ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Στέλιος Πάλλας: Για τις εκλογές των ΗΠΑ


Από το fb


Ας τα πάρουμε από την αρχή. Η νίκη του Τραμπ δίνει το σήμα σε κάθε ημίτρελο να υπόσχεται ό,τι θέλει, να λέει ό,τι θέλει και να εκλέγεται. Οι ΗΠΑ είναι θωρακισμένες θεσμικά και βεβαίως η ανεξαρτησία των βουλευτών και των γερουσιαστών θεσμοθετημένη και βαθιά ριζωμένη. Η Ουγγαρία όμως δεν είναι. Είναι μέγα λάθος να εστιάζουμε στο εκάστοτε πρόσωπο και φορέα του λαϊκισμού αλλά στην σκιά που αφήνει και κυρίως στους λόγους που ανήλθε στην εξουσία. 


Όλοι οι ψηφοφόροι του Τραμπ δεν είναι φασίστες, ούτε αμόρφωτοι, ούτε βλάκες, ούτε hillbillies, ούτε deplorable -- σίγουρα υπάρχουν και white supremacists, συνωμοσιολογοι και μισάνθρωποι -- όπως και οι συμπολίτες μου που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Ασχέτως αν και οι Έλληνες οπαδοί του Τραμπ ήταν οι πρώτοι που τους αποκαλούσαν γίδια. Θύμαμαι ένα νέο παιδί από την Δυτική Βιρτζίνια που ζητούσε δουλειά, μόνο δουλειά -- όχι επιδόματα. Οκ, έλεγε και τα "τρελά" του ότι οι αμερικανικές εταιρείες που έφυγαν από την χώρα, την πρόδωσαν. Αλλά ποιος μπορεί να τον λοιδορήσει; ποιος θα τολμήσει; θυμάμαι στην τηλεόραση τον δήμαρχο της πόλης του Monessen, τον κ. Σταυράκη, μιας πόλης της Πενσυλβάνιας που έσφυζε από ζωή λόγω των steel industries, μιας πόλης των unions και των δημοκρατικών να δηλώνει ότι θα ψηφίσουν Τραμπ επειδή η NAFTA τους κατέστρεψε και δεν θέλουν να βιώσουν την κόλαση με την TTIP. 


Ενδιαφέρθηκε κανείς γι' αυτούς τους ανθρώπους, που υφίστανται το κόστος μιας θεαματικής αλλαγής που ευνοεί το σύνολο της κοινωνίας αλλά αυτοι υφίστανται ένα δυσανάλογα μεγάλο κόστος; τους εξήγησε κανείς τα οφέλη του ελεύθερου εμπορίου, όταν ο Τραμπ έβγαζε τον anti free trade άσσο από τον μανίκι; Από το πρωί μέχρι το βράδυ, συντηρητικοί πολίτες έτρωγαν στα μούτρα την χλεύη της Miley Cyrus και της Μαντόνα για τον τρόπο ζωής τους. Αν κάτι διακρίνει μια φιλελεύθερη κοινωνια είναι διάφοροι δρόμοι προς την ευτυχία.


 Τις έφτυσαν στα μούτρα με την ψήφο τους -- συνεχίστε λοιπόν να ασχολείστε με το ποιος παει στην Τήνο και το όνομα σας δεν θα το δείτε ούτε στις δημοσκοπήσεις πολλω δε μάλλον στην κάλπη. Ακομη και αν έχανε την προεδρία ο Τραμπ, πάλι κερδισμένος θα ήταν. Κέρδισε τα ΜΜΕ, το establishment του ρεπουμπλικανικού κόμματος, την Ουάσινγκτον, την Νέα Υόρκη και την ηλιόλουστη Καλιφορνια, μετουσίωσε το tea party σε trump party. Τελικά εκτός από τον λευκό, blue collar, άνδρα και η ελιτ δεν μπορεί να κατανοήσει την νεα πραγματικότητα και κάποιος αλλος θα γεμίσει το κενό. Αυτή ειναι η φυσική πορεία των πραγμάτων.

2 σχόλια:

  1. Οι Liberals (εδώ και αλλού) υμνούσαν τη ΝΑFΤΑ (που έθαψε τους εργαζόμενους των ΗΠΑ) και την ΤΤΙP. Λοιπόν, ας χορεύουν τώρα.
    Αλλά εμείς οι λοιποί, τι φταίμε;
    ΥΓ: Scott London: Η σκοτεινή νύχτα της ψυχής. Η «Εξέγερση των Ελίτ» & η «Προδοσία της Δημοκρατίας» (Christopher Lasch)
    https://t.co/8MfxLaRh0e

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απ’ αυτα που εχω καταλαβει στον ανεπτυγμενο κοσμο, γενικα οι φιλελευθεροι, σοσιαλδημοκρατες,… δεν εχουν καταφερει να επιλυσουν το προβλημα της ανεργίας μετα την παγκοσμιοποιηση με κρατικες επενδυσεις και κινητρα για νεες επενδυσεις και στη θεση τους έρχονται οι λαικιστες, συντηρητικοι, ισλαμοφοβικοι,…

    Δεν πιστευω οτι οι δευτεροι θα μπορεσουν να επιλυσουν τα προβληματα των εργαζομενων και της συρικνουμενης μεσαιας ταξης, εφοσον τα κεφαλαια θα παιζονται σε χρηματοικονομικα προιοντα, ενω με τις συμφωνιες όπως την TTIP και πιο παλιά την NAFTA ουσιαστικα οι αναπτυγμενες χωρες εκχωρησαν μεγαλο τμημα της βιομηχανικης παραγωγης στα BRIC και στις ασιατικες χωρες.

    Ο Τζερεμυ Ριφκιν το 1995(στο «Το τελος της εργασιας και το μελλον της» Η δύση του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού και το χάραμα της μετά την αγορά εποχής, Λιβανης, 1996) προβλεψε την τεχνολογικη ανεργια (λογω βελτιστοποιησης/αυτοματοποιησης της βιομηχανικης παραγωγικης και των υπηρεσιων) αλλα δεν μπορουσε να προβλεψει την τεραστια μετακινηση κεφαλαιων στο χρηματοικονομικο τομεα και τον πολλαπλασιασμο του " χρηματιστηριακου αερα" καθως και την «εκχωρηση» μεγαλου τμηματος της βιομηχανικης παραγωγης σε αναπτυσομενες χωρες, γεγονοτα που εχουν δημιουργησει μεγαλη συρικνωση βιομηχανικων κλαδων και αντιστοιχη ανεργια και εξαθλιωση των εργαζομενων στις παραδοσιακες βιομηχανικες χωρες, και την αντιστοιχη συρικνωση των θεσεων εργασιας στην μεσαια ταξη.

    Επομενως - με μεγαλη δυσκολια- και μονον με διεθνεις διασκεψεις, συμφωνιες και αποφασεις μπορει να αλλαξει η ολη κατασταση για επανα-βιομηχανοποιηση του πρωτου(;) κοσμου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή