ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Λεωνίδας Καστανάς: Δυστυχώς για μας, ήρθε και η ώρα των άλλων


  aπό το Liberal

Tόσα χρόνια, ω γίγαντες εσείς του αριστερισμού, θαυμάζατε όλους αυτούς τους παρίες του τρίτου κόσμου που ζούσαν μέσα στη λάσπη και την ανέχεια του κάθε λογής «κομμουνισμού». Εξυμνούσατε τα επιτεύγματα της φτώχειας και της σκλαβιάς του και ζητούσατε, δήθεν, κάτι ανάλογο και για τη Δύση. Απολαμβάνατε χαλαρά τις ελευθερίες της αστικής δυτικής δημοκρατίας, τα πλούτη του καπιταλισμού και τις εξελίξεις της τεχνολογίας, πολλοί από σας, με κρατική επιδότηση. Την ίδια στιγμή,  άλλοι λέγατε ότι δε σέβεστε το σύνταγμα και τους νόμους, άλλοι ότι μισείτε την κατανάλωση και τον τεχνολογικό πολιτισμό, και άλλοι καταγγέλλατε την παιδεία ως ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους που αναπαράγει την αστική κυριαρχία. Οι περισσότεροι τα λέτε ακόμα. Η Ενωμένη Ευρώπη ήταν σκοτεινή, γραφειοκρατική και φιλελεύθερη. Οι πιο χλιαροί απ’ την παρέα σας ήταν με την «Ευρώπη των λαών». Οι πιο σκληροί, αγωνιζόσασταν εναντίον της, υπηρετούντες τα συμφέροντα της Ανατολικής  που ήταν και σοσιαλιστική, τρομάρα της.


Και έτσι περνούσαν οι μέρες οι καλές. Γιατί ζούσατε σε περιβάλλον αυξανόμενης ευημερίας, ειρήνης, δημιουργίας (συνήθως των άλλων), φθηνού χρήματος, άκρατου δανεισμού και κατανάλωσης. Λίγο παρακάτω ή πέρα μακρυά γινόταν ο κακός χαμός. Θέριζαν η πείνα και ο θάνατος του αριστερού ολοκληρωτισμού. Νέοι τσάροι κυβερνούσαν τη Ρωσία, και νέοι αυτοκράτορες την Κίνα και τη Β. Κορέα. Το ίδιο άδικοι και μοχθηροί. Αλλά προείχε η οικοδόμηση του «σοσιαλισμού». Ένα διλημματάκι το είχατε. Γκαουλάιτερς στα Γκούλαγκ του σοσιαλισμού ή αραχτοί στα καφενεία του καπιταλισμού. Αυθορμήτως απαντούσατε το δεύτερο αλλά δεν το φωνάζατε. «Παλεύατε» για το πρώτο.

H συνέχεια στο Liberal

4 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό, όπως πάντα. Έχω μια μικρή ένσταση: Η Ευρωζώνη έχει εμπορικό πλεόνασμα με τον υπόλοιπο κόσμο (βλ. http://www.capital.gr/story/3133696/eurozoni-emporiko-pleonasma-27-5-dis-euro-ton-aprilio). Άρα δεν έχει ακόμα έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Κάποιες χώρες, όπως η Ελλάδα, έχουν. Έχει άλλα προβλήματα που αφορούν τις νέες τεχνολογίες, τη εκπαίδευση, τα Πανεπιστήμια, την έρευνα, την καινοτομία κλπ. Έχουν όμως κάποια βάση οι υποστηρικτές της ενίσχυσης της ζήτησης, όχι στην Ελλάδα που είναι ελλειμματική, αλλά κυρίως στις Βόρειες χώρες που είναι πλεονασματικές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν χρειάζονται σχόλια.
    Απαντήσεις χρειάζονται - και δεν ακούγονται ακόμα.
    Η μετάβαση σε μια νέα εποχή είναι πάντα δύσκολη - το αποδεικνύει η ιστορία.
    Η ελπίδα είναι πως οι προηγούμενες αλλαγές εποχών ήταν βουτηγμένες στο αίμα, ενώ η σημερινή είναι απλώς πάρα πολύ δύσκολη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με λυπη διαπιστωνω οτι ουδεις απασχοληθηκε με το διαρκως καταρρεον παραγωγικο υποδειγμα (μοντελο) της χωρας. Με μολις 29 δις δολ. εξαγωγες με ποσοστο του ΑΕΠ απο την βιομηχανια 13.9 %, με μεγαλη δυσανεξια -δια να μην ειπω αποστροφη- των νεων (και οχι μονον) προς την χειρωνακτικη εργασια τεχνιτου και τεχνικου, με 1/3 των 6,3 εκατ. διαμεριματων ακατοικητα, με 1/3 της δυναμενης να καλλιεργηθει γης επι μακρον εις αγραναπαυσιν,….., ολοι/ες ειμεθα ολιγον ως πολυ κρατικοδιαιτοι, με το 70+% των αποφοιτων λυκειων να σπουδαζει σε ΑΕΙ/»Α»ΤΕΙ,….,ας αναφωνησω :
    τῶν οἰκιῶν ὑμῶν ἐμπιπραμένων αὐτοὶ ᾄδετε;

    * οταν η Πορτογαλια εχει 74 δις με ποσοστο του ΑΕΠ απο την βιομηχανια 24.5%

    Μαλιστα υπαρχει και σχετικο ιστολογιο από την Ομάδα Πρωτοβουλίας 
για την Ενδογενή Παραγωγική μας Ανασυγκρότηση, το οποιο ελαχιστοι επισκεπτονται :

    http://endogenis.blogspot.gr/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λέων μου, φοβάμαι την πατάς. Δεν φταίει πως οι ηγέτες "δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά, (είναι) άοσμοι, γυάλινοι, οξυζενέ, αφανείς, αδυνατούν να διεγείρουν την εξέδρα." Χωρίς να τους υπερτιμώ, δεν είναι αυτοί το βασικό πρόβλημα - το γράφεις κι εσύ, είναι δύσκολη η προσαρμογή ΟΛΩΝ ΜΑΣ από την εποχή των παχέων (δανεικών) αγελάδων στην εποχή της αναγκαίας ανασυγκρότησης.
    Από την άλλη μην παραβλέπεις την εμπνευσμένη ηγεσία του Πάκη, την λύση είπε θα την δώσει το ευρωομόλογο - αφού δεν μας δανείζει κανένας πλην ΕΚΤ κλπ, ας δανειστούν οι Ευρωπαίοι για μας.
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή