ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Με την Ευρώπη

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Δημήτρης Παρίσης: Εκλαμβάνοντας τον ίσκιο τους στον τοίχο ως ανάστημα.




Φαντάζομαι τον Στέλιο Ράμφο, τη Σώτη Τριανταφύλλου και τον Πέτρο Τατσόπουλο νά 'χουν σκάσει στα γέλια με τις φρέσκιες μικρότητες. Ή τουλάχιστο να υπομειδιούν. Είναι που τον καιρό αυτό γράφονται πολλά κι εμετικά στο f/b. Από πρόσωπα που με συχνή εναλλαγή προσωπείων και χρωμάτων κ.ά. ταχυδακτυλουργίες κατόρθωσαν να πείσουν πως δεν είναι το μακρύ χέρι της κυβερνώσης νεοσταλινικής πτέρυγας (με ολίγην από Τσάβες, ποσοστά εθνικής "υπερηφάνειας" κλπ, τά 'χω ξαναπεί για το συριζανελ, μη σας ξανακουράσω).

Το κύριο ζήτημα δεν είναι ποιους και πόσους μπορούν να επηρεάσουν τα πρόσωπα αυτά, κρύβοντας εντέχνως την κομματική  ταυτότητα και θολώνοντας τα νερά ως προς τις πραγματικές τους στοχεύσεις. Το πρόβλημα είναι πως η αποθηκευμένη χολή αυτών των καλοκάγαθων, "ουδέτερων", επικριτών στρέφεται κατά προσώπων πού 'χουν προσφορά και ιστορία στον τόπο ( ανασύρω, για παράδειγμα, τα ονόματα του Στέλιου Ράμφου, της Σώτης Τριανταφύλλου και του Πέτρου Τατσόπουλου). Που έχουν έργο και προσφορά όχι φυσικά στους προφυλαγμένους χώρους του f/b, όπως οι "επικριτές". Αλλά στην πραγματική, καθημερινή ζωή και στην πολιτική πιάτσα. Ενοχλεί ότι οι λοιδορούμενοι δεν πάσχισαν με νύχια και με δόντια ν' αναλάβουν  επιτελείς, αμειβόμενοι μετακλητοί ή όχι, ευθέως εντεταλμένοι κόμματος κλπ.

Ιδιαιτέρως παρενοχλεί ότι οι εν λόγω συγγραφείς συνήθιζαν, μέσα στη γενικευμένη παραζάλη και ιδεολογική ομίχλη της "πρώτη φορά αριστεροακροδεξιά", να αρθρώνουν κάποιας μορφής ορθό λόγο. Εκνευρίζει ότι δεν έσπευσαν στα προσκλητήρια του Μεγάλου Αυλάρχη και των λοιπών μπανιαδογενών. Τέλος, ίσως να ενοχλεί το ότι οι ίδιοι συγγραφείς (που κατακεραυνώνονται στο όνομα του Γκράμσι, τι πρωτοτυπία, θεοί ), όντας αλλεργικοί στις κατινιές, τις αγνόησαν. Δεν είναι πρωτότυπα όλ' αυτά. Από την Κομιντέρν και μετά, ξέρετε πόσες φορές επαναλήφθηκαν;  Πάντα έτσι γινόταν. Πάντα έτσι θα γίνεται. Ξαναπαιγμένοι ρόλοι. Με άλλα πρόσωπα. Εκλαμβάνοντας τον ίσκιο τους στον τοίχο ως ανάστημα.

Εν Ελλάδι σύντροφοι, συνεργοί κλπ.
Εν Ελλάδι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου