ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Με την Ευρώπη

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Θάνος Καψάλης: Ο κύκλος των χαμένων ποιητών


Ο φίλος μας Θάνος Καψάλης βάζει σε δέκα αράδες όλα τα ερωτήματα της εκπαίδευσης. Για τα οποία οι απαντήσεις είναι αφόρητα δύσκολες

Πρέπει να ήταν Οκτώβριος του 1989 στη Ρόδο, όταν οι μεγάλες πόρτες του κινηματογράφου άνοιγαν για να ξεχυθούν από την ημιφωτισμένη αίθουσα, οι δεκάδες των θεατών, που είχαν παρακολουθήσει μαγεμένοι τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών.
Στην πλειονότητά μας εκπαιδευτικοί, ταχύναμε το βήμα μας, λες και θα συντόμευε τον χρόνο, που θα μας έφερνε μπροστά στους μαθητές μας την επόμενη ημέρα. Όχι δεν θα ανεβαίναμε πάνω στα θρανία, όπως ο συμπαθής Ρομπινς Γούιλιαμς, ούτε θα οργανώναμε μεταμεσονύκτιες συναντήσεις απαγγελίας ποιημάτων με τους μαθητές μας κάπου στο λόφο του Μόντε Σμιθ.

Σίγουρα όμως από αύριο κιόλας θα “άδραχναμε την ημέρα”, διότι ο Κήτιν, ήταν πλέον το σύγχρονο πρότυπό μας. Ένα πρότυπο που αν και δεν “έλιωνε σαν το κερί για να φωτίσει τους άλλους” - όπως μας είχε διδάξει στα εισαγωγικά σεμινάρια εκπαιδευτικών η πεπειραμένη σύμβουλος- καταύγαζε, μέσα στο γκρίζο πλήθος των συντηρητικών συναδέλφων του, με την αντισυμβατική και ενθουσιώδη διδασκαλία του και το πάθος του “να πυρπολήσει την καρδιά και το μυαλό” των μαθητών του.

Έκτοτε έχουν περάσει 30 περίπου χρόνια που μου δίνουν το δικαίωμα να αναρωτηθώ, αν ο κος Κήτιν είναι όντως το πρότυπο του δασκάλου στον οποίο έπρεπε να μοιάσουμε. Η απάντηση που δίνω, που ίσως σας απογοητεύσει, είναι αρνητική.

Και στη “γνωμάτευση” αυτή καταλήγω λαμβάνοντας υπόψη τόσο τη διδασκαλία του ίδιου του κ. Κήτιν, όσο και τις λιγότερο ή περισσότερο επιτυχημένες απόπειρες μίμησής της, που έτυχε να υποπέσουν στην αντίληψή μου.

Θυμηθείτε τη διδασκαλία του κ. Κήτιν και ίσως συμφωνήσετε πως αν ο κινηματογραφικός φακός την αποθέωσε, ήταν επειδή ακριβώς ο πρωταγωνιστής στον οποίον εστίαζε δεν ήταν η τάξη, αλλά ο μεσσιανικός δάσκαλος που υποδυόταν ο μακαρίτης ο Γούιλιαμς. Θυμηθείτε όμως και τα χρόνια των πλασματικών, και αντισυμβατικών όπως πιστεύαμε, βεβαιοτήτων που διανύσαμε. Θα αναγνωρίζατε στον εαυτό σας το ηθικό δικαίωμα να τις μεταδώσει με τον ίδιο ενθουσιασμό, αν μια μηχανή του χρόνου σας έφερνε νεαρή δασκάλα ή δάσκαλο, σε μια τάξη των δεκαετιών του 80 και του 90;

Έλειψαν πολλά από την εκπαίδευσή μας στα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε. Και στα προγράμματα σπουδών, και στα σχολικά εγχειρίδια και στα σχολικά κτίρια. Δεν έλειψε όμως ο κ. Κήτιν. Το πάθος του δασκάλου να πλάσει τις ψυχές των μαθητών του, ακόμη κι αν ειλικρινές μπορεί να είναι ανώφελο και επικίνδυνο και γι’ αυτούς και για τον ίδιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου