ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Plamen Tonchev: Η βρώμικη πολιτική και η καθαρή ταβέρνα


Σχόλιο μαργαρίτας: Πείτε του ταβερνιάρη ότι οι φόροι δεν πάνε στις τράπεζες αλλά στη σύνταξη του πατέρα του, στο μισθό κάποιου δημόσιου υπάλληλου συγγενή του, στο στρατό και την αστυνομία που τον φυλάνε και στο νοσοκομείο που θα τον περιθάλψει, αν πάθει τίποτα. Ας κοιτάει να μαγειρεύει καθαρά και όμορφα και ας αφήσει την πολιτικολογία στον κατάλογο με τα χταπόδια.


Τον Ιανουάριο του 2008, σε πτήση προς τις Βρυξέλλες, άκουσα εμβρόντητος το πλήρωμα της Ολυμπιακής να βγάζει σκαιότατη ανακοίνωση - στα ελληνικά, τα αγγλικά και τα γαλλικά - κατά του τότε Υπουργού Μεταφορών Κωστή Χατζηδάκη, καταγγέλλοντάς τον για τις προσπάθειές του να παραδώσει τον κραταιό εθνικό μεταφορέα στα χέρια των νεοφιλελεύθερων καρχαριών (sic).

Διαβάζοντας την παρακάτω είδηση, έχω την εντύπωση ότι ο χρόνος έχει σταματήσει και εφτά χρόνια αργότερα τίποτα δεν έχει αλλάξει σ'αυτήν την χώρα - ή, τουλάχιστον, στην νοοτροπία ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας. Βλέπω να διατηρείται ακλόνητη η πεποίθηση ότι οι πολιτικοί είναι εξ ορισμού βρώμικοι και υποχωρητικοί στις ορέξεις του ΔΝΤ, όπως και των πλουσίων ξένων που έχουν βαλθεί να καταδικάσουν τους Έλληνες σε φτώχεια και μιζέρια μέσω μιας τεχνητής οικονομικής κρίσης (sic).


Δύο πράγματα με εντυπωσιάζουν:
- Η ανθεκτικότητα της κοσμοθεωρίας που θέλει τους Έλληνες μονίμως υπό διωγμό και θύματα επιβουλών. 
- Η αντίφαση ένας τόσο υπερήφανος και αξιοπρεπής λαός να βγάζει με τόση ευκολία τα άπλυτά του στην φόρα, προσβλέποντας στην λύπηση των ξένων.
Πλάμεν

Υ.Γ.
Μακάρι να είχα σπουδάσει ψυχολογία και δη κοινωνική ψυχολογία, αλλά δεν είμαι και σίγουρος ότι αυτό θα μού έλυνε όλες τις απορίες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου