ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Ανδρέας Πετρουλάκης: Το σκέφτηκαν πολύ αυτό το Σύνταγμα;


από το Protagon

Με το Σύνταγμα που προτείνει ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα είχαν γίνει ποτέ Πρωθυπουργοί ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Κώστας Σημίτης, ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου, αφού όταν ανέλαβαν είχαν ήδη τουλάχιστον δύο κοινοβουλευτικές θητείες στο ενεργητικό τους, άρα δεν θα είχαν δικαίωμα να είναι υποψήφιοι βουλευτές. Και ασφαλώς δεν θα υπήρχε η δυνατότητα να είναι εξωκοινοβουλευτικοί Πρωθυπουργοί αφού το απαγορεύει το Σύνταγμα Τσίπρα.
Επίσης δεν θα είχαν γίνει Πρωθυπουργοί οι Ξενοφών Ζολώτας και Λουκάς Παπαδήμος. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Κωστής Στεφανόπουλος πιθανότατα δεν θα είχαν γίνει ποτέ Πρόεδροι της Δημοκρατίας, αφού οι εκλογές τους στη Βουλή ήσαν οριακές και το πολιτικό κλίμα δεν ευνοούσε  κανέναν από τους δύο για εκλογή από τον λαό, τουλάχιστον στην πρώτη θητεία τους.
Καταλαβαίνει κανείς πόσο διαφορετικός θα ήταν ο χάρτης της Μεταπολίτευσης αφού οι βασικοί πρωταγωνιστές της, αυτοί που αναφέραμε αλλά και πολλοί ακόμα κορυφαίοι υπουργοί της περιόδου, θα ήσαν απόντες. Καλό είναι αυτό ή κακό; Πιστεύει πραγματικά κανείς ότι στην ανάγκη να μην έχει η χώρα ανεπάγγελτους ή καριερίστες βουλευτές μπορεί να θυσιάσει την εμπειρία και το κύρος σημαντικών ηγετών; Δηλαδή θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί σοβαρά ότι οι χώρες θα μπορούσαν να στερηθούν προσωπικότητες σαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Βίλυ Μπράντ, τον Μιτεράν, τον Σμιτ απλώς γιατί έληξε ο χρόνος τους;
Αν ίσχυε το Σύνταγμα Τσίπρα η Ελλάδα δεν θα έμπαινε ποτέ στην ΕΟΚ. Ο Καραμανλής θα ήταν υποχρεωμένος να κάνει δημοψήφισμα και όποιος θυμάται τους πολιτικούς συσχετισμούς και την αριστερόστροφη τάση της κοινωνίας καταλαβαίνει ότι η ΕΟΚ δεν είχε ελπίδες. Ο Χριστόδουλος, ασφαλώς, με τα εκατομμύρια υπογραφές που είχε μαζέψει θα είχε αποτρέψει την αφαίρεση του θρησκεύματος από τις ταυτότητες, ενώ δεν θα είχαμε μπεί ποτέ σε μνημόνια, αλλά ποιος ξέρει πού θα βρισκόμασταν τώρα.
Στο μεταξύ οι πολίτες θα μπορούσαν να μαζέψουν υπογραφές για να προκαλέσουν δημοψηφίσματα επί διαφόρων θεμάτων. Ας πούμε θα μπορούσαν 1 εκατομμύριο αυθαιρετούχοι να απαιτήσουν τη νομιμοποίηση ή επέκταση των παρανόμων κτισμάτων τους και ίσως πολλοί ακόμα το υπερψήφιζαν με την ελπίδα να ωφεληθούν και αυτοί αργότερα. Θα μπορούσαν να μαζέψουν υπογραφές για να ανέβει το όριο ταχύτητας στις εθνικές στα 160 (με την ψήφο των 16ρηδων θα είχε πολλές ελπίδες), να δημιουργηθούν πανεπιστημιακά τμήματα και τριτοβάθμια νοσοκομεία σε κάθε κωμόπολη και ό,τι άλλο τραβά η ψυχή τους.
Με 500.000 υπογραφές θα είχαν προκαλέσει δημοψήφισμα οι ουκ ολίγοι εθνικιστές της κοινωνίας μας για το όνομα της FYROM, και όλοι φαντάζεστε την κατάληξη. Η εξωτερική πολιτική θα παγιδευόταν σε ένα αδιέξοδο αιωνίως, και ποιος ξέρει και πόσα άλλα εθνικά θέματα θα είχαν παρόμοια τύχη.
Ας σημειώσουμε ότι αυτοί οι ευαίσθητοι Aριστεροί δεν φρόντισαν να εξαιρέσουν το αυτονόητο, τα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Καταλαβαίνετε πόσο εύκολο είναι να μαζευτούν ακροδεξιές υπογραφές για να εκδιωχούν οι μισοί μετανάστες και οι άλλοι μισοί να μπουν σε γκέτο, να καταργηθεί το σύμφωνο συμβίωσης, να κλείσουν τα gay bars, να επιστρέψουν στην αφάνεια οι ομοφυλόφιλοι ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα να στοχοποιηθεί. Αλίμονο μας αν οι πλειοψηφίες αποφάσιζαν τη μοίρα των διαφορετικών μειοψηφιών- ή εσείς έχετε εμπιστοσύνη στην ανεκτικότητα της κοινωνίας μας;
Eνα πράγμα θα μπορούσε να αλλάξει η αριστερή κυβέρνηση, τις σχέσεις Εκκλησίας- Κράτους και αυτό το χειρίστηκε με το βλέμμα προς τον ακροδεξιό σύμμαχο και την ψήφο του εκκλησιάσματος, καταλήγοντας σε ένα κωμικό ολίγον έγκυος.
Αν είναι να κάνουν τέτοιες επιπόλαιες προχειροδουλειές, αν είναι να χρησιμοποιούν την συνταγματική αναθεώρηση ως άσκηση κολακείας του λαού, δεν πειράζει, ας αφήσουν το Σύνταγμα ως έχει, καλό είναι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου