ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

γιατί έτσι γουστάρουν

γιατί έτσι γουστάρουν

Παρατηρητήριο

Εκπαιδεύοντας του πολίτες

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αρνήθηκε να κοινωνήσει την αλήθεια και να εκπαιδεύσει τους πολίτες του στις νέες συνθήκες, δηλαδή στην «τεχνολογία των μνημονίων». Τώρα, μετά από επτά χρόνια ύφεσης αυτό φαντάζει ακόμα πιο δύσκολο. Το γεγονός ότι ο ορθολογισμός και οι φιλοευρωπαϊκές ιδέες δεν δημιουργούν κοινωνικό ρεύμα, παρόλη την κυβερνητική αποτυχία των λαϊκιστών, έγκειται στην αδυναμία των αντίστοιχων ταγών να πείσουν για τα προφανή. Και δεν πείθουν, γιατί ακόμα και σήμερα δεν θέτουν ως προτεραιότητα τη διακίνηση της αλήθειας, απεναντίας την αποφεύγουν. Καταφεύγουν και αυτοί στην ευκολία της καταγγελίας των μόνιμα κακών κυβερνητικών πρακτικών αναμένοντας την πτώση του ώριμου φρούτου.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Δημήτρης Παρίσης: Εκλαμβάνοντας τον ίσκιο τους στον τοίχο ως ανάστημα.




Φαντάζομαι τον Στέλιο Ράμφο, τη Σώτη Τριανταφύλλου και τον Πέτρο Τατσόπουλο νά 'χουν σκάσει στα γέλια με τις φρέσκιες μικρότητες. Ή τουλάχιστο να υπομειδιούν. Είναι που τον καιρό αυτό γράφονται πολλά κι εμετικά στο f/b. Από πρόσωπα που με συχνή εναλλαγή προσωπείων και χρωμάτων κ.ά. ταχυδακτυλουργίες κατόρθωσαν να πείσουν πως δεν είναι το μακρύ χέρι της κυβερνώσης νεοσταλινικής πτέρυγας (με ολίγην από Τσάβες, ποσοστά εθνικής "υπερηφάνειας" κλπ, τά 'χω ξαναπεί για το συριζανελ, μη σας ξανακουράσω).

Το κύριο ζήτημα δεν είναι ποιους και πόσους μπορούν να επηρεάσουν τα πρόσωπα αυτά, κρύβοντας εντέχνως την κομματική  ταυτότητα και θολώνοντας τα νερά ως προς τις πραγματικές τους στοχεύσεις. Το πρόβλημα είναι πως η αποθηκευμένη χολή αυτών των καλοκάγαθων, "ουδέτερων", επικριτών στρέφεται κατά προσώπων πού 'χουν προσφορά και ιστορία στον τόπο ( ανασύρω, για παράδειγμα, τα ονόματα του Στέλιου Ράμφου, της Σώτης Τριανταφύλλου και του Πέτρου Τατσόπουλου). Που έχουν έργο και προσφορά όχι φυσικά στους προφυλαγμένους χώρους του f/b, όπως οι "επικριτές". Αλλά στην πραγματική, καθημερινή ζωή και στην πολιτική πιάτσα. Ενοχλεί ότι οι λοιδορούμενοι δεν πάσχισαν με νύχια και με δόντια ν' αναλάβουν  επιτελείς, αμειβόμενοι μετακλητοί ή όχι, ευθέως εντεταλμένοι κόμματος κλπ.

Ιδιαιτέρως παρενοχλεί ότι οι εν λόγω συγγραφείς συνήθιζαν, μέσα στη γενικευμένη παραζάλη και ιδεολογική ομίχλη της "πρώτη φορά αριστεροακροδεξιά", να αρθρώνουν κάποιας μορφής ορθό λόγο. Εκνευρίζει ότι δεν έσπευσαν στα προσκλητήρια του Μεγάλου Αυλάρχη και των λοιπών μπανιαδογενών. Τέλος, ίσως να ενοχλεί το ότι οι ίδιοι συγγραφείς (που κατακεραυνώνονται στο όνομα του Γκράμσι, τι πρωτοτυπία, θεοί ), όντας αλλεργικοί στις κατινιές, τις αγνόησαν. Δεν είναι πρωτότυπα όλ' αυτά. Από την Κομιντέρν και μετά, ξέρετε πόσες φορές επαναλήφθηκαν;  Πάντα έτσι γινόταν. Πάντα έτσι θα γίνεται. Ξαναπαιγμένοι ρόλοι. Με άλλα πρόσωπα. Εκλαμβάνοντας τον ίσκιο τους στον τοίχο ως ανάστημα.

Εν Ελλάδι σύντροφοι, συνεργοί κλπ.
Εν Ελλάδι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου