ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

ομαδάρα

ομαδάρα

Παρατηρητήριο

Εκπαιδεύοντας του πολίτες

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αρνήθηκε να κοινωνήσει την αλήθεια και να εκπαιδεύσει τους πολίτες του στις νέες συνθήκες, δηλαδή στην «τεχνολογία των μνημονίων». Τώρα, μετά από επτά χρόνια ύφεσης αυτό φαντάζει ακόμα πιο δύσκολο. Το γεγονός ότι ο ορθολογισμός και οι φιλοευρωπαϊκές ιδέες δεν δημιουργούν κοινωνικό ρεύμα, παρόλη την κυβερνητική αποτυχία των λαϊκιστών, έγκειται στην αδυναμία των αντίστοιχων ταγών να πείσουν για τα προφανή. Και δεν πείθουν, γιατί ακόμα και σήμερα δεν θέτουν ως προτεραιότητα τη διακίνηση της αλήθειας, απεναντίας την αποφεύγουν. Καταφεύγουν και αυτοί στην ευκολία της καταγγελίας των μόνιμα κακών κυβερνητικών πρακτικών αναμένοντας την πτώση του ώριμου φρούτου.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Ορέστης Καλογήρου: Η χαμένη άνοιξη του ελληνικού πανεπιστήμιου



Η χαμένη άνοιξη του ελληνικού πανεπιστημίου μας διδάσκει πολλά. Υπήρξε μια υπουργός, η Άννα Διαμαντοπούλου (πριν από αυτήν άνοιξε τον δρόμο η Μαριέττα Γιαννάκου), που εργάστηκε με τον αντίθετο τρόπο από αυτόν που συνηθίζουν οι υπουργοί στην Ελλάδα. 

Έμαθε σε βάθος το αντικείμενο μελατώντας το για πολλά χρόνια, είχε για στενούς συνεργάτες ανθρώπους καθαρούς με πάθος για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο (όπως ο αείμνηστος Βασίλης Παπάζογλου), οργάνωσε έναν υποδειγματικό διάλογο επί της ουσίας για έναν ολόκληρο χρόνο, στηρίχθηκε στις εσωτερικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του ελληνικού πανεπιστημίου που την εποχή εκείνη είχαν αποκτήσει την ηγεμονία, και με γνήσιο ρεπουμπλικάνικο πνεύμα (σχεδόν αντιγραφή από τον Μπαράκ Ομπάμα) εξασφάλισε 255 ψήφους στη Βουλή, δηλαδή τις ψήφους των δύο μεγάλων αστικών, ευρωπαϊκών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μαζί με ιδιαίτερα υψηλή αποδοχή από την κοινωνία. 

Για έναν νόμο που ειχε εσωτερική συνοχή, ήταν επαναστατικός, έβλεπε το συμφέρον του δημόσιου πανεπιστημίου και της κοινωνίας, άνοιγε μια δημιουργική εποχή για το πανεπιστήμιο. Προσέλκυσε, πράγματι, δεκάδες προικισμένους Έλληνες της διασποράς που έσπευσαν αφιλοκερδώς να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην πατρίδα. Πιο ιδανικό δεν γίνεται. 

Το βαθύ κράτος, το βαθύ πανεπιστήμιο και το πελατειακό πολιτικό σύστημα, κατόρθωσαν να ροκανίσουν τα πάντα μέχρι την πλήρη κατεδάφιση. Για τους σημερινούς κυβερνώντες του τότε 4% η κατεδάφιση του 4009/2011 αποτέλεσε απόλυτο κομματικό καθήκον και κεντρική πολιτική επιλογή. Θα περάσουν πολλές δεκαετίες για να δούμε μια ανάλογη προσπάθεια για την αναβάθμιση και τη μεταρρύθμιση του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου. 

Μια πικρή γεύση ήττας με διακατέχει γιατί δεν έχω πια ελπίδες να προλάβω να ζήσω ως πανεπιστημιακός δάσκαλος την επόμενη προσπάθεια. Είμαι, όμως, περήφανος που μαζί με δεκάδες συναδέλφους, έδωσα όλες μου τις δυνάμεις σε εκείνη την ωραία μάχη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου