ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

πίσω στα 60s

πίσω στα 60s

Παρατηρητήριο

"Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα». Αυτος ειναι ο τιτλος του συνεδριου. Τεχνηέντως και παραπειστικώς η συζήτηση μεταφέρθηκε σε συγκρίσεις μεταξύ των ολοκληρωτισμών του 20 αιώνα γιατί έτσι βόλευε τους αμετανόητους οπαδούς τους, ειδικά τους φιλοσοβιετικούς που είναι και ιδεολογικά κυρίαρχοι στη χώρα αυτή. Εχουμε μέλλον ακόμα μέχρι να βγάλουμε τη γλίτσα αυτή από πάνω μας. Είναι ένα ακόμα δείγμα της αβελτηρίας μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2016

Γρηγόρης Καραγρηγορίου: Η κουτουλιά


από τον τοίχο του στο fb

Πριν δέκα χρόνια σαν σήμερα, ο Ζινεντίν Ζιντάν τελείωνε την καριέρα του με μια κουτουλιά στον Μάρκο Ματεράτσι κι ένα χαμένο τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Ο Ματεράτσι μίλησε στην L'Equipe για αυτήν την "επέτειο" και επιβεβαίωσε τι του είπε και έγινε αυτό που έγινε. Θέλει να πουλήσει και το βιβλίο του. Ο Ζιντάν το μεγαλο αστέρι, ο άρχοντας της ντρίμπλας, κάνει θαύματα όλο το καλοκαίρι του 2006 με τα μαγικά του πόδια. Ο Ματεράτσι λίγο πιο πάνω από την αφάνεια, γνωστός μόνο για τις κλωτσιές από τα δολοφονικά δικά του πόδια, ο άρχοντας της κόκκινης κάρτας. Αλλά στον τελικό του Μουντιάλ, έχουν βάλει ο καθένας από ένα γκολ, αν είναι δυνατόν, κι έχουν φτάσει στην παράταση. Στο 110ο λεπτό.
Του τραβάει τη φανέλα, ο Ζιντάν γυρίζει και του πετάει ένα "αν τη θες θα στη δώσω στο τέλος" κι ο Ματεράτσι θεωρεί, μάλλον σωστά, πως τον μειώνει, τον κοροϊδεύει. Λέει κανείς πως είναι καλό παληκάρι, με τακτ και λεπτούς τρόπους ο Ζιζού; Στο Λέτσε, την πρωτεύουσα της Γκρέτσια Σαλεντίνα, την Ελλάδας του Σαλέντο, δεν γουστάρουν να τους κοροϊδεύουν και δεν γίνεται να περάσει έτσι κατι τέτοιο. Οπότε του είπε για την αδερφή του. Κράτα τη φανέλα. "Preferisco la puttana di tua sorella". Προτιμώ την αδερφή σου. Την la puttana μάλιστα.

Αλλά και στη Μασσαλία , στο γκέτο των Αλγερινών τη Λα Καστελάν, όπως αρκετοί γνώριζαν κι όλοι οι υπόλοιποι λίγα δευτερόλεπτα μετά έμαθαν, δεν τα σηκώνουν καθόλου αυτά τα αστειάκια με τις οικογένειες. Και χέστηκε ο Ζιντάν αν είναι τελικός Μουντιάλ και μπορεί να το σηκώσει και τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του και λοιπές λεπτομέρειες. Κουτουλιά κι αποχωρώ και χαίρετε. Και δέκα χρόνια δεν το έχει μετανιώσει, δε ζητάει συγνώμη. Ο Ματεράτσι στην L'Equipe λέει, "το σέβομαι αν δε θέλει να μου δώσει εξηγήσεις". Γιατί κι αυτός καταλαβαίνει. Δίκιο έχουν κι οι δυο.

Πολύ σπάνια τσαντίζομαι κι απεχθάνομαι τη βία, την όποια βία. Αλλά, τις μετρημένες στα δάκτυλά της μιας παλάμης φορές που μου συνέβη αυτή η έκσταση, η ξεκάθαρη και καθόλου θολή επιφοίτηση πως τώρα πρέπει να κάνω αυτό που πρέπει να κάνω, ήταν σε εντελώς ανάλογη περίπτωση. Οπότε, ότι και να λένε, ότι και να γράφτηκε, ότι κι αν είναι το σωστό την κατανοώ και τη σέβομαι την πιο διάσημη κουτουλιά στο κόσμο. Και δεν υπάρχει συγνώμη για αυτό που είσαι, αν δέχεσαι τις συνέπειες.

(Στη φωτογραφία "Η Κουτουλιά", γιγάντια σύνθεση έξω από το Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου