ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

Kαμιά ανοχή στη χρήση βίας




Σάκης Παπαθανασίου, 06/05/2010  Aπό http://ananeotiki.gr

Mετά το αποτρόπαιο γεγονός της δολοφονίας 3 τραπεζοϋπαλλήλων της MARFIN είχαμε ενέργειες εκ μέρους φορέων του κινήματος που δείχνουν να μη κατανοούν τι διακυβεύεται στη συγκυρία.

Αναφέρομαι στην καταγγελία μιας εργαζόμενης της MARFIN την οποία διακινεί και ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανιζόμενος να πιστεύει ότι τουλάχιστον έχει προτεραιότητα η ανάδειξη των θεμάτων που θίγει η καταγγελία (βασικές ελλείψεις στην πυρασφάλεια, εργοδοτική τρομοκρατία κ.λ.π). Επίσης αναφέρομαι στην ανακοίνωση της ΟΤΟΕ που αφού ζητά την παραδειγματική τιμωρία των φυσικών αυτουργών αναφέρει ότι «οι ηθικοί αυτουργοί, όμως, πρέπει να αναζητηθούν στην ασκούμενη πολιτική, στην επιχειρησιακή στάση της αστυνομίας αλλά και στις Διοικήσεις των Τραπεζών».

Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι όσα περιγράφονται στα κείμενα καταγγελίας για το κτίριο αλλά και την εργοδοτική συμπεριφορά, ανταποκρίνονται πλήρως στην αλήθεια. Γνωρίζω επίσης ότι τα θέματα που θίγει είναι πολύ σοβαρά και επιβαρυντικά για την ποιότητα ζωής και πολλές φορές και για τη σωματική ακεραιότητα των εργαζομένων. Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει την απαράδεκτη συμπεριφορά του Βγενόπουλου και το ότι επιδίδεται στην εκμετάλλευση του γεγονότος για την προώθηση των δικών του στόχων.

Όμως οι φορείς που προσεγγίζουν έτσι το ζήτημα κάνουν σα να θέλουν να αποφύγουν τις πραγματικές πολιτικές διαστάσεις του θέματος. Κάνουν σα να τους διαφεύγει ότι αυτό που συνέβη δεν ήταν εργατικό ατύχημα αλλά μια κανονική δολοφονία, στο όνομά του κινήματος και εν μέσω διαδήλωσης των εργαζομένων. Κάνουν ή πραγματικά δεν κατανοούν ότι δεν πρέπει να αφήνεται κανένα περιθώριο σύνδεσης των αγώνων , ανεξαρτήτως των αιτιών που τους προκαλούν, με ενέργειες απρόκλητης βίας. Ιδιαίτερα μάλιστα η αναφορά σε ηθική αυτουργία, δηλαδή η άποψη ότι η ασκούμενη πολιτική εξώθησε σε αυτή την αποτρόπαια πράξη, δίνει μια έμμεση δικαιολογητική βάση σε τέτοιου είδους ενέργειες εμφανίζοντας τες ως ανακλαστική αντίδραση.

Η δολοφονία απέδειξε ότι ακόμη και η «βία χαμηλής κρούσης» είναι εξίσου επικίνδυνη για την ανθρώπινη ζωή. Επανέφερε τη συζητημένη διαπίστωση ότι οι αντιλήψεις που αναπτύσσει μια μικρή μειοψηφία σε σχέση με τη βία ως αποδεκτό μέσο πολιτικής πάλης δεν είναι απλά γραφικές αλλά και επικίνδυνες για το κίνημα.

Στο επίπεδο της σημειολογίας η τακτική αυτών των ομάδων να παρεισφρύουν στους κοινωνικούς αγώνες αλλοιώνοντας το χαρακτήρα τους, η προσπάθεια που καταβάλλουν να μεταφέρουν σε άλλους τις συνέπειες των πράξεων τους, ο συνδυασμός του θράσους με τη δειλία που επιδεικνύουν, η χρήση όλων των μέσων που έχουν στην κατοχή τους έναντι των αντιπάλων τους όταν αυτοί βρίσκονται σε αδύναμη θέση, δείχνει τον ευτελή χαρακτήρα τους.

Δεν πρόκειται για συντρόφους που κάνουν ατελέσφορη επιλογή και χρησιμοποιούν αναποτελεσματικά μέσα ή παρασύρονται από την κοινωνική ένταση. Δεν έχουν σχέση με το κίνημα που παλεύει χρόνια για τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα έχοντας μάλιστα πολλά θύματα. Είναι άτομα που συγκροτούν ένα διακριτό χώρο οποίος δεν έχει σχέση με τις αξίες της χειραφέτησης του ανθρώπου και με το στόχο του κοινωνικού μετασχηματισμού.

Με αυτή την έννοια πιστεύω ότι σε αυτή τη φάση είναι σημαντικό όχι μόνο να αναδείξουμε ότι η Αριστερά δεν έχει σχέση με αυτά τα φαινόμενα αλλά να εμβαθύνουμε και να επικοινωνήσουμε τη λογική της μη βίας και τη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου.

Προσωπικά αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να έχω καμιά συμπεριφορά που μπορεί να εκληφθεί ως ανοχή απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα. Το ίδιο περιμένω να κάνουν και όλοι οι φορείς του κινήματος.

3 σχόλια:

  1. Διάβασα το κείμενο και μου άρεσε πάρα πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δείμο, το κείμενο είναι καλό, μόνο που δεν ξέρω αν οι φωνές μας είναι αρκετές για να σταματήσει αυτή η κουλτούρα του μίσους που απλώνεται και που και εσύ σωστά ανάλυσες σε δικιά σου ανάρτηση. Οταν φτάνουν να δικαιολογούν τους φόνους τι να πω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με βρίσκουν σύμφωνο οι απόψεις του Σάκη, leo.
    Η κουλτούρα της βίας και μίσους, αντιστρατεύονται τους κοινωνικούς αγώνες

    ΑπάντησηΔιαγραφή