ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Χρήστος Παπαγεωργίου: ΤΡΑΜΠ Κίνδυνος ή Ευκαιρία ?



Διαβάζοντας διάφορες αναλύσεις ειδικών και μη σχετικά με την νέα πολιτική των ΗΠΑ λόγω της εκλογής του Τραμπ και τις επιπτώσεις από αυτήν στα Ελληνικά πράγματα , θα προσπαθήσω συνοπτικά να διατυπώσω και εγώ τις δικές μου απόψεις επιθυμώντας να συμβάλω στην ορθολογική διερεύνηση του θέματος και θέλω να πιστεύω χωρίς ιδεολογική φόρτιση.
Κατ’ αρχήν ας ξεκινήσω λέγοντας ότι οι εξτρεμιστικές απόψεις του Τραμπ στην προεκλογική περίοδο σε συνδυασμό με την υπεροψία και τον πολυτελή βίο του είχαν δημιουργήσει ένα αδιαπέραστο τείχος που εμπόδιζε κάθε Ευρωπαίο διανοούμενο να τον δει με συμπάθεια ή με κατανόηση.
Εκ των υστέρων και εκτιμώντας καλύτερα την προσπάθεια του να συνδυάσει την ακραία προεκλογική ρητορική του με πιο ρεαλιστικές θέσεις βλέπω ότι οι προεκλογικές απόψεις του ήταν ένα προπαγανδιστικό νέφος που του επέτρεψε να βγει νικητής σε έναν αγώνα ενάντια στο Στρατιωτικό & Βιομηχανικό κατεστημένο που είχε καταφέρει να ελέγξει το Δημοκρατικό Κόμμα και την μαχητική και υπερβολικά φιλόδοξη Χίλαρυ Κλίντον.
Αυτό το Στρατιωτικό & Βιομηχανικό κατεστημένο που προσπάθησε να εξοντώσει ηθικά τον Μπιλ Κλίντον (με το σκάνδαλο Λεβίνσκυ) και κατάφερε να εκλέξει (πιθανόν και με νοθεία) τον δικό του Τζωρτζ Μπους τον νεώτερο απέναντι στον εξαιρετικό Αλ Γκορ.
Τον Τζώρτζ Μπους ο οποίος αφού δεν υπήρχαν φανεροί εχθροί (όπως οι Ρώσοι ή οι κινέζοι π.χ) εφηύρε τον Σαντάμ και έκανε μια τεράστια στρατιωτική επιχείρηση με την οποία το Στρατιωτικό & Βιομηχανικό κατεστημένο σε συμμαχία με τις εταιρίες πετρελαίου («7 αδελφές») κυριολεκτικά θησαύρισαν.
Αυτό το Στρατιωτικό & Βιομηχανικό κατεστημένο καρπούται σήμερα ένα μεγάλο μέρος από την τεράστια αμυντική δαπάνη των ΗΠΑ (500 δις $ ετησίως) και φυσικά χρειάζεται εχθρούς. Έτσι μετά το Ιράκ οι ΗΠΑ «ανακάλυψαν» τον νέο μεγάλο εχθρό, την Ρωσία του αυταρχικού Πούτιν και σταδιακά και την Κίνα, αυτό βέβαια είναι αναγκαίο για να για να διατηρηθεί το τεράστιο επίπεδο εξοπλισμών των ΗΠΑ.
Η νέα αυτή όμως στρατηγική είχε όμως αρνητικές συνέπειες για άλλα μεγάλα οικονομικά Γκρουπ συμφερόντων στις ΗΠΑ, αναφέρω δυο χαρακτηριστικά, τον Κατασκευαστικό τομέα, που τα έφερνε δύσκολα αφού η Αμερικάνικη διοίκηση δεν προχωρούσε σε έργα ανανέωσης των γερασμένων υποδομών των ΗΠΑ προτιμώντας να σπαταλά τα κονδύλια σε μεγαλεπήβολα αμυντικά προγράμματα, και οι «7 αδελφές» που λόγω και της διαμάχης με τον Πούτιν είδαν τις τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου να κατακρημνίζονται και τα κέρδη τους να εξαφανίζονται.
Πιστεύω λοιπόν ότι ο δαιμόνιος Τραμπ είδε το πρόβλημα και χρησιμοποιώντας μια ιδιοφυή προεκλογική εκστρατεία κατάφερε να βγει νικητής. Τι μας περιμένει λοιπόν ?
Κατ’ αρχήν πιστεύω ότι θα προσπαθήσει να ψαλιδίσει τον αμυντικό προϋπολογισμό των ΗΠΑ, για να αποσπάσει κονδύλια για Δημόσια έργα ώστε να ενισχύσει τον Κατασκευαστικό τομέα (στον οποίο συμμετέχουν και οι εταιρίες του) και να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας.
Παράλληλα θα εξομαλύνει τις σχέσεις του με την Ρωσία του Πούτιν ώστε αφενός να δικαιολογείται η περικοπή των εξοπλιστικών προγραμμάτων (αφού οι εχθροί λιγοστεύουν), αφετέρου και με συνεννόηση των 7 αδελφών και των πετρελαιοπαραγωγών χωρών, στο Γκρουπ των οποίων ο Υπουργός εξωτερικών του και CEO της EXXON MOBIL κατέχει περίοπτη θέση, θα φροντίσει για την άνοδο των τιμών πετρελαίου-φυσικού αερίου.
Οι εμπορικοί αντίπαλοι των ΗΠΑ (κυρίως ΚΙΝΑ, και Ε.Ε. ) θα πληρώσουν τις νέες αυξημένες τιμές ενέργειας για την κατασκευή των προϊόντων τους και θα εξασθενήσουν έναντι των ΗΠΑ που διαθέτουν τεράστια σχιστολιθικά αποθέματα πετρελαίου.
Κρίσιμο ζήτημα αποτελεί η πολιτική του για τις ανανεώσιμες και την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών. Επειδή από την μέχρι τώρα πορεία αντιλαμβάνομαι ότι έχουμε μια επιχειρηματική διάνοια, άρα έναν γνήσιο οικονομικά τουλάχιστον φιλελεύθερο, πιστεύω ότι θα αφήσει την αγορά να λύσει το πρόβλημα. Επειδή μάλιστα οι τιμές ορυκτών καυσίμων θα ανέβουν οι ανανεώσιμες θα υπερισχύσουν και επομένως στην πράξη οι περιορισμοί για τις ΗΠΑ από την συνθήκη του Παρισιού θα ικανοποιηθούν χωρίς ανάγκη ειδικών μέτρων.
Η Ελλάδα όπως και η Κύπρος και το Ισραήλ φυσικά θα υποστηριχτούν ως προχωρημένες στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή, ο δε Ερντογάν θα προσπαθήσει να διασωθεί μέσω του Πούτιν και αν είναι έξυπνος θα τα καταφέρει, βεβαίως τα μεγαλο-ιδεάτικα όνειρα του πρέπει να τα ξεχάσει.
Η Ελληνική κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ βυθισμένη στις «Σοβιετικές» της φαντασιώσεις, είχε καταφέρει με την προηγούμενη κυβέρνηση των ΗΠΑ να βρει κάποιους δίαυλους επικοινωνίας κυρίως μέσω πανεπιστημιακών «φιλομαρξιστικών» κύκλων (Παπαδημητρίου π.χ.) που έχουν σημαντική αλλά περιορισμένη επιρροή μόνον στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, αλλά τώρα είναι σε πλήρη σύγχυση.
Το ταξίδι του Τσίπρα στην Κούβα για να αποχαιρετήσει τον Δισεκατομμυριούχο-Κομμουνιστή Κάστρο και οι αόρατες σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με το καταρρέον καθεστώς του Μαδούρο τους φέρνουν αναγκαστικά σε τροχιά σύγκρουσης με τη νέα Κυβέρνηση των ΗΠΑ και ίσως αυτός να είναι ένας επιπλέον λόγος που σχεδιάζουν απόδραση μέσω εκλογών.

ΑΘΗΝΑ 28/12/2016

Καθ. Χρήστος Παπαγεωργίου PhD Imperial College

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου