ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

κρυο

κρυο

Παρατηρητήριο

Οτιδήποτε συμβαίνει και επιβιώνει μέσα στο χρόνο έχει λαϊκή αποδοχή. Π.χ Οι αγρότες δεν είχαν καμία και τα μάζεψαν για τα χωριά τους. Οι βιαιοπραγίες κατά των ακυρωτικών μηχανημάτων τυγχάνουν μιας πανεθνικής συμπάθειας διότι απλά διευκολύνουν τον κοσμάκη να μην πληρώνει εισητήριο χωρίς να παρανομεί. Γενικώς η βία κατά της δημόσιας περιουσίας είναι "νόμιμη" στην Ελλάδα ως πράξη αντίστασης κατά κάποιου εσωτερικού εχθρού αγνώστου προελεύσεως. Πάνω σε αυτό το στερεότυπο χτίστηκε η Ελλάδα από το 1821 και μετά. Γιαυτό και καμιά κυβέρνηση δεν ενόχλησε ποτέ αυτήν τη βία.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Στις ΗΠΑ αρκετές ομάδες Νέο-Συντηρητικών βλέπουν με συμπάθεια την Ρωσία του Πούτιν, γιατί την βλέπουν σαν μια Χριστιανική Καπιταλιστική και Συντηρητική χώρα ανάχωμα στην υπερβολική "Πολιτική ορθότητα" των πολιτικά φιλελεύθερων αντιπάλων τους, που όπως υποστηρίζουν επιτρέπει σε μικρές ομάδες από μειονότητες κυρίως θρησκευτικές και σεξουαλικές να προβαίνουν σε κατάχρηση των δικαιωμάτων τους.
Αυτό αξιοποιήθηκε από τον παμπόνηρο Τραμπ που από την πρότερη ζωή του δεν μπορείς να τον κατατάξεις στους συντηρητικούς.
Στην Ε.Ε. πολλοί ακραίοι Νέο -Συντηρητικοί και Φασίζοντες πολιτικοί βλέπουν την Ρωσία του Πούτιν με συμπάθεια για την ίδιους ακριβώς λόγους (παράδειγμα η ΛΕΠΕΝ ).
Στην Ελλάδα οι Νέο-Κομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ και πέριξ αυτού, βλέπουν με συμπάθεια την Ρωσία γιατί πιστεύουν ότι η Ρωσία είναι ακόμη η εξαφανισμένη Σοβιετική Ένωση !
Καταλαβαίνει κανείς σε ποια σύγχυση βρίσκονται αυτοί που μας κυβερνούν και πόσο άδικα θα μας πάρουν μαζί τους στον γκρεμό !

Χρήστος Παπαγεωργίου

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Ευθύμης Δημόπουλος: Για την «εθνική συνεννόηση»




Η πρόταση για «εθνική συνεννόηση», με τον τρόπο που χρησιμοποιείται από τη ΔΗΣΥ, είναι θολή και αποπροσανατολιστική. 


Πρώτον, γιατί δεν περιγράφεται το περιεχόμενό της. Αντιθέτως χρησιμοποιείται γενικόλογα το επίθετο «εθνική», σαν να καθαγιάζει νομοτελειακά την όποια πολιτική επιλογή διαχείρισης της χρεοκοπίας, μόνο και μόνο γιατί είναι εθνική. Σαν να υπονοεί ότι το «εθνικό» είναι το αντίδοτο στις πολιτικές των ξένων που μας καθηλώνουν. Αναδεικνύει (έστω και ασυνείδητα) ένα σχήμα πολιτικής αντίθεσης «ξένοι – Έλληνες» που όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στα προβλήματα της χώρας αλλά έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα από τις δυνάμεις του λαϊκισμού και του αντιευρωπαϊσμού.

Δεύτερον, και όχι ανεξάρτητο από το προηγούμενο. Ένα από τα διδάγματα της ελληνικής χρεοκοπίας είναι ότι οι εσωτερικές δυνάμεις του εκσυγχρονισμού και της μεταρρύθμισης δεν μπορούν μόνες τους να σύρουν τη χώρα. Και επιπλέον ότι ακόμη και στους φιλοευρωπαϊκούς πολιτικούς σχηματισμούς οι δυνάμεις της μεταρρύθμισης μειονεκτούν. Επομένως το ελληνικό πολιτικό σύστημα και ο διοικητικός μηχανισμός δεν είναι εις θέση να ανταποκριθούν μόνοι τους στη διαχείριση της κρίσης. Χρειάζεται να εισαχθεί μεταρρύθμιση και εκσυγχρονισμός και αυτή η διαδικασία να εποπτευθεί από την Ε.Ε. Με άλλα λόγια το σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης δεν μπορεί να είναι μόνο εθνικό. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στην ελληνική ιστορία. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο δυτικός κόσμος παρεμβαίνει βοηθητικά στην εξέλιξη της χώρας.

Τρίτον, δεν μπορεί να υπάρξει καμιά «εθνική πρόταση» χωρίς εθνική αυτογνωσία. Είναι εμφανές ότι ως χώρα δυσκολευόμαστε να προσαρμοστούμε στα νέα ευρωπαϊκά δεδομένα. Πιθανόν να υπάρχουν ευθύνες και στους εταίρους αλλά το πρόβλημα είναι κυρίως δικό μας. Ίσως ο φεντεραλισμός του Σόιμπλε να είναι επιλεκτικός αλλά από την άλλη εμείς δεν κάνουμε αυτά που πρέπει για να πείσουμε τους ευρωπαίους ότι αξίζει να μετέχουμε ισότιμα στις νέες εξελίξεις. Θα μπορούσαμε όλα αυτά τα χρόνια να είχαμε περιορίσει τις συνέπειες της δημοσιονομικής περιστολής με μια επιθετική πολιτική μεταρρυθμίσεων από το περιβάλλον μέχρι τη δικαιοσύνη και από την εκπαίδευση ως την επιχειρηματικότητα. Αλλά δεν το κάναμε γιατί οι δυνάμεις της χρεοκοπίας είναι ακόμα ζωντανές και κυβερνούν. Χωρίς την ήττα τους η χώρα δεν θα ανακάμψει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου