ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Γιώργος Προκοπάκης: Η φωτεινή πλευρά


από τον τοίχο του στο  fb

Ο Σπύρος Καπράλος είναι φίλος μου εδώ και 46 χρόνια. Για μερικά χρόνια είχαμε και επαγγελματική σχέση. Αυτά που θα πω μπορεί, λοιπόν, να έχουν περάσει από φίλτρο. Είναι όμως η πραγματικότητα που βλέπω.

Οι επιτυχίες των Ελλήνων αθλητών στους Ολυμπιακούς είναι προφανώς δικές τους. Όποιος επιχειρεί να τσιμπολογήσει από τη δόξα προκαλεί θυμηδία. Πίσω απ' αυτούς/αυτές είναι οι οικογένειές τους, οι προπονητές τους, φίλοι που μοιράστηκαν το όνειρό τους, οι θεσμοί της αθλητικής οικογένειας και οι θεσμοί της Πολιτείας. Στο χρεοκοπημένο κράτος έχει χρεοκοπήσει και το μοντέλο του κρατικού πρωταθλητισμού, των οικονομικών κινήτρων, του κρατικοδίαιτου παραγοντισμού. Με κατακρεουργημένους προϋπολογισμούς, άντε να κάνεις δουλειά σαν άλλοτε! Όμως, σ' αυτές τις συνθήκες ήλθαν οι επιτυχίες - με την εξαίρεση του 2004, νομίζω πως μόνο με τους Ολυμπιακούς της Ατλάντα του 1996 μπορεί να συγκριθούν. Παράδοξο, όταν όλα καταρρέουν φαίνεται νέο φως στον αθλητισμό που ήταν μηχανή ανάλωσης πόρων. Η ελληνική ψυχή και το DNA της φυλής σου λένε. Η ψυχή και το DNA ούτε το ιστιοπλοϊκό 470 δεν μπορούν να περάσουν από τελωνεία! Είναι ένα ολόκληρο σύστημα που πρέπει να λειτουργεί και να παράγει αποτέλεσμα - ακόμη και με προϋπολογισμούς-στραγάλια.
Ο Καπράλος, στη μιάμισυ θητεία του ως Πρόεδρος της ΕΟΕ, έπαιξε καταλυτικό ρόλο. Είναι παιδιόθεν βαρεμμένος με τον αθλητισμό και τον ολυμπισμό - είναι όμως και επιτυχημένος μάνατζερ. Έχει αυτό που είναι σπάνιο στο διοικείν στη χώρα μας: υπηρετεί με αίσθημα, καταπλακωτικό μερικές φορές, ευθύνης τη θέση. Στην πράξη αυτό μεταφράζεται: η δουλειά θα γίνει πάση θυσία, με αυτούς που έχει και τους πόρους που έχει. Με την κρίση έγραψε τις επιστολές του για τους προϋπολογισμούς, χτύπησε καμπανάκια. Δεν έμεινε στη μεμψιμοιρία - έκανε τη δουλειά μ' αυτά που είχε. Εξορθολόγισε τα οικονομικά, έβαλε προτεραιότητες, έστησε συνέργειες με τους πάντες, κινητοποίησε όποιον μπορούσε να κινητοποιηθεί. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθούν από το πουθενά κάποιοι πρόσθετοι πόροι, η βοήθεια (χορηγίες και ό,τι άλλο) να πηγαίνει στους αθλητές χωρίς γραφειοκρατία και overheads. Χωρίς φαμφάρες και ανακοινώσεις. Όχι από σεμνότητα αλλά γιατί αυτό επέβαλλε η ευθύνη της θέσης. Ας πούμε, πόσοι ξέρουν πως το Παναθηναϊκό Στάδιο έχει αναμορφωθεί, έχει μετατραπεί σε αξιοθέατο για όλους τους τουριστικούς πράκτορες, είναι πια ένας σχεδόν αυτοχρηματοδοτούμενος οργανισμός - οργανώνει δε ξεναγήσεις σχολείων, ειδικά από υποβαθμισμένες περιοχές, και προσφέρει γεύματα υψηλής διατροφικής αξίας στα παιδιά. Πόσοι ήξεραν πως προσωπικά φρόντισε να βρεθούν χορηγίες για αθλητές των λιγότερο δημοφιλών αθλημάτων μέχρι που μας το είπε η Κορακάκη; Εκατοντάδες ή χιλιάδες μικρά και μεγάλα.

Ο Καπράλος είναι αποτελεσματικός μάνατζερ. Δεν είναι μάγος. Για όσους τον ξέρουν, δεν είναι ποτέ "αφεντικό", είναι ο ηγέτης μιας ομάδας που έχει υποχρέωση να φέρει αποτέλεσμα. Η ομάδα δεν έχει ενιαίο χρώμα ποτέ. Είναι ένα ψηφιδωτό που έχει ως ψηφίδες ακόμη και τους ορκισμένους εχθρούς του, αυτούς που του ροκανίζουν την καρέκλα. Το αποτέλεσμα μετράει, αυτούς έχει και μ' αυτούς πορεύεται. Το μόνο μαγικό είναι η τρέλλα του, κάθε συνεργάτης να μπορεί να εφαρμόζει στη δουλειά του τις δεξιότητές του. Αυτό φαίνεται από μακριά σε όλους - κάποιοι το λένε ανθρωποκεντρικό μάνατζμεντ. Μπα, απλώς έτσι είναι τα πράγματα - ο Γιάννης και η Αθηνά φταίνε, ίσως και η εντατική ενασχόληση με ομαδικό άθλημα στο οποίο όλοι εξαρτώνται από όλους.
Ο Καπράλος θα συνεχίσει να κάνει αυτό που ξέρει και όλοι εμείς θα συνεχίσουμε τη ζωή μας στη μαυρίλα. Ας έχουμε υπ' όψιν τουλάχιστον πως υπάρχουν και φωτεινές πλευρές.
Συγχαρητήρια στο Σπύρο Καπράλο και σε όλους τους συνεργάτες στην ΕΟΕ - και σε όλους όσοι βοήθησαν με ό,τι μπορούσαν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου