ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

Μάριο Μονιτσέλι: έπεσε για να μην πεθάνει πεσμένος, υπέροχος.





Αυτός ο υπέροχος τύπος, αυτός ο μεσόγειος, αυτός που μου έκανε το χιούμορ του κανόνα στη ζωή μου, φτάνει στα 95 και αυτοκτονεί πέφτοντας στο κενό, γιατί δεν έχει νόημα να αναμετρηθεί με το τέλος. Πέφτει για να μην πεθάνει πεσμένος. Τόσο εγώ όσο και οι εντιμότατοι φίλοι μου έκαναν την "πλάκα" του, στυλ, στάση ζωής, αυτοκριτική, οπτική γωνία, κριτήριο αξιολόγησης των ανθρώπων, συναισθηματική συμπεριφορά, τρόπο βαδίσματος. Νομίζω ότι ο Μονιτσέλι ήταν ο βασικός μας δάσκαλος και δεν απομένει παρά να είναι και παράδειγμα προς μίμηση, αν το τέλος μας συναντήσει κάπως έτσι.
Ναι έτσι είναι "μαλάκες" αξίζει να πεθάνουμε με αυτόν τον τρόπο, αν δεν πεθάνουμε αλλιώς, 
γιατί θα πεθάνουμε κουφάλα νεκροθάφτη, αλλά μετά από εσένα.
by Leo

Η ζωή μου όλη: Mάριο Μονιτσέλι

της Αναστασίας Λαμπρία από το protagon

Σαν χαστούκι έπεσε πάνω μου η είδηση της αυτοκτονίας του. Σαν να ‘μουν στην αποβάθρα καθησυχασμένη κι ο Τονιάτσι μου ‘ριχνε αιφνιδιαστικά μια σφαλιάρα, από το παράθυρο του εν κινήσει τρένου. Ο Μάριο Μονιτσέλι τελικά ήταν ο πλέον έντιμος από τους Εντιμότατους φίλους. Στα 95, ρίχτηκε στο κενό από το παράθυρο του νοσοκομείου όπου είχε διαγνωστεί η βαριά ασθένειά του: "Ο Θάνατος θα ρθει και θα χει τα μάτιά σου", αυτό σκέφτομαι.

Η ζωή του κόντευε να φτάσει τον αιώνα. Ήταν γόνιμος δημιουργός: παραγωγικός, αγαπητός, πολυβραβευμένος, διεθνής, διάσημος. Τα είχε όλα. Είχε όλη τη δόξα και τη φήμη, τη λάμψη, τις απολαβές, την αναγνώριση. Δίπλα από το όνομα του ακολουθούσε ο τίτλος «πατέρας της σύγχρονης Ιταλικής κωμωδίας». Και μια μακρά φιλμογραφία, έργο και απόδειξη του κοφτερού μυαλού του. Πικρός, γλυκός, ανατροπέας, αντισυμβατικός, απρόβλεπτος, ευφυής. Επιτυχημένος. Δεν αρκεί, δεν γεμίζει το κενό. Την τρύπα τη μαύρη της προσωπικής απαίτησης, του αυτόχειρα πατέρα, των αγαπημένων που εξαφανίζονται, του αδηφάγου σαρακιού της προσβλητικής αρρώστιας.

Πόσοι είναι πρόσωπα του δικού τους έργου; Πόσοι ταυτίζονται με το ήθος και το ανάστημα του έργου τους; Πάντα υπολείπονται, πάντα το έργο έρχεται πρώτα και εκείνοι ακολουθούν μικρότεροι από πίσω. Ε όχι πάντα, αποδεικνύεται. Δεν ήταν καλαμπουριτζής, ήταν χιουμορίστας. Οι εντιμότατοι φίλοι δεν κάνουν κούφιες πλάκες. Κι ο σεβάσμιος γέρων με την άκρως ευγενική φυσιογνωμία και τους τίτλους που είχε προσφάτως ευχαριστήσει τον Μπερλουσκόνι γιατί εξαιτίας του ξανακατέβηκε στους δρόμους, είχε ή βρήκε την τιτάνεια δύναμη να μην αφεθεί στον πόνο, την ταπείνωση, στα σεντόνια και τα διαρκώς αναμμένα φώτα της εντατικής νοσηλείας αλλά να δρασκελίσει το πρεβάζι. Ήταν απελπισία ή γενναιότητα; Η γενναιότητα είναι απελπισία.

Η κουφάλα ο νεκροθάφτης θα τον παραχώσει ξέροντας πως αυτός ο νεκρός δεν του ‘κανε το χατήρι. Δεν ήταν «ο πολυαγαπημένος, πλήρης ημερών», ήταν ο ανυπότακτος.

 ΥΓ. Ο τίτλος είναι βεβαίως τίτλος του αυτόχειρα επίσης, συντοπίτη του Μονιτσέλι, Τσέζαρε Παβέζε. Η μτφρ του Σωτ. Τριβιζά:

O θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου
αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει
απ' το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
κρυφός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου
θα 'ναι μια άδεια λέξη.
Κραυγή που έσβησε, σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό
όταν μονάχη σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω, αγαπημένη ελπίδα,
αυτή τη μέρα θα μάθουμε και εμείς
πως είσαι η ζωή κι είσαι το τίποτα.
Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα
O θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου
Θα' ναι σαν ν' αφήνεις μια συνήθεια,
σαν ν' αντικρίζεις μέσα στον καθρέφτη
να αναδύεται ένα πρόσωπο νεκρό,
σαν ν' ακούς ένα κλεισμένο στόμα.
Θα κατέβουμε στην άβυσσο βουβοί.

3 σχόλια:

  1. Το εισαγωγικό σας σημείωμα όλη μας η ζωή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεια σου Αντώνη. Κάτσαμε προφανώς στα ίδια θρανία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έπαθα πλάκα ότι έμαθα την είδηση. Δε χρειαζόταν να περιμένει το τέλος. Πάντα ήθελε να έχει αυτός τον έλεγχο. Και τον απέκτησε για τελευταία φορά μέσα στην άνοια που τον απειλούσε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή