ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Σταύρος Τσακυράκης, ο δικός μας σούπερ ήρωας

Παρατηρητήριο

Εφυγε μια εμβληματική μορφή της Γενιάς του Πολυτεχνείου. Ο Σταύρος Τσακυράκης, Γραμματέας της νεολαίας του ΚΚΕ Εσωτερικού στα χρόνια του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, συνταγματολόγος καθηγητής της Νομικής Αθηνών, αργότερα αφοσιωμένος στην υπόθεση των δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Πολίτης με όλη τη σημασία της έννοιας, σε διαρκή εγρήγορση για την τύχη αυτού του τόπου και της Ευρώπης, για την ποιότητα της Δημοκρατίας, αντίπαλος της δημαγωγίας και των εύκολων λόγων.

Η δημόσια σφαίρα έχασε μια μαχητική φωνή στρατευμένη στην υπόθεση της ελευθερίας που στάθηκε η καθοδηγητική αξία της ζωής του.

Οι φίλοι του χάσαμε την ευθύτητα, την ανιδιοτέλεια, την ανατρεπτικά παιγνιώδη διάθεσή του.

Οι πολιτικά απανταχού ρηγάδες και ρηγίτισσες θα αναπολήσουν την ατομική και συλλογική τους διαδρομή, και τον σιωπηλό δεσμό που κρατάει ακόμα.

Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα θυμούνται έναν Δάσκαλο συμπαραστάτη.

Γιάννης Βούλγαρης

Καθηγητής Παντειου Πανεπιστημίου
Γραμματέας Ρήγα Φεραίου 1974-1976».

Πηγή: Ο Γιάννης Βούλγαρης αποχαιρετά τον Σταύρο Τσακυράκη | iefimerida.gr

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

Το άλλοθι




Αυτός ο άνθρωπος, που διάβηκε πρόσφατα το κατώφλι, ήταν ξεχωριστός. Πάνω από το κιβούρι του γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά. Άλλα από αγάπη και άλλα από «αγάπη». Οι μισάνθρωποι δεν ψέλλισαν κουβέντα. Μισούν, δεν έχουν καιρό για λόγια.
Στο ύστατο κατευόδιο ακούστηκε δυο φορές «πάλι τελικά δεν τα κατάφερε, πάλι δεν τα καταφέραμε» και ήταν αλήθεια, πικρή, αλλά μεγάλη.
Και μετά ακούστηκε μια φράση που είπανε πως ήτανε δική του: «Είναι οι εποχές άνυδρες και το χώμα ξερό. Αλλά έχουμε τους σπόρους στο δισάκι μας σύντροφοι. Αυτό μετράει και θα συνεχίσουμε.»

Αυτό ακούστηκε σαν άλλοθι. Σαν εκείνο το αιώνιο άλλοθι της αριστεράς. Οι άλλοι και τα άλλα φταίνε. Οι καιροί. Οι υποκειμενικές συνθήκες που δεν ωρίμασαν ποτέ. Η αντίδραση που είναι πιο δυνατή από εμάς. Το χώμα, όχι ο σπόρος.

Την τρέφει την αριστερά αυτό το άλλοθι. Φυτεύει τις άγονες δομές της μέσα στο χώμα, που το νομίζει ξερό και αφιλόξενο, και περιμένει να καρπίσουν.
Μα είναι προβολή και οφθαλμαπάτη. Είναι προβολή της ξεραΐλας που έχει μέσα της.
Γιατί έξω βρέχει. Βρέχει ιδέες, προσπάθεια, γεννήματα, βρέχει τα έργα των ανθρώπων, βρέχει τα καλά και τα κακά.

Είναι ο σπόρος της που είναι πια παλιός και καμένος, στείρος και μουγκός και όσο και να συνεχίζει, πάλι στα ίδια μένει και πάντα σκύβει και μετρά ήττες.

Μόνο που τα παιδιά είναι αδύνατο να τα ταΐσεις πια με την ήττα των ηρώων σου, αυτή που έφαγες κι εσύ και την αναμασάς ακόμα.

Σαράντα είναι τα χρόνια που έπεσε ο σπόρος της ανανέωσης στο χώμα.

Και αυτοί που τον ερίξανε, όχι μονάχα δεν τον πότισαν, αλλά πηγαίνανε και τον πατάγανε και τον δυσκόλευαν. Και φώναξαν κι άλλους και τους είπαν, εδώ είναι ο σπόρος που ρίξαμε μαγαρίστε τον, κάψτε τον, βοηθάμε.

Και οι άλλοι οι πολλοί σιγά σιγά ξέκοβαν και τραβούσαν μοναχικά μονοπάτια  και κοιτούσαν τη δουλειά τους, μονολογώντας.

Κι’ αυτόν που πριν ακόμα φύγει, τους ψιθύριζε πως να χορεύουν μαζί με άλλους κάτω από τη βροχή, μήπως τον άκουσαν ποτές;
Μήπως τον έψαξαν το δρόμο του «μαζί», να δουν που βγάζει;
Γιατί καμώνονται πως ήταν οδηγός τους;

Το άλλοθι  της ανυδρίας τρέφει  εμάς τους λίγους που στεκόμαστε, αμήχανοι με χέρια ιδρωμένα. Αλλά δεν φτάνει πια. Τώρα το ξέρουμε. Είναι αυτό που οδηγεί μόνο σε ήττες. Το ξέρουμε;

2 σχόλια: