ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Λεωνίδας Καστανάς: Δυστυχώς για μας, ήρθε και η ώρα των άλλων


  aπό το Liberal

Tόσα χρόνια, ω γίγαντες εσείς του αριστερισμού, θαυμάζατε όλους αυτούς τους παρίες του τρίτου κόσμου που ζούσαν μέσα στη λάσπη και την ανέχεια του κάθε λογής «κομμουνισμού». Εξυμνούσατε τα επιτεύγματα της φτώχειας και της σκλαβιάς του και ζητούσατε, δήθεν, κάτι ανάλογο και για τη Δύση. Απολαμβάνατε χαλαρά τις ελευθερίες της αστικής δυτικής δημοκρατίας, τα πλούτη του καπιταλισμού και τις εξελίξεις της τεχνολογίας, πολλοί από σας, με κρατική επιδότηση. Την ίδια στιγμή,  άλλοι λέγατε ότι δε σέβεστε το σύνταγμα και τους νόμους, άλλοι ότι μισείτε την κατανάλωση και τον τεχνολογικό πολιτισμό, και άλλοι καταγγέλλατε την παιδεία ως ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους που αναπαράγει την αστική κυριαρχία. Οι περισσότεροι τα λέτε ακόμα. Η Ενωμένη Ευρώπη ήταν σκοτεινή, γραφειοκρατική και φιλελεύθερη. Οι πιο χλιαροί απ’ την παρέα σας ήταν με την «Ευρώπη των λαών». Οι πιο σκληροί, αγωνιζόσασταν εναντίον της, υπηρετούντες τα συμφέροντα της Ανατολικής  που ήταν και σοσιαλιστική, τρομάρα της.


Και έτσι περνούσαν οι μέρες οι καλές. Γιατί ζούσατε σε περιβάλλον αυξανόμενης ευημερίας, ειρήνης, δημιουργίας (συνήθως των άλλων), φθηνού χρήματος, άκρατου δανεισμού και κατανάλωσης. Λίγο παρακάτω ή πέρα μακρυά γινόταν ο κακός χαμός. Θέριζαν η πείνα και ο θάνατος του αριστερού ολοκληρωτισμού. Νέοι τσάροι κυβερνούσαν τη Ρωσία, και νέοι αυτοκράτορες την Κίνα και τη Β. Κορέα. Το ίδιο άδικοι και μοχθηροί. Αλλά προείχε η οικοδόμηση του «σοσιαλισμού». Ένα διλημματάκι το είχατε. Γκαουλάιτερς στα Γκούλαγκ του σοσιαλισμού ή αραχτοί στα καφενεία του καπιταλισμού. Αυθορμήτως απαντούσατε το δεύτερο αλλά δεν το φωνάζατε. «Παλεύατε» για το πρώτο.

H συνέχεια στο Liberal

4 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό, όπως πάντα. Έχω μια μικρή ένσταση: Η Ευρωζώνη έχει εμπορικό πλεόνασμα με τον υπόλοιπο κόσμο (βλ. http://www.capital.gr/story/3133696/eurozoni-emporiko-pleonasma-27-5-dis-euro-ton-aprilio). Άρα δεν έχει ακόμα έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Κάποιες χώρες, όπως η Ελλάδα, έχουν. Έχει άλλα προβλήματα που αφορούν τις νέες τεχνολογίες, τη εκπαίδευση, τα Πανεπιστήμια, την έρευνα, την καινοτομία κλπ. Έχουν όμως κάποια βάση οι υποστηρικτές της ενίσχυσης της ζήτησης, όχι στην Ελλάδα που είναι ελλειμματική, αλλά κυρίως στις Βόρειες χώρες που είναι πλεονασματικές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν χρειάζονται σχόλια.
    Απαντήσεις χρειάζονται - και δεν ακούγονται ακόμα.
    Η μετάβαση σε μια νέα εποχή είναι πάντα δύσκολη - το αποδεικνύει η ιστορία.
    Η ελπίδα είναι πως οι προηγούμενες αλλαγές εποχών ήταν βουτηγμένες στο αίμα, ενώ η σημερινή είναι απλώς πάρα πολύ δύσκολη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με λυπη διαπιστωνω οτι ουδεις απασχοληθηκε με το διαρκως καταρρεον παραγωγικο υποδειγμα (μοντελο) της χωρας. Με μολις 29 δις δολ. εξαγωγες με ποσοστο του ΑΕΠ απο την βιομηχανια 13.9 %, με μεγαλη δυσανεξια -δια να μην ειπω αποστροφη- των νεων (και οχι μονον) προς την χειρωνακτικη εργασια τεχνιτου και τεχνικου, με 1/3 των 6,3 εκατ. διαμεριματων ακατοικητα, με 1/3 της δυναμενης να καλλιεργηθει γης επι μακρον εις αγραναπαυσιν,….., ολοι/ες ειμεθα ολιγον ως πολυ κρατικοδιαιτοι, με το 70+% των αποφοιτων λυκειων να σπουδαζει σε ΑΕΙ/»Α»ΤΕΙ,….,ας αναφωνησω :
    τῶν οἰκιῶν ὑμῶν ἐμπιπραμένων αὐτοὶ ᾄδετε;

    * οταν η Πορτογαλια εχει 74 δις με ποσοστο του ΑΕΠ απο την βιομηχανια 24.5%

    Μαλιστα υπαρχει και σχετικο ιστολογιο από την Ομάδα Πρωτοβουλίας 
για την Ενδογενή Παραγωγική μας Ανασυγκρότηση, το οποιο ελαχιστοι επισκεπτονται :

    http://endogenis.blogspot.gr/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λέων μου, φοβάμαι την πατάς. Δεν φταίει πως οι ηγέτες "δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά, (είναι) άοσμοι, γυάλινοι, οξυζενέ, αφανείς, αδυνατούν να διεγείρουν την εξέδρα." Χωρίς να τους υπερτιμώ, δεν είναι αυτοί το βασικό πρόβλημα - το γράφεις κι εσύ, είναι δύσκολη η προσαρμογή ΟΛΩΝ ΜΑΣ από την εποχή των παχέων (δανεικών) αγελάδων στην εποχή της αναγκαίας ανασυγκρότησης.
    Από την άλλη μην παραβλέπεις την εμπνευσμένη ηγεσία του Πάκη, την λύση είπε θα την δώσει το ευρωομόλογο - αφού δεν μας δανείζει κανένας πλην ΕΚΤ κλπ, ας δανειστούν οι Ευρωπαίοι για μας.
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή