ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

πίσω στα 60s

πίσω στα 60s

Παρατηρητήριο

"Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα». Αυτος ειναι ο τιτλος του συνεδριου. Τεχνηέντως και παραπειστικώς η συζήτηση μεταφέρθηκε σε συγκρίσεις μεταξύ των ολοκληρωτισμών του 20 αιώνα γιατί έτσι βόλευε τους αμετανόητους οπαδούς τους, ειδικά τους φιλοσοβιετικούς που είναι και ιδεολογικά κυρίαρχοι στη χώρα αυτή. Εχουμε μέλλον ακόμα μέχρι να βγάλουμε τη γλίτσα αυτή από πάνω μας. Είναι ένα ακόμα δείγμα της αβελτηρίας μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Δημήτρης Παρίσης: Εκλαμβάνοντας τον ίσκιο τους στον τοίχο ως ανάστημα.




Φαντάζομαι τον Στέλιο Ράμφο, τη Σώτη Τριανταφύλλου και τον Πέτρο Τατσόπουλο νά 'χουν σκάσει στα γέλια με τις φρέσκιες μικρότητες. Ή τουλάχιστο να υπομειδιούν. Είναι που τον καιρό αυτό γράφονται πολλά κι εμετικά στο f/b. Από πρόσωπα που με συχνή εναλλαγή προσωπείων και χρωμάτων κ.ά. ταχυδακτυλουργίες κατόρθωσαν να πείσουν πως δεν είναι το μακρύ χέρι της κυβερνώσης νεοσταλινικής πτέρυγας (με ολίγην από Τσάβες, ποσοστά εθνικής "υπερηφάνειας" κλπ, τά 'χω ξαναπεί για το συριζανελ, μη σας ξανακουράσω).

Το κύριο ζήτημα δεν είναι ποιους και πόσους μπορούν να επηρεάσουν τα πρόσωπα αυτά, κρύβοντας εντέχνως την κομματική  ταυτότητα και θολώνοντας τα νερά ως προς τις πραγματικές τους στοχεύσεις. Το πρόβλημα είναι πως η αποθηκευμένη χολή αυτών των καλοκάγαθων, "ουδέτερων", επικριτών στρέφεται κατά προσώπων πού 'χουν προσφορά και ιστορία στον τόπο ( ανασύρω, για παράδειγμα, τα ονόματα του Στέλιου Ράμφου, της Σώτης Τριανταφύλλου και του Πέτρου Τατσόπουλου). Που έχουν έργο και προσφορά όχι φυσικά στους προφυλαγμένους χώρους του f/b, όπως οι "επικριτές". Αλλά στην πραγματική, καθημερινή ζωή και στην πολιτική πιάτσα. Ενοχλεί ότι οι λοιδορούμενοι δεν πάσχισαν με νύχια και με δόντια ν' αναλάβουν  επιτελείς, αμειβόμενοι μετακλητοί ή όχι, ευθέως εντεταλμένοι κόμματος κλπ.

Ιδιαιτέρως παρενοχλεί ότι οι εν λόγω συγγραφείς συνήθιζαν, μέσα στη γενικευμένη παραζάλη και ιδεολογική ομίχλη της "πρώτη φορά αριστεροακροδεξιά", να αρθρώνουν κάποιας μορφής ορθό λόγο. Εκνευρίζει ότι δεν έσπευσαν στα προσκλητήρια του Μεγάλου Αυλάρχη και των λοιπών μπανιαδογενών. Τέλος, ίσως να ενοχλεί το ότι οι ίδιοι συγγραφείς (που κατακεραυνώνονται στο όνομα του Γκράμσι, τι πρωτοτυπία, θεοί ), όντας αλλεργικοί στις κατινιές, τις αγνόησαν. Δεν είναι πρωτότυπα όλ' αυτά. Από την Κομιντέρν και μετά, ξέρετε πόσες φορές επαναλήφθηκαν;  Πάντα έτσι γινόταν. Πάντα έτσι θα γίνεται. Ξαναπαιγμένοι ρόλοι. Με άλλα πρόσωπα. Εκλαμβάνοντας τον ίσκιο τους στον τοίχο ως ανάστημα.

Εν Ελλάδι σύντροφοι, συνεργοί κλπ.
Εν Ελλάδι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου