ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Ανδρέας Ζαμπούκας: 150 χιλιάδες, με σύνταξη στα 50;


Ούτε η τρόικα ούτε οι θεσμοί ούτε ο θεός ο ίδιος δεν μπορεί να σταματήσει την πρόωρη συνταξιοδότηση του δημόσιου υπάλληλου στην Ελλάδα.

Από το Liberal

Στην Ελλάδα, υπήρχε πάντα ένας ξεχωριστός δείκτης ασφάλειας για τους πολίτες. Ήταν αυτός που δημιουργούσε η πολυπαραγοντική σχέση με το Δημόσιο. Επρόκειτο για μία «σοβιετικού» τύπου οικονομία στην οποία μετείχαν δύο κατηγορίες Ελλήνων: Η ελίτ κάποιων οικογενειών και οι δημόσιοι υπάλληλοι.
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ΄70, η σχέση αυτή εξελισσόταν σε μία ελεγχόμενη διεύρυνση στα όρια συγκεκριμένων  πελατειακών δικτύων(εργολάβοι, πολιτικές οικογένειες, θαλασσοδάνεια για λίγους ημέτερους κτλ). Συμπληρωματικά, βεβαίως, λειτουργούσε η δεξαμενή  των δημοσίων υπαλλήλων η οποία και πάλι, αριθμούσε έναν συγκεκριμένο αριθμό ανθρώπων που στελέχωναν το περιορισμένο, ακόμα κράτος (οι δημόσιοι υπάλληλοι το 1981 δεν ξεπερνούσαν τους 120.000!)

Από το 1981 ως το 1989, ο δημόσιος τομέας διευρύνεται εκρηκτικά. Οι απασχολούμενοι στην κεντρική διοίκηση-ΔΕΚΟ από 300.000, το 1985, θα αυξηθούν σε 460.000. Μαζί δε με τις δημόσιες τράπεζες, προβληματικές και τις ελεγχόμενες από το Δημόσιο επιχειρήσεις θα φθάσουν τις 640.000! Τα ελλείμματα του ευρύτερου δημόσιου τομέα, από το 13,4% επί του ΑΕΠ το 1981, θα φθάσουν το 1989 στο 26,1% και  θα καλυφθούν κατά 106% από το δανεισμό. Το 1985, η Ελλάδα ήταν παγκόσμια πρώτη στο κατά κεφαλήν δημόσιο χρέος, χτυπώντας καμπανάκι για τις επόμενες δημοσιονομικές δράσεις της κεντρικής διοίκησης.

Από το 1976 έως το 2009, οι δημόσιοι υπάλληλοι αυξήθηκαν κατά 150%, ενώ από το 2000 και μετά το μισθολογικό κόστος του Δημοσίου στην Ελλάδα ξεπέρασε το μέσο όρο της Ευρωζώνης! Στις έντεκα ΔΕΚΟ, το 2009, η μέση αμοιβή κατά εργαζόμενο, έφθανε στα 40.752 ευρώ, όταν  στον ιδιωτικό τομέα, δεν ξεπερνούσε τα 19.147 ευρώ!
Ε λοιπόν, όλοι αυτοί που έπιασαν τον πρώτο λαχνό του λαχείου – κοντά στις 150.000-, μπορούν τώρα, κάτω από προϋποθέσεις, να βγουν στη σύνταξη από τα 50! Πρόκειται για  εργαζόμενους σε ΔΕΚΟ και τράπεζες, για τους οποίους η οικειοθελής αποχώρηση θα είναι επικερδής, αφού εκτός από το ποσό αποζημίωσης που δικαιούνται, θα εισπράξουν και αποζημίωση που σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει και τους 45 μισθούς.

Δεν είναι βέβαιο ότι τελικά και οι 150000 θα μπορέσουν να καρπωθούν τα οφέλη της  εθελούσιας αποχώρησης αλλά  κερδισμένοι θα είναι όσοι έχουν συμπληρώσει 25 ή και περισσότερα χρόνια ασφάλισης έως το 2012.
Σε κάθε περίπτωση, εν όψει ιδιωτικοποιήσεων και περαιτέρω μείωσης του Δημοσίου, πόσο θα στοιχίσει στον έλληνα φορολογούμενο η μετάβαση στην υγιή οικονομία; Γιατί δεν πρόκειται μόνο για το κακό που έγινε ως τώρα και πληρώθηκε με την διόγκωση του χρέους. Η συνέχεια του κόστους προσαρμογής θα είναι ακόμα πιο δυσβάσταχτη γιατί κάθε «απαλλαγή»  από το «περιττό λίπος» θα επιβαρύνει πολλαπλάσια την ελληνική οικονομία. Φτάνει να θυμηθούμε τι ξόδεψε το ελληνικό κράτος για να απαλλαγεί από την Ολυμπιακή και πόσοι- νεότατοι ακόμα- απολαμβάνουν παχυλούς μισθούς και περιφέρονται από γραφείο σε γραφείο ως «ανειδίκευτοι».

Υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός συμπολιτών μας που θα πάνε σπίτι τους με ένα γερό κομπόδεμα στην τσέπη για να μας απαλλάξουν από την παρουσία τους. Το ελληνικό Δημόσιο όχι μόνο διόγκωσε το χρέος εξαιτίας τους, συντηρώντας πρωτόγονες υπηρεσίες για τους πολίτες του (ΟΣΕ, ΟΑΣΑ κτλ) αλλά θα συνεχίσει να πληρώνει τις ακραίες πελατειακές επιδόσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων, σε συντάξεις και αποζημιώσεις!
Όλα αυτά δείχνουν που βρεθήκαμε, που φτάσαμε και τι έχουμε να δούμε ακόμα μπροστά μας. Όλα αυτά φανερώνουν πόσο ανίκανοι είμαστε να διαχειριστούμε τη εθνική συλλογικότητα την οποία υποτίθεται ότι θέλουμε να υπερασπιστούμε με τη ζωή μας!

Στην πραγματικότητα, συνωστιζόμαστε σε  ένα «πειρατικό» και πάντα τσακωνόμαστε για την μοιρασιά της λείας. Μόνο που τώρα, μας πήραν όλοι χαμπάρι και οι «Γαλάτες», είναι έτοιμοι να μας βυθίσουν.
Την ίδια ώρα που κόσμος χάνει τα σπίτια του, που τα λουκέτα δίνουν και παίρνουν στην αγορά, δεν μπορείς να δίνεις σύνταξη στα 50! Δεν είναι μόνο προκλητικό είναι και «διεγερτικό» για την οργή της υπόλοιπης κοινωνίας…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου