ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

ομαδάρα

ομαδάρα

Παρατηρητήριο

Εκπαιδεύοντας του πολίτες

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αρνήθηκε να κοινωνήσει την αλήθεια και να εκπαιδεύσει τους πολίτες του στις νέες συνθήκες, δηλαδή στην «τεχνολογία των μνημονίων». Τώρα, μετά από επτά χρόνια ύφεσης αυτό φαντάζει ακόμα πιο δύσκολο. Το γεγονός ότι ο ορθολογισμός και οι φιλοευρωπαϊκές ιδέες δεν δημιουργούν κοινωνικό ρεύμα, παρόλη την κυβερνητική αποτυχία των λαϊκιστών, έγκειται στην αδυναμία των αντίστοιχων ταγών να πείσουν για τα προφανή. Και δεν πείθουν, γιατί ακόμα και σήμερα δεν θέτουν ως προτεραιότητα τη διακίνηση της αλήθειας, απεναντίας την αποφεύγουν. Καταφεύγουν και αυτοί στην ευκολία της καταγγελίας των μόνιμα κακών κυβερνητικών πρακτικών αναμένοντας την πτώση του ώριμου φρούτου.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Σπύρος Πανταζής: Το δικαίωμα στο θάνατο



Από τον τοίχο του Σπύρου στο fb

Θα μπορούσα πολλά να γράψω για το δικαίωμα στο θάνατο καθότι αποτέλεσε και το πεδίο της ερευνητικής μου εξειδίκευσης κατά τρόπο παράδοξο όμως μου είναι δύσκολο να το συνθέσω σε άρθρο με τρόπο ικανοποιητικό οπότε ας δούμε μερικά σχηματικά και εκλαϊκευμένα.

1.Τα άτομα που επιλέγουν να δώσουν ένα τέλος στη ζωή τους θέλουν με αυτό τον συμβολικό τρόπο να προασπίσουν τις αξίες που χαρακτήρισαν την ύπαρξη τους. Επιλέγουν τον χρόνο και το μέρος λαμβάνοντας μία αυτόνομη απόφαση προστατεύοντας την αξιοπρέπεια τους. Ο φόβος τους δεν είναι ο θάνατος αλλα μία ζωή χωρίς νόημα, μια διάρκεια πόνου, μία ροή ανυπόφορη. 


2.Σε αυτές τις περιπτώσεις όταν η απόφαση είναι αποκλειστικά δική τους και δεν γίνεται υπό τα κράτος συγγενικής πίεσης παρουσιάζονται μπροστά στο νομικό και ιατρικό σύστημα ως οι απόλυτοι ικέτες που επιζητούν με σεβασμό το δικαίωμα στην επιλογή.


3.Τα προβλήματα που ανακύπτουν στις χώρες που απαγορεύεται η ευθανασία -για παράδειγμα στην Αγγλια- είναι πολλαπλά. Πρώτα από όλα παραβιάζεται η αρχή της ισότητας καθότι μόνο οικονομικά ευκατάστατοι μπορούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό και δη στην κλινική Ντιγκιντας προκειμένου να ολοκληρώσουν τον σκοπό τους. Αμέσως αποκλείονται οι ασθενέστεροι. Ταυτογχρονα τα καθημερινά προβλήματα και η δυναμική του πόνου -είτε σωματικού είτε ψυχολογικού-είναι αδυσώπητα. Πολλές φορές βίαιες αυτοκτονίες συμβαίνουν εξαιτίας του υπάρχοντος state of law. Πολλοί αρνούνται φαγητό και νερό προκειμένου να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Το απότελεσμα είναι η μεγιστοποίηση της οδύνης. Άλλοτε πάλι ενισχύεται η λεγόμενη underground euthanasia με δραματικές συνέπειες.


4.Αρκετές είναι οι χώρες που επιτρέπουν την ενεργητική ευθανασία όπως η Ολλανδία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και την υποβοηθούμενη η Σουηδία και το Όρεγκον. Εδώ οι διαφοροποιήσεις είναι λίγο τεχνικές η Ολλανδία εφαρμόζει και τα δύο. Οι υποθέσεις Postma, Alkmaar, Chabot είναι σημαντικές για όποιον ενδιαφέρεται. Το ζήτημα είναι ότι πολλοί κατηγορούν την Ολλανδία για την διαμόρφωση της λεγόμενης κουλτούρας του θανάτου και ενός τουρισμού που αυξάνεται εξαιτίας αυτού του λόγου. Η αλήθεια είναι τα στατιστικά του 2010 σημείωσαν αύξηση. Από την άλλη μεριά η τακτική υποβοηθούμενης αυτοκτονίας που εφαρμόστηκε στο Όρεγκον υπήρξε αποτελεσματική. Το σημαντικό και αυτό που το διακρίνει ως ιδεότυπο είναι ότι ενώ υπήρχαν μεγάλοι φόβοι για τους οικονομικά ευάλωτους, τους ηλικιωμένους, όσους δεν είχαν ακαδημαϊκή εκπαίδευση, η έρευνα του 2013 έδειξε πως το 97,4% ήταν λευκοί, το 43,9 % πτυχιούχοι και βέβαια το 75,9% αντιμετώπιζε τον καρκίνο. 


5.Επιλογικά ο κ. Βέλλιος πήρε μία γενναία κατά τη γνώμη μου απόφαση η οποία όμως δεν έχει νόημα να κριθεί από εμάς. Το ίδιο σπουδαίοι είναι και όσοι παλεύουν με την αρρώστια τους, αναμετρώνται με τις αγωνίες, τα βλέμματα και τις ελπίδες των συγγενών τους, το κουράγιο και τις πιθανότητες.
Τα ζητήματα της ύπαρξης είναι μοναχικά και έμεις πολύ μικροί για να κουνάμε το δάχτυλο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου