ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Φοβάμαι




από την πολιτική επιθεώρηση και το Μάκη Καραγιάννη

Φοβάμαι τους ανθρώπους που 30 χρόνια  έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και ένα ωραίο βράδυ μεσούντος του Μάη  βγήκαν στις πλατείες κραυγάζοντας «Κλέφτες Κλέφτες».

Φοβάμαι εκείνους που δεν πληρώνουν φόρους, -δηλαδή 6 στους 10 έλληνες- και ταυτόχρονα οδύρονται για τα χρέη και τα ελλείμματα του κράτους.

Φοβάμαι εκείνους που βγάζουν μεγάλους λόγους για την  εθνική ανεξαρτησία και την εθνική αξιοπρέπεια επαιτώντας τα δανεικά των ευρωπαίων.

Φοβάμαι εκείνους που διορίστηκαν  εις βάρος των άλλων, γλείφοντας τους πολιτικούς, και τώρα μουτζώνουν τη βουλή.

Φοβάμαι εκείνους που γέμιζαν προεκλογικά τις πλατείες της μεταπολίτευσης, κραδαίνοντας τις πλαστικές σημαίες του πελατειακού κράτους έτοιμοι για το μεγάλο πλιάτσικο, και τώρα τις γεμίζουν πάλι αγανακτισμένοι.

Υποκλίνομαι μόνον στα πραγματικά θύματα: τους άνεργους και τους νέους χωρίς ελπίδα.

Φοβάμαι όταν βλέπω τον λαϊκισμό της νέας εποχής, με τα γλυκά λόγια του Μίκη και τα χρυσοποίκιλτα άμφια του Άνθιμου, να απλώνει το βαρύ χέρι πάνω τους.

Και χθες φοβήθηκα ακόμη περισσότερο.

 Μάκης Καραγιάννης 

Και γω τους φοβάμαι, μαζί με το φίλο μου το Μάκη, αλλά και τους αγαπώ γιατί είναι ένα κομμάτι από το σώμα της πατρίδας. Λίγο μεγάλο βέβαια.  (Leo)

4 σχόλια:

  1. Φοβάμαι, μήπως εκεί στις πλατείες βρίσκονται οι καθεστωτικοί βολεμένοι της μεταπολίτευσης που τώρα έχασν τα προνόμια που απολάμβαναν και ακόμη περισσότερο φοβάμαι γιατί για μια ακόμη φορά δεν έχουν τη δύναμη και την πολυτέλεια να βρίσκονται εκεί οι αληθινά κατατρεγμένοι και αδικημένοι της κοινωνίας μας, αυτοί που για χρόνια γεύονταν την εξαθλίωση της ανεργίας, γιατί δεν φίλησαν ή δεν μπορούσαν να φιλήσουν "κατουρημένες ποδιές".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελπήνορα μπορεί και να είναι και έτσι, μπορεί και να είναι όλοι. Στις πλατείες βρίσκεται η κρίση η ίδια και αυτή αφορά όλους. Αυτοί με τις μούτζες και τις ροχάλες σίγουρα είναι οι καθεστωτικοί. Στους άλλους βλέπεις την πραγματική ανησυχία, στα ιδρωμένα πρόσωπα/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολύ καλό άρθρο!

    αν μη τι άλλο στη Μαργαρίτα διαβάζουμε την κατάσταση όπως έχει

    Μπράβο leo!

    Aλέξανδρος Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γειά σου Αλέξανδρε. Μόλις γύρισα από το Σύνταγμα. Μάλλον δεν έχουμε να περιμένουμε και πολλά. Και δεν είδα πραγματικά οργισμένους. Περίεργους είδα πολλούς, κάτι σαν πανηγύρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή