ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Δημοσκοπικές εκρήξεις



του Σάκη Κουρουζίδη

Σε μια περίοδο που οι δημοσκοπήσεις δίνουν μεγάλα ποσοστά στη ΔΗΜΑΡ, θα ήθελα να επαναφέρω για συζήτηση δύο οπτικές ανάγνωσης που απασχόλησαν το ΣΥΝ όταν περνούσε τη δική του δημοσκοπική έκρηξη. 
Όταν είχε εξανεμίσει όλα αυτά τα δημοσκοπικά κέρδη, αμέσως δηλαδή, μετά τις ευρωεκλογές όταν επιβεβαιώθηκε αυτή η σπατάλη, είχα δημοσιεύσει ένα κείμενο στην Αυγή (9/6/2009), με τίτλο «Επιστροφή στη μιζέρια...». Μεταφέρω ένα σχετικό απόσπασμα από εκείνο το κείμενο: 
«Η διαχρονική παρουσία του χώρου μαζί με μια ευνοϊκή συγκυρία που προέκυψε μετά τις εκλογές του 2007, κατέστησαν το χώρο αυτό προνομιακό αποδέκτη μιας διάχυτης δυσαρέσκειας που από χρόνια περιφέρεται από αποδέκτη σε αποδέκτη. Κάποια στιγμή, πριν από 12-14 μήνες, ο ένας στους 5 ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ επένδυσε στον ΣΥΡΙΖΑ (τελικά προχθές τον ψήφισε μόλις ο 1 στους 50 και μάλιστα σε ευρωεκλογές!). Προφανώς, κάπου υπήρξε λάθος. 
Γιατί ο κόσμος αυτός, όχι μόνον από το ΠΑΣΟΚ βέβαια, στράφηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ; 
«Γι’ αυτό που είμαστε», ήταν η κυρίαρχη απάντηση. 
«Γι’ αυτό που θα μπορούσαμε –ή ελπίζανε ότι μπορούσαμε- να γίνουμε», ήταν μια πιο προσγειωμένη. 
Η προφανής συνέπεια της πρώτης ερμηνείας ήταν: «καλά είμαστε, να μην αλλάξουμε τίποτα, ομάδα που νικάει δεν αλλάζει». 
Η δεύτερη προσέγγιση οδηγούσε στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα: «ριζικές αλλαγές μήπως και καταφέρουμε να συναντηθούμε με τις προσδοκίες όλου αυτού του κόσμου».

Νομίζω πως ανάλογα ερωτήματα πρέπει να θέσουμε και σήμερα στη ΔΗΜΑΡ. Γιατί έρχεται όλος αυτός ο κόσμος –δημοσκοπικά, προφανώς- προς τη ΔΗΜΑΡ; 
Γιατί εκτιμά αυτό που είμαστε ή γι’ αυτό που προσδοκά ότι μπορούμε να γίνουμε; 
Και πάλι, ή πρώτη ανάγνωση, υπονοεί ότι καλά είμαστε, μην αλλάξουμε τίποτε –ή σχεδόν τίποτα- ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει κλπ…
Η δεύτερη οπτική, ψάχνει να βρει τις αναγκαίες αλλαγές που πρέπει να κάνουμε, μήπως και καταφέρουμε να συναντηθούμε με αυτές τις προσδοκίες. 
Οι προσδοκίες που επενδύονται, φυσικά, δεν είναι όλες ίδιες, ούτε προς την ίδια κατεύθυνση, γι’ αυτό και πρέπει να κάνουμε επιλογή …προσδοκιών που μας ενδιαφέρουν κι εμάς, που δεν αλλοιώνουν αυτό που επιθυμούμε να γίνουμε έτσι κι αλλιώς.
Η πρώτη επιλογή φαίνεται επιλογή «χαμηλού ρίσκου», αλλά, όπως αποδείχτηκε στην περίπτωση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ υψηλού ρίσκου. 
Αντιθέτως, η δεύτερη, ενώ έχει αφετηριακά μεγάλο ποσοστό αβεβαιότητας, μπορεί να αποδειχτεί τελικά «υψηλής κεφαλαιοποίησης». 
Ειδικά σήμερα, πιστεύω πως είναι η πλέον ακατάλληλη εποχή για σλάλομ. 
Καθαρές επιλογές, με δεδομένες προτεραιότητες και ανοιχτές τις πύλες των συνεργασιών. 
Γιατί, εκτός από τις προσδοκίες των άλλων –αυτών που έρχονται προς εμάς- θα πρέπει να μας απασχολούν και οι …δικές μας προσδοκίες από τη «δική μας» αριστερά!

2 σχόλια:

  1. Εκείνη την εποχή, 2007 με 2008, έβλεπα με θλίψη το πόσο κοντόφθαλμή ήταν η ηγεσία Τσίπρα-Αλαβάνου. Ήταν φανερό ότι στη φάση εκείνη, με ένα δημοσκοπικό 18%, ο λαός ζητούσε από τον Σύριζα να αναδεχθεί ρόλο κόμματος εξουσίας. Ο Σύριζα απεδείχθη ανώτερος του λαού όμως. Δεν κατέβηκε στο επίπεδό του. Δεν μπόρεσε να πει ένα απλό "αφού πλέον ο λαός μας θέλει κόμμα εξουσίας και όχι απλώς διαμαρτυρίας, οφείλουμε να τιμήσουμε αυτήν την προοπτική".
    Που να το καταλάβουν οι άνθρωποι όμως... Όπως λέει και ο Νιόνιος στους εξαίσιους "Αχαρνείς" του, "όσο ακούν τα αναμμένα κάρβουνα, άλλο τόσο και οι καρβουνιάρηδες"....
    Ελπίζω σε κάτι περισσότερο από την νυν ηγεσία της Δημοκρατικής Αριστεράς. Ελπίζω να συλλάβει τη δυναμική των στιγμών που ζούμε, έστω και τώρα. Η δημοσκοπική άνοδος είναι πολύ μικρότερη από αυτήν που θα είχε αν παρενέβαινε ουσιαστικά στα πολιτκά πράγματα και δεν παρέμενε απλός παρατηρητής. Ας ξυπνήσει και ας το κάνει τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καθαρά εσωτερικό το άρθρο θα έλεγα. Ωστόσο, θα επαναλαμβάνω ότι οι δημοσκοπήσεις είναι η επιστημονική αυτοαξιολόγηση της δυναμικής των ΜΜΕ. Δηλαδή ελέγχουν τι αποτέλεσμα είχε η προπαγάνδα τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή