ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Δημοσκοπικές εκρήξεις



του Σάκη Κουρουζίδη

Σε μια περίοδο που οι δημοσκοπήσεις δίνουν μεγάλα ποσοστά στη ΔΗΜΑΡ, θα ήθελα να επαναφέρω για συζήτηση δύο οπτικές ανάγνωσης που απασχόλησαν το ΣΥΝ όταν περνούσε τη δική του δημοσκοπική έκρηξη. 
Όταν είχε εξανεμίσει όλα αυτά τα δημοσκοπικά κέρδη, αμέσως δηλαδή, μετά τις ευρωεκλογές όταν επιβεβαιώθηκε αυτή η σπατάλη, είχα δημοσιεύσει ένα κείμενο στην Αυγή (9/6/2009), με τίτλο «Επιστροφή στη μιζέρια...». Μεταφέρω ένα σχετικό απόσπασμα από εκείνο το κείμενο: 
«Η διαχρονική παρουσία του χώρου μαζί με μια ευνοϊκή συγκυρία που προέκυψε μετά τις εκλογές του 2007, κατέστησαν το χώρο αυτό προνομιακό αποδέκτη μιας διάχυτης δυσαρέσκειας που από χρόνια περιφέρεται από αποδέκτη σε αποδέκτη. Κάποια στιγμή, πριν από 12-14 μήνες, ο ένας στους 5 ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ επένδυσε στον ΣΥΡΙΖΑ (τελικά προχθές τον ψήφισε μόλις ο 1 στους 50 και μάλιστα σε ευρωεκλογές!). Προφανώς, κάπου υπήρξε λάθος. 
Γιατί ο κόσμος αυτός, όχι μόνον από το ΠΑΣΟΚ βέβαια, στράφηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ; 
«Γι’ αυτό που είμαστε», ήταν η κυρίαρχη απάντηση. 
«Γι’ αυτό που θα μπορούσαμε –ή ελπίζανε ότι μπορούσαμε- να γίνουμε», ήταν μια πιο προσγειωμένη. 
Η προφανής συνέπεια της πρώτης ερμηνείας ήταν: «καλά είμαστε, να μην αλλάξουμε τίποτα, ομάδα που νικάει δεν αλλάζει». 
Η δεύτερη προσέγγιση οδηγούσε στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα: «ριζικές αλλαγές μήπως και καταφέρουμε να συναντηθούμε με τις προσδοκίες όλου αυτού του κόσμου».

Νομίζω πως ανάλογα ερωτήματα πρέπει να θέσουμε και σήμερα στη ΔΗΜΑΡ. Γιατί έρχεται όλος αυτός ο κόσμος –δημοσκοπικά, προφανώς- προς τη ΔΗΜΑΡ; 
Γιατί εκτιμά αυτό που είμαστε ή γι’ αυτό που προσδοκά ότι μπορούμε να γίνουμε; 
Και πάλι, ή πρώτη ανάγνωση, υπονοεί ότι καλά είμαστε, μην αλλάξουμε τίποτε –ή σχεδόν τίποτα- ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει κλπ…
Η δεύτερη οπτική, ψάχνει να βρει τις αναγκαίες αλλαγές που πρέπει να κάνουμε, μήπως και καταφέρουμε να συναντηθούμε με αυτές τις προσδοκίες. 
Οι προσδοκίες που επενδύονται, φυσικά, δεν είναι όλες ίδιες, ούτε προς την ίδια κατεύθυνση, γι’ αυτό και πρέπει να κάνουμε επιλογή …προσδοκιών που μας ενδιαφέρουν κι εμάς, που δεν αλλοιώνουν αυτό που επιθυμούμε να γίνουμε έτσι κι αλλιώς.
Η πρώτη επιλογή φαίνεται επιλογή «χαμηλού ρίσκου», αλλά, όπως αποδείχτηκε στην περίπτωση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ υψηλού ρίσκου. 
Αντιθέτως, η δεύτερη, ενώ έχει αφετηριακά μεγάλο ποσοστό αβεβαιότητας, μπορεί να αποδειχτεί τελικά «υψηλής κεφαλαιοποίησης». 
Ειδικά σήμερα, πιστεύω πως είναι η πλέον ακατάλληλη εποχή για σλάλομ. 
Καθαρές επιλογές, με δεδομένες προτεραιότητες και ανοιχτές τις πύλες των συνεργασιών. 
Γιατί, εκτός από τις προσδοκίες των άλλων –αυτών που έρχονται προς εμάς- θα πρέπει να μας απασχολούν και οι …δικές μας προσδοκίες από τη «δική μας» αριστερά!

2 σχόλια:

  1. Εκείνη την εποχή, 2007 με 2008, έβλεπα με θλίψη το πόσο κοντόφθαλμή ήταν η ηγεσία Τσίπρα-Αλαβάνου. Ήταν φανερό ότι στη φάση εκείνη, με ένα δημοσκοπικό 18%, ο λαός ζητούσε από τον Σύριζα να αναδεχθεί ρόλο κόμματος εξουσίας. Ο Σύριζα απεδείχθη ανώτερος του λαού όμως. Δεν κατέβηκε στο επίπεδό του. Δεν μπόρεσε να πει ένα απλό "αφού πλέον ο λαός μας θέλει κόμμα εξουσίας και όχι απλώς διαμαρτυρίας, οφείλουμε να τιμήσουμε αυτήν την προοπτική".
    Που να το καταλάβουν οι άνθρωποι όμως... Όπως λέει και ο Νιόνιος στους εξαίσιους "Αχαρνείς" του, "όσο ακούν τα αναμμένα κάρβουνα, άλλο τόσο και οι καρβουνιάρηδες"....
    Ελπίζω σε κάτι περισσότερο από την νυν ηγεσία της Δημοκρατικής Αριστεράς. Ελπίζω να συλλάβει τη δυναμική των στιγμών που ζούμε, έστω και τώρα. Η δημοσκοπική άνοδος είναι πολύ μικρότερη από αυτήν που θα είχε αν παρενέβαινε ουσιαστικά στα πολιτκά πράγματα και δεν παρέμενε απλός παρατηρητής. Ας ξυπνήσει και ας το κάνει τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καθαρά εσωτερικό το άρθρο θα έλεγα. Ωστόσο, θα επαναλαμβάνω ότι οι δημοσκοπήσεις είναι η επιστημονική αυτοαξιολόγηση της δυναμικής των ΜΜΕ. Δηλαδή ελέγχουν τι αποτέλεσμα είχε η προπαγάνδα τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή