ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Κωνσταντίνος Ζούλας: Με γιαμαμότο κανείς δεν έσπασε αυγά


Καλά τα λέτε κι εσείς, δίκιο έχουν και οι άλλοι. Ναι μεν αλλά, ίσως μπορεί, τα ξαναλέμε πάλι.
Μου φτιάχνει τη διάθεση η συγκεκριμένη φράση. Την σκαρφίστηκε το 2012 ο Ανδρέας Πετρουλάκης σε ένα σκίτσο του που είχε πρωταγωνιστή τον Φώτη Κουβέλη. Τον εμφάνιζε να την λέει στους κ. Σαμαρά και Βενιζέλο για να καταδείξει πόσο αφοπλιστικά... σαφής ήταν πάντα ο κ. Κουβέλης. «Καλά τα λέτε κι εσείς, δίκιο έχουν κι άλλοι. Ναι μεν αλλά, ίσως μπορεί, τα ξαναλέμε πάλι»...

Πού τον θυμήθηκες τον Κουβέλη, αναρωτιέστε σίγουρα οι περισσότεροι. Θα σας πω. Μου ‘ρθε στο μυαλό όταν άκουσα τον Σπύρο Λυκούδη να διαχωρίζει τη θέση και από τον Στ. Θεοδωράκη, χωρίς κανείς να αντιλαμβάνεται σε τι ακριβώς διαφωνεί μαζί του. «Στα ζητήματα πολιτικής στρατηγικής στο Ποτάμι, έχω αρχίσει να αισθάνομαι ότι έχω διαφορετικές πολιτικές πλεύσεις (sic)», δήλωσε και όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Θα σας πω, λοιπόν, εγώ τι κατάλαβα ή μάλλον τι έχω συνειδητοποιήσει από καιρό. Ο κ. Λυκούδης πορεύεται με αυτό που οι σύντροφοι του κ. Κουβέλη ονόμασαν γλώσσα Γιαμαμότο. Πρόκειται για ένα αστείο που είχε προκύψει στη ΔΗΜΑΡ για να περιγραφούν τα... γιαπωνέζικα του κ. Κουβέλη κάθε φορά (δηλαδή πάντα) που απέφευγε να λάβει σαφή θέση επί οποιουδήποτε θέματος είχε πολιτικό κόστος.

Εξ επαγγέλματος παρακολουθώ στενά τον, κατά τα άλλα, συμπαθή κ. Λυκούδη. Και ομολογώ ότι όχι μόνον βαδίζει άριστα στα βήματα Κουβέλη, αλλά τον έχει ξεπεράσει. Θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί σήμερα ως ο εμβληματικός πολιτικός ειδήμων της απόλυτης αοριστολογίας και εξηγούμαι.

Θυμάται κανείς να έχει ακούσει τον κ. Λυκούδη να μιλάει με σαφήνεια για τις ιδιωτικοποιήσεις; Ξέρει κανείς την άποψή του για το τι πρέπει να γίνει συγκεκριμένα στη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, τον ΟΛΠ, τον ΟΛΘ; Εχει καταλάβει κανείς τι προτείνει π.χ. για τα «κόκκινα» δάνεια ή τι άποψη έχει για το ασφαλιστικό; Γιαμαμότο είναι η απάντηση. Το μόνο που θυμάται κανείς από τις βαθυστόχαστες «παρεμβάσεις» Λυκούδη είναι η «ανάγκη για ενότητα του χώρου», την οποία σημειωτέον επικαλείται ένας πολιτικός που στη διάρκεια της κρίσης έχει αλλάξει τρία κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι) και ετοιμάζεται και για τέταρτο (ΠΑΣΟΚ) μήπως επανεκλεγεί.

Ειλικρινά δεν θα ασχολούμουν με την περίπτωση Λυκούδη, αν δεν είχα πλέον την πεποίθηση ότι ο κουβελισμός έχει επικρατήσει σε όλη την αποκαλούμενη Κεντροαριστερά. Κάθε φορά που ακούω τη Φώφη Γεννηματά να ισχυρίζεται ότι την χωρίζει χάος με τον κ. Μητσοτάκη, θέλω να πεταχτώ και να της θέσω το εξής απλό ερώτημα. Μα ποιον πείθεις ότι σε χωρίζει χάος, όταν το μόνο που σου έχει απομείνει ως πολιτική διέξοδος είναι να κάνεις αυτό που έκανες και προ έτους; Δηλαδή να συγκυβερνήσεις με τη Ν.Δ;

Με πνίγουν κι άλλες ερωτήσεις όταν ακούω την κ. Γεννηματά να μιλάει κι εκείνη Γιαμαμότο. Τάσσεται ή όχι υπέρ της κατάργησης της μονιμότητας στο Δημόσιο; Πιστεύει ή όχι ότι οι ανεπαρκείς δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει να απολύονται; Υιοθετεί την άμεση ανάγκη μείωσης των φόρων; Και αν ναι, συμφωνεί να κλείσουν δημόσιοι οργανισμοί και ποιοι;

Τι θέλω να πω με δυο λόγια; Οτι όλη αυτή η ιδεολογική ασάφεια που αυτοαποκαλείται «Κεντροαριστερά» θα έπρεπε σύσσωμη πλέον να οδηγηθεί σε έναν ψυχαναλυτή. Διότι μόνον ψυχανάλυσης χρήζει να πιστεύεις σήμερα ότι μπορείς να αντιπολιτεύεσαι εκ δεξιών τον ΣΥΡΙΖΑ, εξ αριστερών τη Ν.Δ. και την ίδια στιγμή να μην αντιλαμβάνεσαι ότι κανείς δεν καταλαβαίνει τι αντιπροτείνεις.

Για να συνειδητοποιήσει κανείς την παράνοια του χώρου, αρκεί μια πρόσφατη δήλωση της κ. Γεννηματά. Μετά τις επόμενες εκλογές, είπε, θα δεχθεί να μετάσχει σε μια κυβέρνηση μόνον αν σε αυτήν συμπράξουν και η Ν.Δ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Λες κι αν, ο μη γένοιτο, μας συμβεί να ζήσουμε και την ερμαφρόδιτη αυτή κυβερνητική τούρτα, το μόνο που θα αποζητούμε εναγωνίως είναι να μας σώσει η Φώφη σε ρόλο-κερασάκι.

Δεν άφησα τυχαία έξω από την Κεντροαριστερά το Ποτάμι. Ο κ. Θεοδωράκης καθυστέρησε μεν, αλλά έχει πλέον ευκρινέστατα φιλελεύθερες θέσεις για τα προβλήματα της χώρας, οι οποίες, ας είμαστε ειλικρινείς, λίγο διαφέρουν από αυτές της Δράσης. Εν ολίγοις, ας ξανασκεφτεί τον αυτοαποκλεισμό του από την προεκλογική του σύμπραξη με τη Ν.Δ. Διότι είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι, όσο περνούν οι μήνες και η χώρα διαλύεται από την ανερμάτιστη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, η Ν.Δ ολοένα και θα προβάλλει ως η μόνη εναλλακτική λύση και στον χώρο της αυτοαποκαλούμενης «Κεντροαριστεράς» θα εξαφανιστούν όχι μόνον οι Γιαμαμότο, αλλά δεν θα μείνει κολυμπηθρόξυλο.
Έντυπη

1 σχόλιο:

  1. Τα περιεγραφε μια χαρα για την τακτικη γιαμαμοτο, μεχρι που μας πεταξε στο τελος να κανουμε χαρακιρι. Την τακτικη γιαμαμοτο χρησιμοποιει και ο "μεταρρυθμιστης"κυριακος. Ας ρωτησει την νδ λοιπον "Τάσσεται ή όχι υπέρ της κατάργησης της μονιμότητας στο Δημόσιο; Πιστεύει ή όχι ότι οι ανεπαρκείς δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει να απολύονται; Υιοθετεί την άμεση ανάγκη μείωσης των φόρων; Και αν ναι, συμφωνεί να κλείσουν δημόσιοι οργανισμοί και ποιοι;" Στη δεθ εκανε κωλοτουμπες αλα τσιπρα ο μητσοτακης στα ανωτερω. Εκτος απο το ποταμι δεν υπαρχει αλλο κοινοβουλευτικο κομμα να εχει δωσει ακριβεις δεσμευτικες απαντησεις στις συγκεκριμενες ερωτησεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή