.
Θυμάμαι πριν χρόνια, η «παρέα Πολάκη» εδώ στο Ρέθυμνο να θέλει να δείρει τον Ανδρέα Λοβέρδο, τότε Υπουργείο Υγείας. Τους θυμάμαι να γιουχάρουν ακόμα κι όποιον τόλμησε να παραβρεθεί στο Ωδείο Ρεθύμνου, στην ίδια εκδήλωση με τον Λοβέρδο. Έτσι είναι. Ό,τι σπέρνει κανείς, θερίζει. Και πολιτικά και πολιτισμικά και κοινωνικά.
Φυσικά και τότε και τώρα καταδικάζω απερίφραστα τον τσαμπουκά και τους προπηλακισμούς σαν μέσο και πρακτικής πίεσης και διαμαρτυρίας. Οι δημοκρατίες έχουν πάντα τρόπους εκτόνωσης και διεξόδους, ας είναι και «έξοδοι κινδύνου».
από το GOODnet.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου