ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

γιατί έτσι γουστάρουν

γιατί έτσι γουστάρουν

Παρατηρητήριο

Επιχείρηση Zamora

Μέρα των πραξικοπηματιών σήμερα. Ας ανακαλέσουμε στη μνήμη μας μερικές άχρηστες (;) πληροφορίες.

Ο αγαπημένος μας Ούγκο Τσάβες, στρατιωτικός ο άνθρωπος, είχε φτιάξει από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 το MBR-200, μια μυστική οργάνωση επίδοξων πραξικοπηματιών στρατιωτικών. Το 1992 αποπειράθηκε πραξικόπημα - βαθειά δημοκράτης ο άνθρωπος. Οπερέτα το πραξικόπημα, με καμιά 15αριά νεκρούς το βράδυ μέχρι να παραδοθεί ο ίδιος και καμιά 200αριά ακόμη σε συγκρούσεις που ακολούθησαν τους επόμενους μήνες.

Το ιστορικώς ενδιαφέρον είναι πως η κωδική ονομασία (επινόησης του ιδίου του Τσάβες) του πραξικοπήματος του 1992 ήταν "Επιχείρηση Zamora". Ο σύντροφος Νικολάς Μαδούρο έδωσε την ίδια κωδική ονομασία, "Επιχείρηση Zamora", στην εμφυλιοπολεμική διανομή 500.000 όπλων στους οπαδούς του για να αντιμετωπίσουν τις λαοθάλασσες των διαδηλωτών. Κολεκτίβες του τρόμου.

Γιώργος Προκοπάκης

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Γιάννης Αντωνίου: Για τον Κάστρο και την Κούβα πάλι, και τέλος.





Ξεκινώ με μία κοινότοπη παραδοχή, κάτι σαν υπενθύμιση σε όσους επιμένουν να κρύβονται πίσω από την ιστορία. Είναι άλλο πράγμα η ιστορία και άλλο η πολιτική, όσο κι αν σε πολλά τέμνονται. Στην ιστορία οι αναχρονισμοί απαγορεύονται, γιατί σκοτεινιάζουν το πεδίο κατανόησης.

Τα γεγονότα, το παρελθόν είναι της εποχής τους και της αλληλουχίας των συνθηκών που τα παρήγαγαν. Από την άλλη, η πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αναχρονισμούς, ιδιαίτερα μάλιστα, όταν τα έργα των δρώντων στο παρελθόν αφήνουν ενεργό το αποτύπωμά τους στο παρόν.

Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν, ο Φιντέλ Κάστρο πράγματι υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές του 20ου αιώνα. Στην κορύφωση του ψυχρού πολέμου, όταν μετρούσαμε τα κόκκινα μίλια της κομμουνιστικής επέκτασης πάνω στον χάρτη, η Κούβα εκπροσωπούσε τη μεγάλη πρόκληση. Ο κομμουνισμός έφτανε στη γειτονιά του μπάρμπα Σαμ. Γινόταν αντιληπτή ως σημάδι ότι η κοσμική προφητεία της απελευθέρωσης του παντός έχει το πραγματολογικό της αντίστοιχο.

Ήταν και κάτι άλλο όμως με την Κούβα. Όταν η καταθλιπτική εικόνα των λαϊκών δημοκρατιών της Ανατολικής Ευρώπης, γινόταν όλο και πιο δύσκολα υπερασπίσιμη, η Κούβα της σάμπα, η Κούβα του Havana Club, η Κούβα των γενειοφόρων επαναστατών με τα αμπέχονα, που οι φωτογραφίες τους κοσμούσαν τα νεανικά δωμάτια, η Κούβα του Χουανταρένα, του Τεόφιλο Στήβενσον, η Κούβα που ένωνε την επανάσταση με την pop art ήταν το ακροτελεύτιο επιχείρημα ότι ο σοσιαλισμός είναι μία ζωντανή υπόθεση.

Το δίκιο έμοιαζε να είναι εκεί και το άδικο στην άλλη όχθη του στενού της Φλόριντα. Ο Κάστρο, ο Γκεβάρα ήταν οι δημιουργοί αυτής της παγκόσμιας ονείρωξης και η συγκυρία τους επέτρεπε να είναι. Η κατάρρευση του κομμουνισμού στις αρχές της δεκαετίας του 90' άλλαξε δραματικά τα δεδομένα, διαλύοντας και τις τελευταίες ψευδαισθήσεις ότι το βάθος του ουρανού είναι νομοτελειακά κόκκινο.

Ο Κάστρο και το καθεστώς του άντεξαν, ωστόσο η αποδόμηση των κοινωνικοαπελευθερωτικών συμφραζομένων της ρητορικής του υπήρξε ραγδαία. Έτσι έμεινε μόνο το επαναστατικό φολκλόρ να προσπαθεί μάταια να σκεπάζει την τυπολογία της φρίκης του ολοκληρωτισμού. Όσο από ιστορική άποψη αποτελεί αφελή αναχρονισμό να παραγνωρίζει κανείς την σημασία της κουβανέζικης επανάστασης και των ηγετών της στο γεωπολιτικό status του 60, και του 70', άλλο τόσο προβληματικό είναι το κρυφτούλι με την ιστορία, οι αριστερές ιδεοληψίες και η παγίδευση στη νοσταλγία των νεανικών φαντασιώσεων, που επιμένει να αντιλαμβάνεται και να αποτιμά το πολιτικό παρόν με όρους ιστορικού παρελθόντος.


 Και το χειρότερο, στο όνομα του επαναστατικού ρομαντισμού, να αποσιωπά ή να υποβιβάζει την πολιτική βαρβαρότητα, με την οποία πολιτεύτηκε ο Κάστρο και το καθεστώς του, στην κατηγορία του παρεμπίπτοντος.

1 σχόλιο:

  1. Οταν ο Τσέ καί ο Φιντέλ εκαναν τήν επανάσταση, τήν εκαναν γιά νά πάρει ο λαός τήν εξουσία, η γιά νά εδραιώσουνε 50 χρόνια μία δικτατορία ( οσο καλή καί αν ητανε) ;; Ειναι δημοκρατικό καί ηθικό νά επιλέγει ο Φιντέλ τόν διάδοχό του ( τόν αδερφό του) καί οχι ο λαός ;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή