ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Κώστας Στούπας: Βρείτε τρύπα να κρυφτείτε...


του Κώστα Στούπα από το Capital
Η κατάσταση μοιάζει να είναι πολύ χειρότερη απ’ ό,τι φαίνεται και κυρίως απ’ ό,τι μήνες προβλέπει ετούτη εδώ η στήλη που επικρίνεται για την απαισιοδοξία της.
Κάθε μέρα που περνά γίνεται όλο και πιο φανερό πως όχι η ανάσταση της οικονομίας που προανήγγειλε ο πρωθυπουργός για μετά το Πάσχα δεν φαίνεται στον ορίζοντα, αλλά μπαίνουμε στην τελική ευθεία για τη συνολική κατάρρευση, το θάνατο της οικονομίας "ζόμπι" που διατηρούσαν εν ζωή τα τελευταία χρόνια οι ευρωπαϊκές ροές ρευστότητας.
Ειλικρινά είναι μνημειώδης η αδυναμία του "τρίο στούτζες" που παριστάνει το οικονομικό επιτελείο να καταλάβει τι συμβαίνει στην οικονομία και την κατάρρευση στην οποία οδηγούν οι ανεξέλεγκτοι φόροι και εισφορές αλλά και τον πολλαπλασιασμό της ισχύος της ελληνικής κατάρρευσης από τις ευρωπαϊκές πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις.
Το ΙΟΒΕ  προχθές στην τελευταία τριμηνιαία έκθεση εκτιμά για το 2016 ύφεση 1%. Η στήλη βρίσκει αυτή την εκτίμηση συγκρατημένη καθώς στηρίζεται στα μέχρι τώρα στοιχεία και όχι στη ραγδαία επιδείνωση που αυτά θα συνεχίσουν να παρουσιάζουν. Καθώς η οικονομία είναι αποτέλεσμα συμπεριφοράς του πλήθους, τα αρνητικά ερεθίσματα θα πολλαπλασιάσουν τις αρνητικές συμπεριφορές.
Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης όχι μόνο δεν έχει φέρει αντιστροφή του κλίματος, αλλά επιτάχυνση των υφεσιακών τάσεων. Οι ξένοι που συμμετείχαν στην τελευταία ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών παγιδεύτηκαν καθώς πίστεψαν πως οι μεταρρυθμίσεις είναι μονόδρομος για την κυβέρνηση Τσίπρα, αν θέλει να παραμείνει στην εξουσία, πράγμα που διαβεβαίωναν όλες οι κινήσεις της.
Δεν μπορούσαν να προβλέψουν το μέγεθος της ανοησίας της κυβέρνησης να πιστεύει πως με φόρους Σουηδίας του ’70 και κράτος Ουγκάντας ή Ρουμανίας του Τσαουσέσκου θα μπορούσαν να προσελκύσουν επενδύσεις και να πετύχουν ανάπτυξη. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως μπορεί να αποδειχτούν τόσο ανόητοι εκτός από όσους γνωρίζουν τον τρόπο που σκέφτονται.
Μόλις από την αρχή του 2016 άρχισε να αποκρυσταλλώνεται το σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής με το 90% να στηρίζεται στην αύξηση της φορολογίας, οι ξένοι κερδοσκόποι αναζήτησαν ευκαιρία εξόδου. Έτσι πούλησαν το σενάριο των θετικών επιπτώσεων που θα έφερνε η θετική αξιολόγηση.
Η συνέχεια εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου